Liber mortuorum

Księga zmarłych polskich pallotynów i pallotynek

Dziś, to jest 26 sierpnia 2019, mija rocznica śmierci:
br. Roman Rżysko (†1966)
ks. Józef Sadzik (†1980)
ks. Bogdan Kusznir (†26 VIII 2018)

Wczoraj, to jest 25.08.2019, miała miejsce rocznica śmierci:
ks. Anton Wycisk (†1974) *

W dniu jutrzejszym, to jest 27.08.2019, przypada rocznica śmierci:
br. Franciszek Zbrojny (†1959)
s. Czesława Dorszyńska (†2005)

BIEŚ Stanisław (1960 – 1985), brat, misjonarz w Rwandzie 1981BIEŚ Stanisław (1960 – 1985), brat, misjonarz w Rwandzie 1981

Stanisław, syn rolnika Edwarda i Heleny z d. Bełza, urodził się 8 IX 1960 w Radomyślu Wielkim, w diecezji tarnowskiej. Został ochrzczony 18 IX 1960 w Łączkach Brzeskich. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Łączkach uczęszczał od 1975 do zasadniczej szkoły zawodowej w Mielcu, uzyskując w 1978 zawód elektromontera. Przez 2 miesiące pracował jako elektromonter instalacji i urządzeń elektroenergetycznych. Był ministrantem i lektorem w swojej parafii. 4 IX 1978 wstąpił do nowicjatu w Ząbkowicach Śląskich. Sutannę otrzymał 8 XII z rąk ks. prowincjała Henryka Kietlińskiego. Podczas drugiego roku nowicjatu, kiedy przebywał również w Ząbkowicach, dojrzała w nim myśl poświęcenia się pracy misyjnej. W związku z tym zwrócił się do prowincjała z podaniem o pozwolenie na wyjazd do pracy misyjnej (29 I 1980). Dekretem ks. Kietlińskiego z 22 II 1980 został przeznaczony do Rwandy. Prowincjał zaznaczył, że wyjazd nastąpi po złożeniu pierwszej profesji, a do tego czasu musi przygotowywać się duchowo i językowo pod kierunkiem sekretarza ds. misji ks. Stanisława Kuracińskiego. Wówczas rozpoczął przygotowania językowe oraz pracę w warsztacie samochodowym. Pierwszą profesję złożył 29 IX 1980 w Ołtarzewie na ręce ks. wiceprowincjała Jana Pałygi, razem z kolegami kursowymi. Po kilkumiesięcznym przygotowaniu w siedzibie Pallotyńskiego Sekretariatu Misyjnego w Ząbkach do wyjazdu na misje, 9 I 1981 wraz z br. Janem Grabowskim wyjechał do Osny pod Paryżem, gdzie uczył się języka francuskiego i dokształcał się, praktykując w pallotyńskiej drukarni.

W Rwandzie wylądował 25 VIII 1981. Pierwszym etapem była nauka języków – francuskiego i kinyaruanda. Na prośbę Zarządu Delegatury metropolita Kigali Vincent Nsengiyumva (†1994) udzielił mu (i br. Grabowskiemu) władzy rozdzielania Komunii Świętej; począwszy od Wielkiego Tygodnia 1982, obaj bracia pomagali księżom w pallotyńskich parafiach w Masaka (Muyumbu, Nyakagarama), Gikondo i Ruhango. Dekretem ks. delegata Henryka Hosera z 23 VI 1982 został mianowany ekonomem domu centralnego na Gikondo i pomocnikiem administratora delegatury ks. Józefa Barana. W czasie pierwszych wakacji w Polsce w 1984 prowadził wieczerniki misyjne. Brał też udział w pielgrzymce rzeszowskiej do Częstochowy. Razem z kolegami kursowymi odbył dyrektorium i rekolekcje przed wieczną profesją, którą złożył w Wadowicach na Kopcu 23 IX 1984 na ręce ks. prowincjała Czesława Parzyszka. W związku z nowymi potrzebami w misyjnej drukarni Pallotti-Presse udał się w 1984 ponownie do Osny i tam w szkole drukarskiej odbywał do połowy XII 1984 intensywny staż montażu. Po powrocie do Rwandy dekretem ks. Henryka Hosera z 11 I 1985 został kierownikiem przygotowalni w drukarni na Gikondo. Była to ostatnia jego funkcja.

Od 4 VIII 1985 uczestniczył w rekolekcjach pallotyńskich z okazji roku jubileuszowego ZAK w domu formacyjnym w Butare. W tym czasie wykonywał zadanie nagrywania konferencji rekolekcjonisty ks. Brunona Bayera SAC. W trakcie rekolekcji 8 VIII poczuł się źle i po południu przebywał w swoim pokoju. Nazajutrz został zbadany przez lekarzy i skierowany do kliniki uniwersyteckiej w Butare, gdzie rozpoczęły się badania i konsylia lekarskie, mające na celu rozpoznanie przyczyn złego samopoczucia. Tymczasem stan chorego pogarszał się. W niedzielę 11 VIII w godzinach porannych został poddany operacji chirurgicznej. Przed udaniem się na blok operacyjny wyspowiadał się i otrzymał odpust zupełny in articulo mortis. Po 3-godzinnym zabiegu został umieszczony na oddziale intensywnej terapii; sprowadzono z Kigali specjalny antybiotyk. Początkowo stan chorego był zadowalający, ale ok. północy z niedzieli na poniedziałek nastąpiło załamanie krążenia. W trakcie pobytu chorego w szpitalu czuwali przy nim współbracia z Butare, a w okresie pooperacyjnym s. Teresa Kusik, służka, dyplomowana pielęgniarka i krajanka br. Biesia. Chory dzielnie znosił cierpienia, utrzymywał kontakt z otoczeniem i rzeczowo odpowiadał na pytania, czasem z humorem.

Zmarł niespodziewanie o godz. 0.30, w dniu 12 VIII 1985, na rozlane zapalenie otrzewnej, po zapaleniu wyrostka robaczkowego, w wieku niespełna 25 lat. Pierwsza msza pogrzebowa odbyła się tego samego dnia o godz. 10.00 w domu formacyjnym w Butare. Przewodniczył jej rektor ks. Stanisław Filipek. Koncelebrowało 15 księży, w tym specjalny wysłannik bpa Butare Jeana Baptiste’a Gahamany’ego (†1997). Kazanie wygłosił mistrz nowicjatu i radca ks. Zenon Bazan. Po mszy przemówił ks. Bruno Bayer. Następnie trumnę przewieziono do Kigali na Gikondo. Tu w kościele św. Wincentego Pallottiego o godz. 15.00 mszę pogrzebową celebrowali: abp Kigali Vincent Nsengiyumva, nuncjusz abp Giovanni Battista Morandini i 38 kapłanów. Oprócz licznych sióstr zakonnych i wielu parafian z Gikondo, udział w pogrzebie wzięli pracownicy pallotyńskich instytucji: Pallotti-Presse i Ośrodka Medyczno-Społecznego. Kazanie pogrzebowe wygłosił abp Kigali, podkreślając w nim młody wiek zmarłego, całkowite zaangażowanie misyjne i jego rolę w drukarni. Następnie trumna została przeniesiona na barkach współbraci na cmentarz pallotyński. Spoczął obok grobu ks. Piotra Granatowicza.

W Polsce msza pogrzebowa została odprawiona 17 VIII w Łączkach Brzeskich przy licznym udziale księży, alumnów, braci, nowicjuszy i wiernych parafii. Koncelebrowanej mszy przewodniczył ks. Parzyszek; on też wygłosił homilię pogrzebową. Na koniec mszy przemówili ks. Tadeusz Bazan, misjonarz z Rwandy, ks. Mieczysław Biały – w imieniu kolegów kursowych, ks. Kuraciński, sekretarz ds. misji, i miejscowy proboszcz.

Był człowiekiem wiary i nią kierował się, wstępując do stowarzyszenia i zgłaszając się na misje. Nie mnożył praktyk pobożnych, ale szukał ich istoty i głębi. Po śmierci w jego pokoju u wezgłowia łóżka znajdowała się książka Pierre’a Taleca (Wierzyć dzisiaj, Paris 1974), a w notesie własnoręcznie przepisany tekst Drogi krzyżowej w XVIII-wiecznej polszczyźnie. Wiedział dobrze, że misje nie są barwną przygodą, ale raczej drogą krzyża Chrystusowego. W kaplicy drukarni umieścił wybrany przez siebie cytat z hymnu brewiarzowego z jutrzni III soboty (Qui donc est Dieu, S’il vient a nos cotes Prendre nos routes? ). Kiedy był w Polsce na wakacjach, często wyjeżdżał z domu rodzinnego, a na zarzuty matki odpowiadał: „mój dom jest tam, w Rwandzie”. Cieszył się, że może pracować jako brat na misjach i dla misji. Miał też swoje trudności, których nie ukrywał, ale starał się je powoli rozwiązywać, świadom czynnika czasu i wiedzy, potrzebnych w duchowym dojrzewaniu.

Brat Bieś był człowiekiem o wyraźnej osobowości i silnym charakterze. Miał wrodzoną łatwość nawiązywania kontaktów towarzyskich. Charakteryzował się ogromną pogodą ducha, optymizmem, radością i odwagą. Lubił żartować, a jego powiedzenia i dowcipy przeszły do historii codzienności misyjnej. Poczucie humoru udzielało się wszystkim, którzy z nim przebywali. Rzadko można było go spotkać posępnym czy zadumanym. Chętnie pomagał potrzebującym. Życiowa energia, spryt i siła przebicia pomagały mu w pokonywaniu trudności życia codziennego. W sprawach poważnych był małomówny. Posiadał duże zdolności, łatwo uczył się języków, odznaczał się talentami manualnymi i skłonnością do majsterkowania. W drukarni wyróżniał się pilnością i dokładnością, wyszukując nawet drobne błędy i potknięcia. Lubił czytać literaturę techniczną, z zakresu swojej specjalności, przydatną w pracy zawodowej. Analizował budowę maszyn i narzędzi pracy.

„Był człowiekiem rozwoju, nadziei [...]. Wiele jeszcze oczekiwano od niego. Przed nim roztaczały się perspektywy pracy misyjnej. [...] Był człowiekiem w drodze. Sądząc po ludzku, ziemskie życie zostało przerwane na samym początku [...]. Pozostały niedokończone sprawy, niespełnione marzenia, niewypowiedziane słowa” (Cz. Parzyszek).

W swoim notatniku pozostawił poniższy wiersz:

W blaskach tęczowych zakwitła miłość;
Miłość jasna, promienna,
Miłość bez końca.

Nasza miłość ma być naszym światłem,
Naszym weselem, naszą radością.
My mamy iść z miłością
Miłością jasną, czystą,
Miłością bez końca.

Nasza miłość ma z nami zwyciężać, przebaczać.
Nasza miłość jest Bogiem,
Bo z Boga pochodzi.

(BD 1985, nr 35, 2)

Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 53-55


Indeks zmarłych według daty śmierci

Alfabetyczny indeks zmarłych

Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci

Miejsca spoczynku polskich pallotynów wraz ze zdjęciami


Ci, co odeszli ze Stowarzyszenia

Więzi Kardynała Franciszka Macharskiego z pallotynami


Rocznice pallotyńskich wydarzeń

Ks. Stanisław Jurkowski SAC, duszpasterz polonijny we Francji

Bereza Kartuska
Suchary

Indeksy i biogramy sporządził ks. Stanisław Tylus SAC
Kontakt: stansac@wp.pl
Stan z 23 stycznia 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie tekstów i fotografii bez zgody autora strony jest zabronione.

Ostatnie zmiany
Nowe biogramy
-(od I 2019):ks. Biernacki Andrzej (†23 XII 2018), s. Rataj Majola (†6 XI 2018), ks. Świerkosz Józef (†20 XII 2018), s. Waszczeniuk Jadwiga (†17 XI 2018)

-(od I 2018): br. Bandoszek Jan (†28 VII 2018), s. Joniec Speransa (†11 II 2018), ks. Kusznir Bogdan (†26 VIII 2018), ks. Maj Jerzy (†24 VI 2018), s. Matula Teresa (†1 VI 2018), ks. Płonka Tadeusz (†24 VIII 2018), bp Walter Konrad (†20 IX 2018).

Liber mortuorum w 2018 r. Przeszłość i przyszłość

1. Krótka historia strony Liber mortuorum
a) Pierwsze biogramy zmarłych pallotynów ukazały się na stronie internetowej WSD Ołtarzew w styczniu 2007 r. Autorem ich był ks. Janusz Dyl SAC, który tworzył je pod niezrealizowaną Księgę zmarłych pallotynów. W maju 2009 r., wraz z przebudową strony internetowej, zostały one zastąpione życiorysami, które również pochodziły z książki ks. Dyla pt. Pallotyni w Polsce w latach 1907-1947, Lublin 2001, s. 397-475. Te krótkie biogramy zostały doprowadzone do lat 1998-99 (nie były też kompletne i nie uwzględniały członków Regii Miłosierdzia Bożego). Od tego czasu ks. Stanisław Tylus SAC sporządził Indeks zmarłych według daty śmierci i dołączył wszystkie brakujące życiorysy zarówno z obu polskich prowincji, jak i Regii Miłosierdzia Bożego. Na stronie seminarium ołtarzewskiego biogramy te istniały do 2013 r.
b) Nowe, obecnie istniejące biogramy zmarłych pallotynów, zostały sporządzone przez ks. Stanisława Tylusa SAC. W 2011 r. zostały one umieszczone na stronie http://www.pallotyni.pl pod nazwą LIBER MORTUORUM. Początkowo były to tylko biogramy polskich pallotynów i przełożonych generalnych Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz życiorysy pallotynek. Poszerzona i poprawiona ich wersja (ale bez pallotynek i przełożonych generalnych pallotynów) została opublikowana drukiem (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013, ss. 694).
c) W latach 2013-15 strona Liber mortuorum (http://pallotyni.eu/Liber.mortuorum/zmarli_index.php) została poszerzona o życiorysy pallotynów i pallotynek pochodzenia polskiego oraz ekspallotynów, którzy zmarli jako księża diecezjalni lub w innym instytucie życia zakonnego. Od XI 2014 r. dołączone zostały też biogramy pallotynek pracujących w Polsce lub pochodzących z terenów polskich, jak również ich przełożone generalne. W 2015 r. rozszerzono zakres przedmiotowy strony o nowe kategorie: Słudzy Boży spoza Polski i niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Niezależnie od tego uaktualniane były kategorie polskich pallotynów i pallotynek, którzy odeszli do wieczności w okresie lat 2013-15. W celu szybszego znalezienia poszukiwanego biogramu przemodelowano Indeks zmarłych według daty śmierci oraz sporządzono nowy Alfabetyczny indeks zmarłych oraz Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci.
d) W listopadzie 2017 roku, strona została umieszczona w domenie https://LiberMortuorum.pl/ skąd jej zawartość jest dostęna w serwisach takich jak: http://www.pallotyni.pl, http://sac.org.pl

2. Stan aktualny biogramów
a) W 2014 roku strona Liber mortuorum aktualizowana była kilkanaście razy. Pojawiło się na niej 86 nowych biogramów, głównie pallotynek (65). W grupie polskich pallotynów znalazły się nowe biogramy: ks. Stanisława Wojtyły (†17 IV 2015), ks. Wendelina Macieja Rysia (†7 VIII 2015), ks. Feliksa Folejewskiego (†22 IX 2015), ks. Łukasza Śleziaka (†4 XI 2015), ks. Czesława Herlendera (†11 XII 2015), ks. Krzysztofa Syrka (†22 XII 2015) i ks. Łukasza Ciupy (†29 XII 2015). Pallotynów polskiego pochodzenia reprezentują: br. Gerhard Nowak (†31 III 1976) i br. Eduard Ossowski (†14 I 1944). Z pallotynek odeszły do wieczności: s. Judyta Bilicka (†2 I 2015), s. Kazimiera Jurek (†22 I 2015), s. Gaudencja Raczoń (†14 II 2015) i s. Gerarda Kitlas (†5 X 2015).
b) W 2015 r., praktycznie w 50% istniejących biogramów, zostały wprowadzone liczne uzupełnienia i poszerzenia, a także poprawiono zauważone błędy. Zmiany w poszczególnych biogramach sygnalizowane są informacjami naniesionymi zarówno pod konkretnym biogramem jak i na pasku: Ostatnie zmiany (w dwóch kategoriach: Nowe biogramy – Od VII 2015 r. i Od I 2016 r. oraz Zmienione lub uzupełnione biogramy – Od VII 2015 r. i Od I 2016 r.). Pod określeniem Zmienione lub uzupełnione biogramy autor ma na myśli raczej istotną lub większą partię zmian, niż tylko pewne drobne informacje, które pojawiają się niezależnie od ich zaznaczenia.
c) W 2016 roku dodano 30 nowych biogramów, zaś w 2017r. dodano 13 biogramów.

Stan aktualny biogramów na koniec grudnia 2014, 2015, 2016 oraz 2017r.
Kategorie pallotyńskich biogramów XII 2014 XII 2015 2016 2017
Polscy pallotyni 368 375 +10 +10
Pallotyni polskiego pochodzenia (*) 14 16 +2 --
Przełożeni generalni i biskupi 19 19 +1 +3
Słudzy Boży spoza Polski -- 5 +1 --
Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich (✺) -- 7 +4 --
Ekspallotyni (**) 23 23 +2 --
Pallotynki (przełożone generalne i siostry pracujące w Polsce lub pochodzące z terenów polskich zostały oznaczone znakiem ☼) 47 112 -- --
Przyjaciele SAC i ci, co odeszli od Stowarzyszenia -- -- +7 --
Razem 471 557 587 600

c) W 2015 roku autor strony przeprowadził kwerendę materiałów w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w archiwum domu pallotyńskiego w Osny (8 I – 8 II 2015). W kraju wykorzystał częściowo materiały zawarte w archiwum domu pallotyńskiego w Gdańsku (dom przy ul. Elżbietańskiej, VIII 2015). Niezależnie od tego, przez cały rok, trwała kwerenda materiałów w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie. Szerokiemu badaniu poddawane były materiały, które autor strony pozyskał wcześniej w Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie, w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w Archiwum Sekretariatu Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. Wiele nowych informacji autor otrzymał od osób prywatnych i instytucji, m.in. np. od: ks. dra Damiana Bednarskiego z Uniwersytetu Śląskiego, prof. Jana Ptaka z KUL, p. Izabeli Pankowskiej, p. Mieczysława i Domiceli Wardynszkiewiczów czy od pallotynek z Gdańska (ul. Malczewskiego). Istniejące biogramy są systematycznie wzbogacane o fotografie, zarówno portretowe, jak i grupowe (sytuacyjne). Zdjęcia pochodzą głównie ze zbiorów Archiwum Prowincji Chrystusa Króla, ale i wielu osób prywatnych, którym pragnę jeszcze raz serdecznie podziękować.

3. Zrealizowane plany z ubiegłych lat (zapowiadane i niezapowiadane)
a) Z dniem 12 I 2015 r. zostały wymienione na stronie Liber mortuorum wszystkie dotychczasowe wersje życiorysów pallotynów polskich zmarłych do 2012 r. W ich miejsce wprowadzono biogramy zaczerpnięte z publikacji autora strony (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013). Inne kategorie pozostały bez zmian.
b) Zgodnie z zapowiedziami od sierpnia 2015 r. włączane są stopniowo do strony Liber mortuorum biogramy niemieckich pallotynów, działających przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Na chwilę obecną włączono biogramy 7 niemieckich pallotynów, umieszczając przy ich nazwisku symbol ✺. Do tej grupy weszli: ks. Ruprecht Dausmann (†1981), br. Hermann Jenne (†1935), ks. Josef Jost (†1933), ks. Andreas Kohl (†1925), ks. Bernhard Rieg (†1937), ks. Oskar Sebold (†1942) i br. Johannes Szczygiel (†1935).
c) Spośród nie sygnalizowanych wcześniej zmian na stronie Liber mortuorum pojawiła się od maja 2015 r. nowa grupa biogramów, to jest pallotyńskich sług Bożych spoza Polski. Obecnie w jej ramach można znaleźć 5 biogramów. Są to życiorysy: Josefa Englinga (†1918), Richarda Henkesa (†1945), Josefa Kentenicha (†1968), Franza Reinischa (†1942) i bł. Elisabetty Sanny Porcu (†1857).
d) Wśród nowych inicjatyw, nie sygnalizowanych wcześniej, należy wymienić dział Materiały źródłowe. Dział ma za zadanie poszerzać naszą wiedzę na temat życia i działalności zmarłego.
e) Dołączono również Miejsca spoczynku polskich pallotynów. Jest to alfabetyczny układ według miejsc pochówków, w których złożono zmarłych Współbraci. Obejmuje zarówno obszar Polski, jak i całego świata. Na końcu listy umieszczono też nazwiska pallotynów z niemieckiej Prowincji Świętej Trójcy, którzy spoczywają na ziemi polskiej. Pierwotna wersja została umieszczona 31 X 2015 r.
f) W styczniu 2016 r. umieszczono na stronie Liber mortuorum biogram ks. Antoniego Słomkowskiego †1982, kapłana archidiecezji gnieźnieńskiej, profesora i rektora KUL (i materiały źródłowe, którymi są jego wspomnienia na temat kontaktów z pallotynami), zapoczątkowując w ten sposób grupę przyjaciół SAC. Będzie ona stopniowo realizowana w najbliższych latach.
g) Uzupełniono i poszerzono biografie w kategorii Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich i Pallotyńscy słudzy Boży spoza Polski. Kontynuowane będą dalsze prace nad uzupełnianiem i poszerzaniem dotychczasowych biogramów, bowiem kwerenda materiałów archiwalnych dostarcza wiele nowych i nieznanych do tej pory informacji.
h) Na początku roku 2016 dołączono do strony Liber mortuorum zestawienie chronologiczne, które zostało zatytułowane: Rocznice pallotyńskich wydarzeń przypadających w 2016 roku. Autor strony zestawił wydarzenia, jakie dokonały się w latach: 1916 (100 lat temu), 1941 (75 lat temu), 1966 (50 lat temu) i 1991 (25 lat temu).
i) Spośród innych planów na rok 2018 jawią się następujące: zakończenie Kalendarium dziejów Regii Miłosierdzia Bożego (1946-2016) i sporządzenie Historii domów pallotyńskich należących do Prowincji Chrystusa Króla.

5. Uwagi i prośba o materiały
Wszystkich zainteresowanych biogramami zmarłych pallotynów lub pallotynek proszę o ewentualne spostrzeżenia i uwagi dotyczące treści biogramu lub innych kwestii. Ponadto zachęcam Wszystkich do przekazywania fotografii, informacji lub materiałów (jeśli trzeba, oczywiście do zwrotu) listownie lub na adres e-mailowy: stansac@wp.pl

Stroną techniczną Liber mortuorum od 2009 roku zajmuje się Pan Donat Jaroszewski. Za cierpliwość i wszelaką pomoc w tym zakresie jestem Mu bardzo wdzięczny.

Warszawa 2 I 2018
Stanisław Tylus SAC

Ksiądz dr Stanisław Tylus przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie

Autor strony przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie (8 XII 2014)





W Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu (7 II 2015)
30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016 Księdza Stanisława Tylusa

30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016. Od lewej księża: Waldemar Seremak, Jerzy Suchecki, Marian Kowalczyk, Tadeusz Pawłowski, Zbigniew Rembisz, Józef Targosz, Andrzej Majchrzak, Stanisław Tylus, Krzysztof Wojda, Kazimierz Szczepanik, Józef Nowak, Edward Grudziński, Wojciech Pietrzak, Edward Szram i br. Franciszek Dziczkiewicz

TYLUS STANISŁAW, LEKSYKON POLSKICH PALLOTYNÓW (1915-2012), APOSTOLICUM Ząbki – PALLOTTINUM Poznań 2013, ss. 694Leksykon polskich pallotynów 1915-2012

Publikacja Leksykon polskich pallotynów zawiera 356 biogramów polskich pallotynów zmarłych w latach 1915-2012. W książce został zastosowany układ alfabetyczny. Do biogramów zostały dołączone fotografie portretowe. Pod każdym biogramem została zamieszczona literatura, zawierająca bibliografię przedmiotową. Publikację zamyka indeks osobowy.

Podstawę źródłową niniejszej pracy stanowią akta osobowe zgromadzone w: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Sekretariatu Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie i Archiwum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W pracy zostały uwzględnione „Wiadomości Polskiej Prowincji SAK” (do 1993), „Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla” (1993-2012), „Annuntianda. Biuletyn Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAK” (1994-2012). Pomocne okazały się katalogi stowarzyszenia i prowincji polskich, czasopisma wydawane przez pallotynów i kroniki poszczególnych domów. Nie bez znaczenia były również relacje ustne żyjących członków stowarzyszenia i przedstawicieli rodzin zmarłych.

Zmarli współbracia tworzyli pallotyńską historię i byli nieomal wszechobecni w wielu dziedzinach polskiej kultury XX-XXI w., np. w nauce, literaturze i wszelkiego rodzaju piśmiennictwie oraz w działalności edukacyjnej, wychowawczej i wydawniczej, a także w pracach na rzecz emigracji, misji i apostolstwa świeckich. Pośród nich są postacie bardzo znane, które wywarły duży wpływ na dzieje Kościoła polskiego, m.in.: ks. Alojzy Majewski, ks. Wojciech Turowski czy Sł. B. ks. Stanisław Szulmiński, albo przeszły do historii Polski dzięki wielkiej miłości do Ojczyzny, jak Bł. ks. Józef Stanek czy ks. Franciszek Cegiełka i wielu innych.

Jednak w Leksykonie znajdują się nie tylko ci najwięksi, ale wszyscy, którzy żyli i działali w polskich strukturach stowarzyszenia w kraju i poza nim. O każdym z nich, nawet najskromniejszym bracie, kleryku czy nowicjuszu, możemy dowiedzieć się wszystkiego, co można było wydobyć ze źródeł i opracowań.

Książka jest już niedostępna w sprzedaży.