Liber mortuorum

Księga zmarłych polskich pallotynów i pallotynek

Dziś, to jest 26 lutego 2020, mija rocznica śmierci:
Brak wspomnienia zmarłych

Wczoraj, to jest 25.02.2020, miała miejsce rocznica śmierci:
br. Joseph Gabriel (†1957) *
br. Zygmunt Szponar (†2008)

W dniu jutrzejszym, to jest 27.02.2020, przypada rocznica śmierci:
br. Stanisław Małaczek (†1945)
ks. Ignacy Curzydło (†2011)

DUTKIEWICZ Eugeniusz, Ryszard Eugeniusz (1947 – 2002), ksiądz, prekursor i duszpasterz ruchu hospicyjnego w PolscePROWINCJA ZWIASTOWANIA PAŃSKIEGO

DUTKIEWICZ Eugeniusz, Ryszard Eugeniusz (1947 – 2002), ksiądz, prekursor i duszpasterz ruchu hospicyjnego w Polsce

Urodził się 16 VII 1947 w Sianowie k. Koszalina, w administracji apostolskiej Gorzowa Wielkopolskiego, w rodzinie Stefana i Kazimiery z d. Nowak. Ojciec był nauczycielem Zespołu Szkół Zawodowych, a matka księgową w zakładach zapałczanych w Sianowie. W 1961 ukończył w Sianowie szkołę podstawową. Do stowarzyszenia wstąpił w 1965, gdy jako uczeń Liceum Ogólnokształcącego im. S. Dubois w Koszalinie został poruszony charyzmatem św. Wincentego Pallottiego, który ukazali mu pallotyńscy misjonarze, głoszący tam rekolekcje wielkopostne (ks. Stanisław Jojczyk). Sutannę otrzymał 8 IX 1965. Pierwszą profesję złożył 8 IX 1967. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1966-72 w Ołtarzewie. W czasie studiów był dziekanem alumnów i aktywnie włączał się w życie seminarium. Pracę seminaryjną napisał pt. Więź rodzinna a efektywność procesu wychowawczego w rodzinie (1971). Święcenia kapłańskie przyjął w Ołtarzewie 11 VI 1972 z rąk bpa Władysława Miziołka.

Po święceniach kapłańskich został skierowany do Gdańska, z którym związał całe swoje kapłańskie życie. Był najpierw krótko duszpasterzem grup nieformalnych przy kościele św. Elżbiety, a następnie kapelanem szpitalnym w Akademii Medycznej z zamieszkaniem przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie. Pracując duszpastersko w Gdańsku, kontynuował od 1973 studia teologiczne na Wydziale Teologii KUL, w Sekcji Duszpasterstwo Rodzin (teologia pastoralna). Uzyskał tam 11 XI 1974 tytuł magistra teologii (egzamin magisterski odbył się 29 X). Pracę magisterską pt. Więź rodzinna a efektywność procesu wychowawczego w rodzinie pisał pod kierunkiem ks. dra hab. Piotra Poręby. Następnie został kapelanem szpitalnym w Gdańsku, przy ul. Elżbietańskiej. W 1977 powrócił na placówkę do Gdańska-Wrzeszcza jako duszpasterz kaplicy MB Częstochowskiej i rektor domu pallotyńskiego (1980-86). Pełnił nadal funkcję kapelana Akademii Medycznej i szpitala studenckiego. Rozpoczął budowę kościoła w miejscu tymczasowej kaplicy, mieszczącej się w baraku, osobiście pracując nad wystrojem i architekturą świątyni. Budowę ukończono w XI 1985. Po utworzeniu przy tym kościele parafii MB Częstochowskiej (3 IX 1985) ks. Dutkiewicz został jej pierwszym proboszczem. W międzyczasie zaangażowany był w sprawy „Solidarności” pod ps. Chudy. W okresie stanu wojennego udzielał pomocy i schronienia prześladowanym i internowanym działaczom związkowym i ich rodzinom. Pallotyński dom przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie był miejscem spotkań opozycji, centrum wydarzeń kulturalnych i spotkań modlitewnych. Dzięki jego zaangażowaniu powstał tam ośrodek telewizji niezależnej, który działa do dzisiaj jako Video Studio Gdańsk.

Od 1984 poświęcił się utworzonemu przez siebie hospicjum gdańskiemu dla osób nieuleczalnie chorych. Tak wspominał o początkach swej pracy: „Jako kapelan dostrzegałem ogromny problem: oto umierający nie chce być anonimowy na oddziale, a ma umierać w domu. Ale w tym domu nie ma kto mu pomóc. Nie ma pomocy medycznej, nie ma pomocy duchowej – tak zrodziła się idea zorganizowania zespołu” („Gwiazda Morza” 9(1999) 22-23). Hospicjum Pallottinum (obecnie Hospicjum im. ks. Eugeniusza Dutkiewicza SAC w Gdańsku) stało się wzorem dla hospicjów domowych w całym kraju. Do pracy zaangażował nie tylko lekarzy i studentów medycyny, ale także wielu wolontariuszy, którzy odwiedzają chorych w ich domach. Ks. Eugeniusz, mianowany przez episkopat Polski w 1987 krajowym duszpasterzem hospicjum, stał się niestrudzonym propagatorem hospicyjnej troski o nieuleczalnie chorych i ich rodziny. Odtąd stałym elementem jego pracy były rekolekcje, dni skupienia i referaty wygłaszane przy okazji niezliczonych spotkań formacyjnych. Podczas pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski w 1987 ks. Eugeniusz przygotował spotkanie z chorymi w bazylice Mariackiej w Gdańsku. Wówczas papież powiedział: „Z uznaniem myślę o hospicjum, które podjęło swą służbę w Gdańsku i promieniuje na inne miasta. Zrodziło się ono ze wspólnej troski duszpasterstwa chorych i lekarzy, stojących u łóżka chorego, o należne miejsce i warunki, w których znajdują się chorzy u kresu swojego życia. Troska ta wyraża się we wspólnym pochylaniu się i czuwaniu przy chorym w jego domu, w serdecznym i bezinteresownym darze z siebie samego” (12 VI 1987).

Ksiądz Eugeniusz starał się być w każdym nowym hospicjum w Polsce, tworząc jednocześnie w Gdańsku w 1991 Ogólnopolskie Forum Ruchu Hospicyjnego (w momencie jego śmierci zrzeszało 103 hospicja). Był także od 1993 członkiem Krajowej Rady ds. Opieki Paliatywnej przy Ministerstwie Zdrowia; brał udział w pracach, które doprowadziły do powstania „Programu rozwoju opieki paliatywnej i hospicyjnej w Polsce”. Rozpoczął budowę hospicjum stacjonarnego, w którym chorzy, pozbawieni rodziny lub wymagający szczególnej opieki, mogliby zakończyć życie. Szczególną jego troską była formacja duszpasterzy hospicjum i służby zdrowia. I tak w Ogólnopolskich Warsztatach Formacyjnych dla Kapelanów Służby Zdrowia i Hospicjum w 1999 uczestniczyli kapelani z całej Polski, a gośćmi honorowymi byli – przewodniczący Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia z Watykanu i minister zdrowia RP. Wypracowany program formacyjny został wdrożony do duszpasterstwa służby zdrowia i posługi hospicyjnej dla seminarzystów i kapelanów. Inną pasją ks. Eugeniusza były niedzielne msze dla przedszkolaków, odprawiane przez niego przez 20 lat, podczas których kościół wypełniał się po brzegi.

Zmarł nagle 11 IX 2002 w Gdańsku. W przeddzień pogrzebu wieczorem 16 IX została już odprawiona w kościele MB Częstochowskiej msza pod przewodnictwem ks. Tomasza Dutkiewicza, bratanka zmarłego. Natomiast 17 IX liturgię pogrzebową poprowadził Władysław Ziółek, abp łódzki, przewodniczący Zespołu ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia przy Konferencji Episkopatu Polski. W słowie do zebranych Tadeusz Gocłowski, abp gdański, podkreślił charyzmat zmarłego – pochylanie się nad cierpiącym człowiekiem. W liturgii uczestniczyło 130 księży z kraju i z zagranicy z różnych zgromadzeń zakonnych. W uroczystościach pogrzebowych uczestniczyli politycy Trójmiasta: Lech Wałęsa i Maciej Płażyński oraz przedstawiciele środowisk twórczych Wybrzeża. Pochowany został w kwaterze pallotyńskiej na gdańskim cmentarzu Srebrzysko. Tam słowa podziękowania zmarłemu wygłosił prof. Wiesław Makarewicz, rektor Akademii Medycznej w Gdańsku, i prof. Irena Jabłońska-Kaszewska z Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy.

Ksiądz Eugeniusz właściwie odczytał znaki czasu, pochylając się nad cierpiącym człowiekiem, a jego determinacja w realizacji tego zadania, często wobec przejawów niezrozumienia i napotykanych trudności, była godna podziwu. Spełniając powołanie miłosiernego Samarytanina, sam nigdy nie szczędził czasu cierpiącym, umierającym i pogrążonym w żałobie, a także powołanym do służby człowiekowi cierpiącemu. Całe swoje kapłańskie życie poświęcił pracy wśród chorych. Był kapelanem, który obok troski o chorych nie szczędził czasu dla personelu medycznego, uczestnicząc w spotkaniach środowiska Akademii Medycznej, lekarzy, pielęgniarek i studentów medycyny. W pierwszą rocznicę śmierci została poświęcona i odsłonięta tablica przy wejściu do hospicjum. 10 XII 2007 ks. Dutkiewicz został pośmiertnie honorowym obywatelem gminy i miasta Sianowa (Ks. Eugeniusz Dutkiewicz SAC – honorowym obywatelem Sianowa, A 2007, nr 12, 36-37). W 2012 w Gdańsku wydano Drogowskazy, wybór z homilii i rekolekcji wygłaszanych w latach 1995-2001, z dołączoną płytą CD z podkładem słownym ks. Eugeniusza.

Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 160-163


Indeks zmarłych według daty śmierci

Alfabetyczny indeks zmarłych

Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci

Miejsca spoczynku polskich pallotynów wraz ze zdjęciami


Ci, co odeszli ze Stowarzyszenia

Więzi Kardynała Franciszka Macharskiego z pallotynami


Rocznice pallotyńskich wydarzeń

Ks. Stanisław Jurkowski SAC, duszpasterz polonijny we Francji

Bereza Kartuska
Suchary

Indeksy i biogramy sporządził ks. Stanisław Tylus SAC
Kontakt: stansac@wp.pl
Stan z 9 lutego 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie tekstów i fotografii bez zgody autora strony jest zabronione.

Ostatnie zmiany
Nowe biogramy
-(od I 2019):ks. Biernacki Andrzej (†23 XII 2018), ks. Czulak Kazimierz (†29 IX 2019), s. Gumul Martyna (†9 IX 2019), bp Orszulik Alojzy (†21 II 2019), s. Rataj Majola (†6 XI 2018), s. Sitarz Władysława (†27 IV 2019), s. Stachnik Estera (†20 IX 2019), s. Szaniawska Helena (†22 VII 2019), ks. Świerkosz Józef (†20 XII 2018), bp Thennatt Thomas (†14 XII 2018), s. Waszczeniuk Jadwiga (†17 XI 2018), ks. Wezdeckij Witalij (†24 VIII 2019), br. Wojciechowski Tadeusz (†12 XII 2019).

-(od I 2018): br. Bandoszek Jan (†28 VII 2018), s. Joniec Speransa (†11 II 2018), ks. Kusznir Bogdan (†26 VIII 2018), ks. Maj Jerzy (†24 VI 2018), s. Matula Teresa (†1 VI 2018), ks. Płonka Tadeusz (†24 VIII 2018), bp Walter Konrad (†20 IX 2018).

Liber mortuorum w 2019 r. Przeszłość i przyszłość

1. Krótka historia strony Liber mortuorum
a) Pierwsze biogramy zmarłych pallotynów ukazały się na stronie internetowej WSD Ołtarzew w styczniu 2007 r. Autorem ich był ks. Janusz Dyl SAC, który tworzył je pod niezrealizowaną przez niego „Księgę zmarłych pallotynów”. W maju 2009 r., wraz z przebudową strony internetowej, zostały one zastąpione życiorysami, które również pochodziły z książki ks. Dyla pt. Pallotyni w Polsce w latach 1907-1947, Lublin 2001, s. 397-475. Te krótkie biogramy zostały doprowadzone do lat 1998-99 (nie były też kompletne i nie uwzględniały członków Regii Miłosierdzia Bożego). Od tego czasu ks. Stanisław Tylus SAC sporządził Indeks zmarłych według daty śmierci i dołączył wszystkie brakujące życiorysy zarówno z obu polskich prowincji, jak i Regii Miłosierdzia Bożego. Na stronie Seminarium ołtarzewskiego biogramy te istniały do 2013 r.
b) Nowe, obecnie istniejące biogramy zmarłych pallotynów, zostały napisane przez ks. Stanisława Tylusa SAC. W 2011 r. zostały one umieszczone na stronie http://www.pallotyni.pl, pod nazwą LIBER MORTUORUM. Początkowo były to tylko biogramy polskich pallotynów i przełożonych generalnych Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz życiorysy pallotynek. Poszerzona i poprawiona ich wersja (ale bez pallotynek i przełożonych generalnych pallotynów) została opublikowana drukiem (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013, ss. 694).
c) W latach 2013-15 strona Liber mortuorum (http://pallotyni.eu/Liber.mortuorum/zmarli_index.php) została poszerzona o życiorysy pallotynów i pallotynek pochodzenia polskiego oraz ekspallotynów, którzy zmarli jako księża diecezjalni lub w innym instytucie życia zakonnego. Od listopada 2014 r. dołączone zostały też biogramy pallotynek pracujących w Polsce lub pochodzących z terenów polskich, jak również ich przełożone generalne. W 2015 r. rozszerzono zakres przedmiotowy strony o nowe kategorie: Słudzy Boży spoza Polski i Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Niezależnie od tego uaktualniane były kategorie Polskich pallotynów i Pallotynek, którzy odeszli do wieczności w okresie lat 2013-15. W celu szybszego znalezienia poszukiwanego biogramu przemodelowano Indeks zmarłych według daty śmierci oraz sporządzono nowy Alfabetyczny indeks zmarłych oraz Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci.
d) W listopadzie 2017 r. strona została umieszczona w domenie https://LiberMortuorum.pl/ skąd jej zawartość jest dostępna w serwisach takich jak: http://www.pallotyni.pl, http://sac.org.pl
e) W 2015 r. strona Liber mortuorum aktualizowana była kilkanaście razy. Pojawiło się na niej 88 nowych biogramów, głównie pallotynek (65). Tego roku, praktycznie w 50% istniejących biogramów, zostały wprowadzone liczne uzupełnienia i poszerzenia, a także poprawiono zauważone błędy. Zmiany w poszczególnych biogramach sygnalizowane są informacjami naniesionymi pod konkretnym biogramem. Pod określeniem Zmienione lub Uzupełnione biogramy autor ma na myśli nie tylko istotną lub większą partię zmian, ale i pewne drobne informacje, które pojawiały się niezależnie od ich zaznaczenia. W 2016 r. dodano 28 nowych biogramów, zaś w 2017 r. pojawiło się 14 biogramów.

2. Stan aktualny biogramów
a) W latach 2018-19 strona Liber mortuorum poszerzyła się o 20 nowych biogramów. W grupie Polskich pallotynów i Pallotynek znalazły się następujące biogramy: s. Speransa Joniec (†11 II 2018), s. Teresa Matula (†1 VI 2018), ks. Jerzy Maj (†24 VI 2018) , br. Jan Bandoszek (†28 VII 2018) , ks. Tadeusz Płonka (†24 VIII 2018) , ks. Bogdan Kusznir (†26 VIII 2018) , s. Majola Rataj (†6 XI 2018) , s. Jadwiga Waszczeniuk (†17 XI 2018) , ks. Józef Świerkosz (†20 XII 2018) , ks. Andrzej Biernacki (†23 XII 2018) , s. Władysława Sitarz (†27 IV 2019) , s. Helena Szaniawska (†22 VII 2019) , ks. Witalij Wezdeckij (†24 VIII 2019) , s. Martyna Gumul (†9 IX 2019) , s. Estera Stachnik (†20 IX 2019) i ks. Kazimierz Czulak (†29 IX 2019) i br. Tadeusz Wojciechowski (†12 XII 2019). Grupę Przełożonych Generalnych i pallotyńskich biskupów reprezentują: bp Konrad Walter (†20 IX 2018), bp Thomas Thennatt (†14 XII 2018) i bp Alojzy Orszulik (†21 II 2019) .

Tabela. Stan aktualny biogramów na koniec grudnia 2014-2019 r.
Kategorie pallotyńskich biogramów

XII
2014

XII
2015

XII
2016

XII
2017

XII
2018

XI
2019

Polscy pallotyni 368 377 387 395 401 404
Pallotyni polskiego pochodzenia (*) 14 16 18 18 18 18
Przełożeni generalni i biskupi 19 19 20 22 23 25
Słudzy Boży spoza Polski -- 5 6 6 6 6
Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich (✺) -- 7 11 13 13 13
Ekspallotyni (**) 23 23 25 25 25 25
Pallotynki (przełożone generalne i siostry pracujące w Polsce lub pochodzące z terenów polskich zostały oznaczone znakiem ☼) 47 112 113 114 118 122
Przyjaciele SAC i ci, co odeszli od Stowarzyszenia -- -- 7 8 8 8
Razem 471 559 587 601 612 621

b) W latach 2018-19 autor strony przeprowadził kwerendę materiałów zawartych w archiwum domu pallotyńskiego w Gdańsku (dom przy ul. Elżbietańskiej). Niezależnie od tego, trwała kwerenda materiałów w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie. Szerokiemu badaniu poddawane były materiały, które autor strony pozyskał wcześniej w Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie, w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w Archiwum Sekretariatu Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. Wiele nowych informacji autor otrzymał od osób prywatnych i instytucji. Istniejące biogramy są systematycznie wzbogacane o fotografie, zarówno portretowe, jak i grupowe (sytuacyjne). Zdjęcia pochodzą głównie ze zbiorów Archiwum Prowincji Chrystusa Króla, ale i wielu osób prywatnych, którym pragnę jeszcze raz serdecznie podziękować

3. Zrealizowane plany z ubiegłych lat (zapowiadane i niezapowiadane)
a) Z dniem 12 stycznia 2015 r. zostały wymienione na stronie Liber mortuorum wszystkie dotychczasowe wersje życiorysów pallotynów polskich zmarłych do 2012 r. W ich miejsce wprowadzono biogramy zaczerpnięte z publikacji autora strony (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013). Inne kategorie pozostały bez zmian.
b) Zgodnie z zapowiedziami od sierpnia 2015 r. włączane są stopniowo do strony Liber mortuorum biogramy niemieckich pallotynów, działających przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Na chwilę obecną włączono biogramy 13 niemieckich pallotynów, umieszczając przy ich nazwisku symbol ✺.
c) Spośród nie sygnalizowanych wcześniej zmian na stronie Liber mortuorum pojawiła się od maja 2015 r. nowa grupa biogramów, to jest pallotyńskich sług Bożych spoza Polski. Obecnie w jej ramach można znaleźć 6 biogramów. Są to życiorysy: bł. Richarda Henkesa (†1945), bł. Elisabetty Sanny Porcu (†1857), Josefa Englinga (†1918), Josefa Kentenicha (†1968), Franza Reinischa (†1942) i bpa Heinricha Vietera (†1914).
d) Wśród nowych inicjatyw, nie sygnalizowanych wcześniej, należy wymienić dział Materiały źródłowe. Dział ma za zadanie poszerzać naszą wiedzę na temat życia i działalności zmarłego.
e) Dołączono również Miejsca spoczynku polskich pallotynów. Jest to alfabetyczny układ według miejsc pochówków, w których złożono zmarłych Współbraci. Obejmuje zarówno obszar Polski, jak i całego świata. Na końcu listy umieszczono też miejsca pochówków pallotynów z niemieckiej Prowincji Świętej Trójcy, spoczywających na ziemi polskiej, pallotynek i ekspallotynów. Pierwotna wersja została umieszczona 31 października 2015 r.
f) W styczniu 2016 r. umieszczono na stronie Liber mortuorum biogram ks. Antoniego Słomkowskiego †1982, kapłana archidiecezji gnieźnieńskiej, profesora i rektora KUL (i materiały źródłowe, którymi są jego wspomnienia na temat kontaktów z pallotynami), zapoczątkowując w ten sposób grupę przyjaciół SAC. Grupa aktualnie obejmuje 8 nazwisk i będzie ona stopniowo realizowana w najbliższych latach.
g) Uzupełniono i poszerzono biografie w kategorii Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich i Pallotyńscy słudzy Boży spoza Polski. Kontynuowane będą dalsze prace nad uzupełnianiem i poszerzaniem dotychczasowych biogramów, bowiem kwerenda materiałów archiwalnych dostarcza wiele nowych i nieznanych do tej pory informacji.
h) Na początku 2016 r. dołączono do strony Liber mortuorum zestawienie chronologiczne, które zostało zatytułowane: Rocznice pallotyńskich wydarzeń przypadających w 2016 roku. Autor strony zestawił wydarzenia, jakie dokonały się w latach: 1916 (100 lat temu), 1941 (75 lat temu), 1966 (50 lat temu) i 1991 (25 lat temu). W 2020 r. w miejsce w.w. Rocznic pojawi się Kalendarium pallotyńskie, które autor systematycznie publikuje na swoim profilu FB - https://www.facebook.com/profile.php?id=100012227057005.
i) Spośród innych planów na rok 2020 jawią się następujące: zakończenie Kalendarium dziejów Regii Miłosierdzia Bożego (1946-2019) i sporządzenie Historii domów pallotyńskich należących do Prowincji Chrystusa Króla.

5. Uwagi i prośba o materiały
Wszystkich zainteresowanych biogramami zmarłych pallotynów lub pallotynek proszę o ewentualne spostrzeżenia i uwagi dotyczące treści biogramu lub innych kwestii. Ponadto zachęcam Wszystkich do przekazywania fotografii, informacji lub materiałów (jeśli trzeba, oczywiście do zwrotu) na adres e-mailowy: stansac@wp.pl lub listownie na adres: Pallotyński Instytut Historyczny, ul. Skaryszewska 12, 03-802 Warszawa.

Stroną techniczną Liber mortuorum już od 10 lat (od 2009 r.) zajmuje się Pan Donat Jaroszewski. Za lata współpracy, cierpliwość i wszelaką pomoc w tym zakresie jestem Mu bardzo wdzięczny.

Warszawa 20 XI 2019
Stanisław Tylus SAC

Ksiądz dr Stanisław Tylus przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie

Autor strony przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie (8 XII 2014)





W Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu (7 II 2015)
30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016 Księdza Stanisława Tylusa

30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016. Od lewej księża: Waldemar Seremak, Jerzy Suchecki, Marian Kowalczyk, Tadeusz Pawłowski, Zbigniew Rembisz, Józef Targosz, Andrzej Majchrzak, Stanisław Tylus, Krzysztof Wojda, Kazimierz Szczepanik, Józef Nowak, Edward Grudziński, Wojciech Pietrzak, Edward Szram i br. Franciszek Dziczkiewicz

TYLUS STANISŁAW, LEKSYKON POLSKICH PALLOTYNÓW (1915-2012), APOSTOLICUM Ząbki – PALLOTTINUM Poznań 2013, ss. 694Leksykon polskich pallotynów 1915-2012

Publikacja Leksykon polskich pallotynów zawiera 356 biogramów polskich pallotynów zmarłych w latach 1915-2012. W książce został zastosowany układ alfabetyczny. Do biogramów zostały dołączone fotografie portretowe. Pod każdym biogramem została zamieszczona literatura, zawierająca bibliografię przedmiotową. Publikację zamyka indeks osobowy.

Podstawę źródłową niniejszej pracy stanowią akta osobowe zgromadzone w: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Sekretariatu Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie i Archiwum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W pracy zostały uwzględnione „Wiadomości Polskiej Prowincji SAK” (do 1993), „Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla” (1993-2012), „Annuntianda. Biuletyn Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAK” (1994-2012). Pomocne okazały się katalogi stowarzyszenia i prowincji polskich, czasopisma wydawane przez pallotynów i kroniki poszczególnych domów. Nie bez znaczenia były również relacje ustne żyjących członków stowarzyszenia i przedstawicieli rodzin zmarłych.

Zmarli współbracia tworzyli pallotyńską historię i byli nieomal wszechobecni w wielu dziedzinach polskiej kultury XX-XXI w., np. w nauce, literaturze i wszelkiego rodzaju piśmiennictwie oraz w działalności edukacyjnej, wychowawczej i wydawniczej, a także w pracach na rzecz emigracji, misji i apostolstwa świeckich. Pośród nich są postacie bardzo znane, które wywarły duży wpływ na dzieje Kościoła polskiego, m.in.: ks. Alojzy Majewski, ks. Wojciech Turowski czy Sł. B. ks. Stanisław Szulmiński, albo przeszły do historii Polski dzięki wielkiej miłości do Ojczyzny, jak Bł. ks. Józef Stanek czy ks. Franciszek Cegiełka i wielu innych.

Jednak w Leksykonie znajdują się nie tylko ci najwięksi, ale wszyscy, którzy żyli i działali w polskich strukturach stowarzyszenia w kraju i poza nim. O każdym z nich, nawet najskromniejszym bracie, kleryku czy nowicjuszu, możemy dowiedzieć się wszystkiego, co można było wydobyć ze źródeł i opracowań.

Książka jest już niedostępna w sprzedaży.