Liber mortuorum

Księga zmarłych polskich pallotynów i pallotynek

Dziś, to jest 26 lutego 2020, mija rocznica śmierci:
Brak wspomnienia zmarłych

Wczoraj, to jest 25.02.2020, miała miejsce rocznica śmierci:
br. Joseph Gabriel (†1957) *
br. Zygmunt Szponar (†2008)

W dniu jutrzejszym, to jest 27.02.2020, przypada rocznica śmierci:
br. Stanisław Małaczek (†1945)
ks. Ignacy Curzydło (†2011)

KOWALSKI Jan (1951 – 1993), ksiądz, rekolekcjonista, sekretarz KDDPPPROWINCJA CHRYSTUSA KRÓLA

KOWALSKI Jan (1951 – 1993), ksiądz, rekolekcjonista, sekretarz KDDPP

Urodził się 2 I 1951 w Grabowie k. Kolna, w diecezji łomżyńskiej, jako syn rolnika Stanisława i Magdaleny z d. Kownacka. Szkołę podstawową ukończył w Kolnie. Tu też rozpoczął naukę w liceum ogólnokształcącym, którą kontynuował w Mońkach, a zakończył w Krakowie u pijarów (1970-72). Od 1970 poprzez duszpasterstwo powołań zaczął się jego kontakt z pallotynami. Jego opiekunem był ks. Stanisław Cholewa. Do nowicjatu w Ząbkowicach Śląskich wstąpił 4 IX 1972. Pierwszą profesję złożył 8 IX 1974, a wieczną 3 IX 1978 w Ołtarzewie na ręce ks. wiceprowincjała Jana Pałygi. Tam też odbył studia filozoficzno-teologiczne w latach 1973-79. Wówczas pojawiły się problemy zdrowotne wynikające z choroby nerek. Pracę seminaryjną napisał pt. Teologiczno-historyczny zarys kultu świętego Józefa oraz przejawy tego kultu w Prowincji Polskiej Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (1979). Święcenia kapłańskie otrzymał 6 V 1979 w Ołtarzewie z rąk bpa Władysława Miziołka.

Po święceniach został mianowany pierwszym wikariuszem przy pallotyńskim punkcie duszpasterskim w Lublinie. W VIII 1984 został przydzielony do pracy Krajowym Dziele Duchowej Pomocy Powołaniom (dalej skrót: KDDPP) i jednocześnie wspomagał – w miarę wolnego czasu – nowo utworzoną parafię w Lublinie, w której był nadal wikariuszem. W 1987 został przeniesiony do domu w Warszawie, przy ul. Skaryszewskiej 15, gdzie pełnił funkcję sekretarza i rekolekcjonisty w KDDPP, przynależąc do Sekretariatu ds. Apostolstwa. Dekretem generała z 19 IX 1988 został przydzielony do regii francuskiej. Po rocznym pobycie na własną prośbę powrócił do polskiej prowincji z powodu trudności adaptacyjnych do francuskiej mentalności, kultury i stylu duszpasterstwa. Od 19 IX 1989 przez rok pełnił funkcję kustosza sanktuarium i opiekuna domu rekolekcyjnego w Hodyszewie. Następnie powrócił do Warszawy do poprzednio sprawowanej funkcji sekretarza KDDPP i rekolekcjonisty, przenosząc się z kolei w 1991 wraz z całym Sekretariatem do Lublina, na ul. Bohaterów Monte Cassino 16.

Tam ks. Jan niespodziewanie zapadł na chorobę nowotworową, którą wykryto mu na początku VIII 1993. Przebywał wówczas na leczeniu w szpitalu onkologicznym w Lublinie przy ul. Jaczewskiego od 4 do 27 VIII i od 13 IX do 9 X 1993. Odszedł do Pana ok. 6.30. Wieczorem 11 X została odprawiona msza koncelebrowana w kościele Wieczerzy Pańskiej w Lublinie, której przewodniczył ks. wiceprowincjał Czesław Parzyszek. Przybył również bp pomocniczy diecezji lubelskiej Ryszard Karpiński, wyrażając na wstępie mszy swoje współczucie rodzinie ks. Jana i wspólnocie pallotyńskiej. Na zakończenie przemówił miejscowy dziekan ks. Jan Mitura, wypowiadając słowa wdzięczności za posługę kapłańską zmarłego w diecezji, oraz przedstawicielka służby zdrowia prof. Anna Dmoszyńska, która dała wzruszające świadectwo o ks. Janie.

Rano 12 X trumna ze szczątkami zmarłego została przewieziona do Grabowa. Tam pod przewodnictwem ks. Mariana Faleńczyka, superiora regii francuskiej i kolegi kursowego oraz ponad 60 kapłanów, została odprawiona msza pogrzebowa. Wcześniej do zgromadzonych przemówił bp łomżyński Juliusz Paetz. Kazanie okolicznościowe wygłosił ks. prowincjał Mieczysław Olech. Ks. Jan został pochowany na prośbę matki i rodziny na miejscowym cmentarzu parafialnym w Grabowie, obok grobu byłego proboszcza tej parafii, ks. Leona Ostalczyka (†1974). W słoneczny dzień złotej polskiej jesieni cała parafia uczestniczyła w pogrzebie swego rodaka.

Zbawienie drugiego człowieka było najważniejszym jego zadaniem. Chciał go przyprowadzić do Chrystusa – Pana i Zbawcy. Stąd od najmłodszych lat pragnął służyć Bogu i ludziom w kapłaństwie. Czynił tak w Polsce, na Białorusi i we Francji. Kochał też Ojczyznę. Tęsknił za nią, gdy wyjechał do Francji, a losy ludzi wykorzystywanych w kraju były dla niego dodatkowym cierpieniem. Jego kazania posiadały wiele wątków patriotycznych. W swoich kazaniach rekolekcyjnych mówił dużo o godności synów polskiej ziemi. Chciał, aby każdy żył godnie. Ze słowem Chrystusa przemierzał ziemię ojczystą wzdłuż i wszerz, głosząc rekolekcje. W Lublinie wierni mówili: „Ksiądz Jan to prawdziwy kapłan”. Pogodnie nastrajał każde spotkanie, darzył innych radością w smutkach i głęboko przeżywał materialną biedę ludzi. Ks. Jan wszystkim za wszystko dziękował. W ostatnich miesiącach i dniach mawiał często, „Dziękuję za wszystko”.

Był kapłanem pogodnym i optymistycznie nastawionym do życia, ceniony jako kaznodzieja i doradca duchowy. W przepowiadaniu Ewangelii nie starał się błyszczeć mądrością, choć był bardzo oczytany, ale głosił mądrość Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego. Zwykle perfekcyjnie przygotowywał się do głoszenia kazań. Miał wielu penitentów, także wśród współbraci. Żył ze wszystkimi w przyjaźni i zgodzie, co sprawiało, że ludzie mu ufali, przyjmując jego rady i pouczenia. Był też wierny w przyjaźni. Pamiętał o nauczycielach, księżach, rodzinie, parafianach swej rodzinnej miejscowości, których często wspominał w różnych rozmowach. Uczył się od nich wszystkich ofiarności, współczucia i dawania innym szczęścia. Kochał mocno swą matkę, głęboko zatroskaną o jego wychowanie, i jedyną siostrę (zmarła 2 lata przed nim). Potrafił słuchać innych i raczej dopowiadać i naprowadzać, niż narzucać komuś własne zdanie. Chętnie spotykał się z drugim człowiekiem, ale nigdy nie narzucał swej osoby; był tam, gdzie oczekiwano jego pomocy. „Ludzie cisi, słuchający, ustępujący innym mają dar rozumienia innych, poznają głęboko życie i tylko obcowanie z nimi daje jakiś głęboki pokój. Bywa, że dajemy się uwieść pozorom i uważamy, że ten, który dużo mówi i poucza, jest znawcą życia, Boga i człowieka. Dlatego tak bardzo ludzie Go kochali, tak bardzo my wszyscy czuliśmy się z nim dobrze, bo nadzwyczajnie nas szanował, pozwalał przy sobie żyć. [...] Miłość jest zawsze związana z tęsknotą – im większa jest miłość, tym rozstanie jest boleśniejsze” (M. Olech).





Fotografie dolne 1-2: Zrobił ks. Krzysztof Brzostowski SAC, 2 XI 2015
Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015 (uzupełniono 17 stycznia 2016)
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 288-290


Indeks zmarłych według daty śmierci

Alfabetyczny indeks zmarłych

Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci

Miejsca spoczynku polskich pallotynów wraz ze zdjęciami


Ci, co odeszli ze Stowarzyszenia

Więzi Kardynała Franciszka Macharskiego z pallotynami


Rocznice pallotyńskich wydarzeń

Ks. Stanisław Jurkowski SAC, duszpasterz polonijny we Francji

Bereza Kartuska
Suchary

Indeksy i biogramy sporządził ks. Stanisław Tylus SAC
Kontakt: stansac@wp.pl
Stan z 9 lutego 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie tekstów i fotografii bez zgody autora strony jest zabronione.

Ostatnie zmiany
Nowe biogramy
-(od I 2019):ks. Biernacki Andrzej (†23 XII 2018), ks. Czulak Kazimierz (†29 IX 2019), s. Gumul Martyna (†9 IX 2019), bp Orszulik Alojzy (†21 II 2019), s. Rataj Majola (†6 XI 2018), s. Sitarz Władysława (†27 IV 2019), s. Stachnik Estera (†20 IX 2019), s. Szaniawska Helena (†22 VII 2019), ks. Świerkosz Józef (†20 XII 2018), bp Thennatt Thomas (†14 XII 2018), s. Waszczeniuk Jadwiga (†17 XI 2018), ks. Wezdeckij Witalij (†24 VIII 2019), br. Wojciechowski Tadeusz (†12 XII 2019).

-(od I 2018): br. Bandoszek Jan (†28 VII 2018), s. Joniec Speransa (†11 II 2018), ks. Kusznir Bogdan (†26 VIII 2018), ks. Maj Jerzy (†24 VI 2018), s. Matula Teresa (†1 VI 2018), ks. Płonka Tadeusz (†24 VIII 2018), bp Walter Konrad (†20 IX 2018).

Liber mortuorum w 2019 r. Przeszłość i przyszłość

1. Krótka historia strony Liber mortuorum
a) Pierwsze biogramy zmarłych pallotynów ukazały się na stronie internetowej WSD Ołtarzew w styczniu 2007 r. Autorem ich był ks. Janusz Dyl SAC, który tworzył je pod niezrealizowaną przez niego „Księgę zmarłych pallotynów”. W maju 2009 r., wraz z przebudową strony internetowej, zostały one zastąpione życiorysami, które również pochodziły z książki ks. Dyla pt. Pallotyni w Polsce w latach 1907-1947, Lublin 2001, s. 397-475. Te krótkie biogramy zostały doprowadzone do lat 1998-99 (nie były też kompletne i nie uwzględniały członków Regii Miłosierdzia Bożego). Od tego czasu ks. Stanisław Tylus SAC sporządził Indeks zmarłych według daty śmierci i dołączył wszystkie brakujące życiorysy zarówno z obu polskich prowincji, jak i Regii Miłosierdzia Bożego. Na stronie Seminarium ołtarzewskiego biogramy te istniały do 2013 r.
b) Nowe, obecnie istniejące biogramy zmarłych pallotynów, zostały napisane przez ks. Stanisława Tylusa SAC. W 2011 r. zostały one umieszczone na stronie http://www.pallotyni.pl, pod nazwą LIBER MORTUORUM. Początkowo były to tylko biogramy polskich pallotynów i przełożonych generalnych Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz życiorysy pallotynek. Poszerzona i poprawiona ich wersja (ale bez pallotynek i przełożonych generalnych pallotynów) została opublikowana drukiem (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013, ss. 694).
c) W latach 2013-15 strona Liber mortuorum (http://pallotyni.eu/Liber.mortuorum/zmarli_index.php) została poszerzona o życiorysy pallotynów i pallotynek pochodzenia polskiego oraz ekspallotynów, którzy zmarli jako księża diecezjalni lub w innym instytucie życia zakonnego. Od listopada 2014 r. dołączone zostały też biogramy pallotynek pracujących w Polsce lub pochodzących z terenów polskich, jak również ich przełożone generalne. W 2015 r. rozszerzono zakres przedmiotowy strony o nowe kategorie: Słudzy Boży spoza Polski i Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Niezależnie od tego uaktualniane były kategorie Polskich pallotynów i Pallotynek, którzy odeszli do wieczności w okresie lat 2013-15. W celu szybszego znalezienia poszukiwanego biogramu przemodelowano Indeks zmarłych według daty śmierci oraz sporządzono nowy Alfabetyczny indeks zmarłych oraz Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci.
d) W listopadzie 2017 r. strona została umieszczona w domenie https://LiberMortuorum.pl/ skąd jej zawartość jest dostępna w serwisach takich jak: http://www.pallotyni.pl, http://sac.org.pl
e) W 2015 r. strona Liber mortuorum aktualizowana była kilkanaście razy. Pojawiło się na niej 88 nowych biogramów, głównie pallotynek (65). Tego roku, praktycznie w 50% istniejących biogramów, zostały wprowadzone liczne uzupełnienia i poszerzenia, a także poprawiono zauważone błędy. Zmiany w poszczególnych biogramach sygnalizowane są informacjami naniesionymi pod konkretnym biogramem. Pod określeniem Zmienione lub Uzupełnione biogramy autor ma na myśli nie tylko istotną lub większą partię zmian, ale i pewne drobne informacje, które pojawiały się niezależnie od ich zaznaczenia. W 2016 r. dodano 28 nowych biogramów, zaś w 2017 r. pojawiło się 14 biogramów.

2. Stan aktualny biogramów
a) W latach 2018-19 strona Liber mortuorum poszerzyła się o 20 nowych biogramów. W grupie Polskich pallotynów i Pallotynek znalazły się następujące biogramy: s. Speransa Joniec (†11 II 2018), s. Teresa Matula (†1 VI 2018), ks. Jerzy Maj (†24 VI 2018) , br. Jan Bandoszek (†28 VII 2018) , ks. Tadeusz Płonka (†24 VIII 2018) , ks. Bogdan Kusznir (†26 VIII 2018) , s. Majola Rataj (†6 XI 2018) , s. Jadwiga Waszczeniuk (†17 XI 2018) , ks. Józef Świerkosz (†20 XII 2018) , ks. Andrzej Biernacki (†23 XII 2018) , s. Władysława Sitarz (†27 IV 2019) , s. Helena Szaniawska (†22 VII 2019) , ks. Witalij Wezdeckij (†24 VIII 2019) , s. Martyna Gumul (†9 IX 2019) , s. Estera Stachnik (†20 IX 2019) i ks. Kazimierz Czulak (†29 IX 2019) i br. Tadeusz Wojciechowski (†12 XII 2019). Grupę Przełożonych Generalnych i pallotyńskich biskupów reprezentują: bp Konrad Walter (†20 IX 2018), bp Thomas Thennatt (†14 XII 2018) i bp Alojzy Orszulik (†21 II 2019) .

Tabela. Stan aktualny biogramów na koniec grudnia 2014-2019 r.
Kategorie pallotyńskich biogramów

XII
2014

XII
2015

XII
2016

XII
2017

XII
2018

XI
2019

Polscy pallotyni 368 377 387 395 401 404
Pallotyni polskiego pochodzenia (*) 14 16 18 18 18 18
Przełożeni generalni i biskupi 19 19 20 22 23 25
Słudzy Boży spoza Polski -- 5 6 6 6 6
Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich (✺) -- 7 11 13 13 13
Ekspallotyni (**) 23 23 25 25 25 25
Pallotynki (przełożone generalne i siostry pracujące w Polsce lub pochodzące z terenów polskich zostały oznaczone znakiem ☼) 47 112 113 114 118 122
Przyjaciele SAC i ci, co odeszli od Stowarzyszenia -- -- 7 8 8 8
Razem 471 559 587 601 612 621

b) W latach 2018-19 autor strony przeprowadził kwerendę materiałów zawartych w archiwum domu pallotyńskiego w Gdańsku (dom przy ul. Elżbietańskiej). Niezależnie od tego, trwała kwerenda materiałów w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie. Szerokiemu badaniu poddawane były materiały, które autor strony pozyskał wcześniej w Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie, w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w Archiwum Sekretariatu Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. Wiele nowych informacji autor otrzymał od osób prywatnych i instytucji. Istniejące biogramy są systematycznie wzbogacane o fotografie, zarówno portretowe, jak i grupowe (sytuacyjne). Zdjęcia pochodzą głównie ze zbiorów Archiwum Prowincji Chrystusa Króla, ale i wielu osób prywatnych, którym pragnę jeszcze raz serdecznie podziękować

3. Zrealizowane plany z ubiegłych lat (zapowiadane i niezapowiadane)
a) Z dniem 12 stycznia 2015 r. zostały wymienione na stronie Liber mortuorum wszystkie dotychczasowe wersje życiorysów pallotynów polskich zmarłych do 2012 r. W ich miejsce wprowadzono biogramy zaczerpnięte z publikacji autora strony (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013). Inne kategorie pozostały bez zmian.
b) Zgodnie z zapowiedziami od sierpnia 2015 r. włączane są stopniowo do strony Liber mortuorum biogramy niemieckich pallotynów, działających przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Na chwilę obecną włączono biogramy 13 niemieckich pallotynów, umieszczając przy ich nazwisku symbol ✺.
c) Spośród nie sygnalizowanych wcześniej zmian na stronie Liber mortuorum pojawiła się od maja 2015 r. nowa grupa biogramów, to jest pallotyńskich sług Bożych spoza Polski. Obecnie w jej ramach można znaleźć 6 biogramów. Są to życiorysy: bł. Richarda Henkesa (†1945), bł. Elisabetty Sanny Porcu (†1857), Josefa Englinga (†1918), Josefa Kentenicha (†1968), Franza Reinischa (†1942) i bpa Heinricha Vietera (†1914).
d) Wśród nowych inicjatyw, nie sygnalizowanych wcześniej, należy wymienić dział Materiały źródłowe. Dział ma za zadanie poszerzać naszą wiedzę na temat życia i działalności zmarłego.
e) Dołączono również Miejsca spoczynku polskich pallotynów. Jest to alfabetyczny układ według miejsc pochówków, w których złożono zmarłych Współbraci. Obejmuje zarówno obszar Polski, jak i całego świata. Na końcu listy umieszczono też miejsca pochówków pallotynów z niemieckiej Prowincji Świętej Trójcy, spoczywających na ziemi polskiej, pallotynek i ekspallotynów. Pierwotna wersja została umieszczona 31 października 2015 r.
f) W styczniu 2016 r. umieszczono na stronie Liber mortuorum biogram ks. Antoniego Słomkowskiego †1982, kapłana archidiecezji gnieźnieńskiej, profesora i rektora KUL (i materiały źródłowe, którymi są jego wspomnienia na temat kontaktów z pallotynami), zapoczątkowując w ten sposób grupę przyjaciół SAC. Grupa aktualnie obejmuje 8 nazwisk i będzie ona stopniowo realizowana w najbliższych latach.
g) Uzupełniono i poszerzono biografie w kategorii Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich i Pallotyńscy słudzy Boży spoza Polski. Kontynuowane będą dalsze prace nad uzupełnianiem i poszerzaniem dotychczasowych biogramów, bowiem kwerenda materiałów archiwalnych dostarcza wiele nowych i nieznanych do tej pory informacji.
h) Na początku 2016 r. dołączono do strony Liber mortuorum zestawienie chronologiczne, które zostało zatytułowane: Rocznice pallotyńskich wydarzeń przypadających w 2016 roku. Autor strony zestawił wydarzenia, jakie dokonały się w latach: 1916 (100 lat temu), 1941 (75 lat temu), 1966 (50 lat temu) i 1991 (25 lat temu). W 2020 r. w miejsce w.w. Rocznic pojawi się Kalendarium pallotyńskie, które autor systematycznie publikuje na swoim profilu FB - https://www.facebook.com/profile.php?id=100012227057005.
i) Spośród innych planów na rok 2020 jawią się następujące: zakończenie Kalendarium dziejów Regii Miłosierdzia Bożego (1946-2019) i sporządzenie Historii domów pallotyńskich należących do Prowincji Chrystusa Króla.

5. Uwagi i prośba o materiały
Wszystkich zainteresowanych biogramami zmarłych pallotynów lub pallotynek proszę o ewentualne spostrzeżenia i uwagi dotyczące treści biogramu lub innych kwestii. Ponadto zachęcam Wszystkich do przekazywania fotografii, informacji lub materiałów (jeśli trzeba, oczywiście do zwrotu) na adres e-mailowy: stansac@wp.pl lub listownie na adres: Pallotyński Instytut Historyczny, ul. Skaryszewska 12, 03-802 Warszawa.

Stroną techniczną Liber mortuorum już od 10 lat (od 2009 r.) zajmuje się Pan Donat Jaroszewski. Za lata współpracy, cierpliwość i wszelaką pomoc w tym zakresie jestem Mu bardzo wdzięczny.

Warszawa 20 XI 2019
Stanisław Tylus SAC

Ksiądz dr Stanisław Tylus przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie

Autor strony przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie (8 XII 2014)





W Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu (7 II 2015)
30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016 Księdza Stanisława Tylusa

30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016. Od lewej księża: Waldemar Seremak, Jerzy Suchecki, Marian Kowalczyk, Tadeusz Pawłowski, Zbigniew Rembisz, Józef Targosz, Andrzej Majchrzak, Stanisław Tylus, Krzysztof Wojda, Kazimierz Szczepanik, Józef Nowak, Edward Grudziński, Wojciech Pietrzak, Edward Szram i br. Franciszek Dziczkiewicz

TYLUS STANISŁAW, LEKSYKON POLSKICH PALLOTYNÓW (1915-2012), APOSTOLICUM Ząbki – PALLOTTINUM Poznań 2013, ss. 694Leksykon polskich pallotynów 1915-2012

Publikacja Leksykon polskich pallotynów zawiera 356 biogramów polskich pallotynów zmarłych w latach 1915-2012. W książce został zastosowany układ alfabetyczny. Do biogramów zostały dołączone fotografie portretowe. Pod każdym biogramem została zamieszczona literatura, zawierająca bibliografię przedmiotową. Publikację zamyka indeks osobowy.

Podstawę źródłową niniejszej pracy stanowią akta osobowe zgromadzone w: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Sekretariatu Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie i Archiwum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W pracy zostały uwzględnione „Wiadomości Polskiej Prowincji SAK” (do 1993), „Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla” (1993-2012), „Annuntianda. Biuletyn Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAK” (1994-2012). Pomocne okazały się katalogi stowarzyszenia i prowincji polskich, czasopisma wydawane przez pallotynów i kroniki poszczególnych domów. Nie bez znaczenia były również relacje ustne żyjących członków stowarzyszenia i przedstawicieli rodzin zmarłych.

Zmarli współbracia tworzyli pallotyńską historię i byli nieomal wszechobecni w wielu dziedzinach polskiej kultury XX-XXI w., np. w nauce, literaturze i wszelkiego rodzaju piśmiennictwie oraz w działalności edukacyjnej, wychowawczej i wydawniczej, a także w pracach na rzecz emigracji, misji i apostolstwa świeckich. Pośród nich są postacie bardzo znane, które wywarły duży wpływ na dzieje Kościoła polskiego, m.in.: ks. Alojzy Majewski, ks. Wojciech Turowski czy Sł. B. ks. Stanisław Szulmiński, albo przeszły do historii Polski dzięki wielkiej miłości do Ojczyzny, jak Bł. ks. Józef Stanek czy ks. Franciszek Cegiełka i wielu innych.

Jednak w Leksykonie znajdują się nie tylko ci najwięksi, ale wszyscy, którzy żyli i działali w polskich strukturach stowarzyszenia w kraju i poza nim. O każdym z nich, nawet najskromniejszym bracie, kleryku czy nowicjuszu, możemy dowiedzieć się wszystkiego, co można było wydobyć ze źródeł i opracowań.

Książka jest już niedostępna w sprzedaży.