Liber mortuorum

Księga zmarłych polskich pallotynów i pallotynek

Dziś, to jest 19 listopada 2017, mija rocznica śmierci:
s. Amabilis Idaszak (†1980)

Wczoraj, to jest 18.11.2017, miała miejsce rocznica śmierci:
ks. Theodor Mathyssek (†1945) *
br. Anton Zwoliński (†1954) *

W dniu jutrzejszym, to jest 20.11.2017, przypada rocznica śmierci:
s. Wojciecha Stachnik (†1993)

KUREK Karol (1919 – 1949), ksiądzKUREK Karol (1919 – 1949), ksiądz

Urodził się 15 X 1919 w Zembrzycach k. Suchej Beskidzkiej, w diecezji krakowskiej, w rodzinie krawca Piotra i Karoliny z d. Danek. Po szkole powszechnej, do której uczęszczał w miejscu rodzinnym, uczył się w Gimnazjum im. Marcina Wadowity w Wadowicach. W 1938 uzyskał maturę (razem z Karolem Wojtyłą; z nim też ukończył w 1937 w Targanicy przysposobienie wojskowe). Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie (1938-1944), gdzie otrzymał niższe święcenia. Podczas wojny przebywał w Zembrzycach. Na skutek przeziębienia zapadł na cardiopathię, która stała się przeszkodą do przyjęcia święceń wyższych w seminarium krakowskim.

Po względnej poprawie zdrowia został przyjęty do stowarzyszenia (23 XI 1945). Sutannę przyjął 2 XII 1945 w Sucharach z rąk ks. Alojzego Żuchowskiego. Zwolniony z drugiego roku nowicjatu, złożył tam 8 XII 1946 pierwszą profesję na ręce ks. Józefa Wróbla. Dzięki dyspensie generała złożył w Sucharach wieczną profesję 7 III 1947 na ręce ks. rektora Edmunda Winklarza. Święcenia kapłańskie otrzymał 1 V 1947 w prywatnej kaplicy w Gnieźnie z rąk bpa Lucjana Bernackiego, sufragana gnieźnieńskiego.

Po uzyskaniu dyspensy od braku wieku kanonicznego (1 VIII 1947) pracował jako socjusz w nowicjacie kleryków. Zmarł 14 XI 1949 w Ząbkowicach Śląskich. Mimo różnorodnych cierpień, których doznawał, odznaczał się dziecięcym poddawaniem się woli Bożej. Z wielką sumiennością i radosnym usposobieniem wykonywał powierzone mu obowiązki. Na życzenie jego rodziców został pochowany 18 XI w rodzinnych Zembrzycach. Mszę św. pogrzebową odprawił ks. Józef Motyka (†1968), dziekan dekanatu suskiego i proboszcz z Mucharza, kazanie wygłosił ks. kanonik Stanisław Wilk (†1966) z Zembrzyc, a ks. Józef Ramusiewicz SAC odprawił egzekwie i poprowadził kondukt na cmentarz parafialny, gdzie miał jeszcze mowę. W pogrzebie uczestniczyło również kilku księży z okolicznych parafii, a z pallotynów ks. Tadeusz Michałek, ks. Kazimierz Skrzypczak, 16 kleryków i delegacja 3 chłopców z wieńcem, z Collegium Marianum.


Ksiądz Karol Kurek (1919-1949)
Ksiądz Karol Kurek (1919-1949)
Ksiądz Karol Kurek (1919-1949)

Ksiądz Karol Kurek (1919-1949)

Ksiądz Karol Kurek (1919-1949)
Ksiądz Karol Kurek (1919-1949)

Fotografia 1: Z kolegami w WSD w Krakowie
Fotografia 2-5: Prymicje w Zembrzycach 1947
Fotografia 6: Pogrzeb w Zembrzycach 1949. Wszystkie fotografie z zbiorów rodzinnych Zbigniewa Proroka
Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015 (uzupełniono 2 czerwca 2016)
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 314


Materiały źródłowe

„Człowiek, który żył w cieniu Krzyża”. Ks. Karol Kurek SAC 1919-1949
(InfoSAC nr 18 z 31 V 2016)

Tak określił ks. Kurka jego mistrz nowicjacki ks. Alojzy Żuchowski, bowiem nie brakowało mu przeszkód i cierpienia na drodze do kapłaństwa. Był tego świadomy, że jego droga ku kapłaństwu prowadzi przez krzyż, że do przyjaźni z Jezusem nie ma drogi na skróty, że przyjaźń powstaje wtedy, gdy się za nią płaci. Mimo różnorodnych cierpień, których doznawał, odznaczał się dziecięcym poddawaniem się woli Bożej. Z wielką sumiennością i radosnym usposobieniem wykonywał powierzone mu obowiązki.

W naszym Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie nie znajdziemy szerszych informacji o jego życiu i działalności, poza bardzo skąpymi informacjami biograficznymi. Dlatego niezmiernie ucieszyłem się, kiedy we wspomnieniach ks. Witolda Zdaniewicza odnalazłem tekst o tym kapłanie. Za wiedzą samego autora publikuję go poniżej. Świadectwo to jest cenne, ponieważ ks. Witold wspólnie z ks. Karolem Kurkiem przeżywali tą samą formację nowicjacką.

Ks. Witold Zdaniewicz SAC, Zagubione dni (Z kroniki kursowej), Ołtarzew 1952, s. 36-38, mps w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie.

Trzy miesiące w ciszy, równym rytmem płynie nasze życie nowicjackie. Lecz oto w listopadzie wydarzenie niezwykłe; ma dołączyć do naszego kursu były kleryk seminarium krakowskiego, którego na razie nie znamy. Ukończył on już nauki teologiczne, otrzymał niższe święcenia, a tylko choroba przecięła mu drogę ku kapłaństwu. Tyle o nim tymczasem wiemy, gdyż rekolekcje rozpoczął wieczorem, zaraz po przyjeździe. To też każdy z nas chętnie chce mu usłużyć, zanosząc posiłki. Cieszymy się tym bardziej, że miłe robi na nas wrażenie, Ks. Kurek, bo nim był właśnie ów kleryk, niskiego był raczej wzrostu, drobnej budowy ciała, o twarzy ascetycznej, oczach głęboko myślących, głowie lekko pochylonej. Cała postać mówiła, że musiał wiele przecierpieć fizycznie i duchowo, a cierpienie odmalowało na jego twarzy i w ułożeniu ciała spokój i dobroć, a oczom nadało wyraz głębokiego zrozumienia i wyczuwania.

Nadszedł radosny dzień obłóczyn ks. Karola, 2 grudnia 1945 roku. Radością jego można było się budować. Przebijała ona z jego słów i rozmowy, a z drugiej strony niczym nie zdradzała zachwiania pokoju i skupienia wewnętrznego, jakim ks. Karol zawsze się odznaczał.

Był to również czas naszego ofiarowania się Niepokalanemu Sercu Maryi Panny. Poprosiliśmy ks. Karola, aby przyłączył się do nas. Ks. Karol przyłączył się chętnie, lecz z jego rozmowy można było wnioskować, że taki akt dawno już uczynił, choć tego wyraźnie nie powiedział, a życia kapłańskiego inaczej nie pojmował, jak tylko w heroicznym oddaniu Jezusowi i Maryi. To też ujął nasze serca, mimo znacznej różnicy w postępie na drodze życia duchowego.

Ksiądz Kurek w życiu swoim był bardzo oryginalny. Miał swój [s. 37] światopogląd i nastawienie do życia. Wiadomości teologiczne nie stanowiły u niego jakiejś spiżarni wiedzy, ale przeżywał je głęboko, wiązał z życiem codziennym, ascetycznym; to też każdą kwestię potrafił naświetlić z różnych stron. To przeżywanie prawd, zdaje się było przyczyną jego wewnętrznych trudności. Często bowiem zwracał się do nas o rozstrzygnięcie różnych kwestii, do których nawet nie byliśmy przygotowani.

Wolą Bożą widocznie było, by jak najszybciej stanął u Jego ołtarzy. Z drugiego roku nowicjatu został przez ks. generała zwolniony. To też po upływie dwu lat w 1947 roku otrzymał święcenia kapłańskie w Gnieźnie. Dogłębnie przeżywał rekolekcje przed święceniami. Prymicje odprawił w rodzinnym miasteczku, w Zembrzycach. Po miesiącu mieliśmy znowu okazję powitać go w Sucharach, podniesionego na duchu i wzmocnionego fizycznie.

Ksiądz Kurek potrafił również być wesoły. Do dziś mamy żywo w pamięci jego opowiadania pełne humoru z czasu ucieczki 1939 roku, kiedy to we trzech (prócz ks. Karola był jakiś sędzia i adwokat), chwycili się z nudów do młocki u pewnego gospodarza. Nie mniej pełne zdrowego humoru były jego opowiadania z życia seminaryjnego z Krakowa, z rodzinnych Zembrzyc, deklamacja naśladująca po mistrzowsku pijaka: „organizm trza oliwić, organizmu szkoda”.

Ksiądz Kurek mimo swego słabego zdrowia był człowiekiem pracy. Dziwiło nas niekiedy, że wszystkim zajęciom podołał; był bowiem socjuszem ks. magistra, na filozofii wykładał historię Kościoła, pomagał nowicjuszom w uzupełnianiu braków łaciny, zawsze był do dyspozycji innych.

Choroba jednak czyniła postępy. Lekarze nie mogli bliżej jej określić, prócz ogólnych diagnoz: wyczerpanie organizmu, przemęczenie nerwowe itp. Ks. Karol nie wiele przejmował się swoim stanem zdrowia. Sprawę tę, zdaje się wcześniej omówił z Bogiem. Życie lub śmierć były dla niego jedną wolą Bożą. Po rocznym pobycie w Ołtarzewie stan zdrowia ks. Karola znacznie się pogorszył. Na przyszły rok szkolny miał już wyznaczoną pracę, jako socjusz magistra nowicjuszy w Ząbkowicach Śląskich. Cieszył się tą nową placówką. Tymczasem wyjechał na rekolekcje do górzystych Wadowic i Zembrzyc. Po rekolekcjach towarzyszył mu, w przejeździe z Wadowic do Zembrzyc, jeden z naszych kleryków. Ks. Karol był już tak wyczerpany, że na przebycie jednego kilometra drogi, z przystanku do domu, potrzebował kilku odpoczynków. Lecz i wtedy ani [s. 38] jedno słowo narzekania nie wyszło z jego ust. Po drodze radośnie witali ks. Karola Zembrzycanie; widocznie go lubili.

Nadszedł wreszcie listopad 1949 roku. Miał on przekreślić jedno życie ludzkie, niedługie wprawdzie, ale dojrzałe do żniwa. Ks. Karol w poniedziałek 14., po przyjęciu Komunii świętej zasnął. Zasnął, mówię dosłownie, bo nawet czuwający kleryk nie zauważył jego śmierci. Tak to Pan Bóg wynagrodził mu długi okres ciężkich przeżyć wewnętrznych i fizycznych, pokojem ostatnich dni.

To kilka luźnych rysów, jakie pozostawił po sobie u nas ks. Karol. Nie jest to bynajmniej wszystko, lecz wszystkiego nie można opisać. Te myśli wystarczą nam, którzy znaliśmy ks. Karola, aby resztę sobie dopowiedzieć. Tym, którzy ks. Karola nie znali, może rzucą światło na jego duchową sylwetkę słowa ks. magistra Alojzego Żuchowskiego: „Zdaje mi się, że można by powiedzieć, iż był to człowiek, który żył w cieniu Krzyża. Krzyż mu towarzyszył zawsze. Nie tylko ten krzyż zewnętrzny w postaci choroby, ale i krzyż wewnętrzny, o wiele cięższy, który spędzał mu sen z powiek w ciągu niejednej nocy. Często był niezrozumiany, a ponieważ miał duszę wrażliwą, wiele stąd cierpiał, choć zwyczajnie o tym nie mówił. – Cierpienie jednych uszlachetnia, innych uczy egoizmu. Sami wiecie, jak mało myślał o swojej chorobie, jak stale był do dyspozycji innych. Mimo złego samopoczucia i wewnętrznej udręki, umiał zachować zawsze swój uśmiech. Siłę do tego czerpał z nadprzyrodzonego podejścia do wszelkich trudności; często mawiał: „Jeśli taka wola Boża, to znaczy, że tak jest najlepiej”. W ostatnich jeszcze dniach mówił: „Nie mogę odprawiać Mszy świętej, nie martwię się tym, widocznie Bóg chce, bym nie odprawiał, inaczej dałby mi przecież siły”. W ostatniej chorobie Bóg jakby wynagrodził mu to wieczne zmaganie się z sobą – był dziwnie spokojny wewnętrznie”.

Ksiądz Karol spoczywa na cmentarzu parafialnym w Zembrzycach. Koledzy i wychowankowie przy każdej okazji odwiedzają jego grób. Tu spoczywa bowiem ciało, w którym dojrzał wielki duch. Requiescat in pace!

Tekst przygotował do druku i oprac. ks. Stanisław Tylus SAC



Indeks zmarłych według daty śmierci

Alfabetyczny indeks zmarłych

Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci

Miejsca spoczynku polskich pallotynów wraz ze zdjęciami


Ci, co odeszli ze Stowarzyszenia

Więzi Kardynała Franciszka Macharskiego z pallotynami


Rocznice pallotyńskich wydarzeń

75.lecie kapłaństwa ks. Tadeusza Płonki SAC

Ks. Stanisław Jurkowski SAC, duszpasterz polonijny we Francji

Bereza Kartuska
Suchary

Indeksy i biogramy sporządził ks. Stanisław Tylus SAC
Kontakt: stansac@wp.pl
Stan z 5 listopada 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie tekstów i fotografii bez zgody autora strony jest zabronione.

Ostatnie zmiany
Nowe biogramy
-(od I 2017):ks.Baraniecki Jan Antoni (†4 V 2017), ks. Czerwonka Piotr (†9 II 2017), ks. Dusza Stefan (†21 IX 2017), ks. Dziczek Marian (†27 VI 2017), bp Hennemann Franziskus Xaver (†17 I 1951), ks. Kietliński Henryk (†4 III 2017), m. Knaus Maria (†18 II 2012) ☼, bp Lenhof Herbert (†13 X 2017), ks. Maślanka Józef (†6 I 2017), ks. Skuza Ludwik (†16 VII 2017), bp Trevisan Alberto (†18 III 1998), s. Wojtczak Consumata (†23 IX 2017), ks. Zdaniewicz Witold (†14 X 2017);
-(od VII 2016): bp Hippel Bruno August (†7 XI 1970), o. Jekiełek Wincenty (†12 VII 2016) **, Kluczewski Władysław (†11 V 1952), ks. Kopeć Jerzy (†6 X 2016) , Krzak Tadeusz (†15 V 1936), ks. Krzeski Józef (†4 X 2016) , ks. Milewski Aleksander (†14 IX 2016), ks. Murawski Czesław (†26 IX 2016), br. Olczyk Stefan (†9 XI 2016), ks. Osmólski Edmund (†12 VII 2016), ks. Skolaster Hermann (†4 VIII 1968) ✺, Spierewka Piotr (†20 VII 1949), Sł. B. bp Vieter Heinrich (†7 XI 1914), ks. Zarzycki Roman (†11 VII 2016), ks. Zyglewicz Stanisław (†4 XII 2016).

Zmienione lub uzupełnione biogramy
-(od I 2017): br. Anbild Wiktor (†5 III 1987), ks. Arendt Alojzy (†26 VI 1982), ks. Bajgrowicz Ludwik (†3 I 2010), ks. Baumgart Władysław (†22 VI 1966), ks. Baszanowski Ignacy (†15 XII 1923), s. Bilicka Judyta (†2 I 2015), ks. Cardi Giacinto (†19 V 1956), ks. Chamier-Gliszczyński Leon (†22 III 1996) **, s. Choszcz Daniela (†1 III 2002), ks. Czapla Stanisław (†7 IV 1971), br. Derda Leon (†27 XII 1964), Sł. B. Engling Josef (†4 X 1918), ks. Grimme Max (†26 III 1954) ✺, ks. Hoffmann Karl (†22 II 1968), ks. Hübner Alojzy (†2 V 1922), ks. Janik Jan (†1 VI 2008), ks. Jaworski Stanisław (†4 I 1974), ks. Kamiński Bolesław (†1943) **, kl. Kęsy Henryk (†6 II 1975), Sł. B. br. Krawczewicz (Krawcewicz) Paweł (†11 III 1945), ks. Kordecki Michał (†28 II 1983), ks. Krupnik Emil (†4 X 2003), s. Kulas Prakseda (†6 VIII 2002), ks. Maćkowski Jan (†29 VIII 1952), ks. Madej Franciszek (†16 VII 1991), ks. Majewski Alojzy (†12 XI 1947), br. Mazurek Józef (†14 I 1980), ks. Mąkinia Franciszek (†27 XII 2014), ks. Męcikowski Alfons (†17 XII 1946), ks. Mielewski Kazimierz (†1992), br. Nalborski Władysław (†27 VII 1978), br. Ossowski Ignaz (†9 I 1903) *, ks. Pączek Walerian (†17 VI 2001) **, ks. Pęzioł Jan (†19 VII 1979), ks. Piskorek Eugeniusz (†9 VI 2007), ks. Purol Antoni (†25 III 1977) **, s. Puzdrowska Janisława (†27 IV 2010), Sł. B. ks. Reinisch Franz (†21 VIII 1942), ks. Robak Stanisław (†14 X 1988), br. Salamak Józef (†14 II 1962), br. Sawicki Jerzy (†5 VII 1975), ks. Siuda Walerian (†11 X 1953), ks. Skorżyński Marian (†15 X 1981), ks. Stecz Józef (†10 III 2001), ks. Strzelecki Marek (†7 II 2006), ks. Vaccari Francesco (†20 I 1856), ks. Wędzioch Czesław (†30 IV 1982), ks. Wierzbica Stanisław (†10 V 1977), s. Wojtach Bonita (†9 VI 2010), ks. Zadrożny Mirosław (†20 VI 2012), ks. Zaraza Augustyn (†27 XII 1956);
-(od VII 2016): ks. Bemke Leon (†25 V 1984), ks. Bielski Tomasz (†20 VII 1978), ks. Boniewicz Edmund (†7 V 2006), ks. Ciastoń Władysław (†24 X 1991), ks. Cieślak Leon (†15 VIII 1953), ks. Ciupa Łukasz (†29 XII 2015), ks. Curzydło Ignacy (†27 II 2011), ks. Dąbrowski Józef (†27 XII 1992), ks. Dobski Jan (†3 VI 2011), ks. Faà di Bruno Giuseppe (†18 IV 1889), ks. Folejewski Feliks (†22 IX 2015), ks. Gliński Tadeusz (†21 XI 1993), br. Grabicki Leon (†2 VI 1927), ks. Hadziewicz Witold (†3 XI 1989), ks. Herkt Henryk (†21 IV 2005), Bł. ks. Jankowski Józef (†16 X 1941), ks. Jaroch Antoni (†16 II 2008), Sł. B. ks. Kentenich Josef (†15 IX 1968), Sł. B. ks. Kilian Franciszek (†10 XI 1941), ks. Kobielus Konstanty (†18 VII 1984), ks. Korbecki Tadeusz (†9 III 2016), ks. Krawczyk Ludwik (†20 IV 1986), ks. Kugelmann Max (†12 II 1935), ks. Lesiak Józef (†22 IX 1999), ks. Matyka Józef (†18 IV 1995), ks. Mącior Tomasz (†13 VII 1942), ks. Melia Raffaele (†11 XI 1876), ks. Misiak Alojzy (†22 XII 2004), ks. Möhler Wilhelm (†9 VII 1981), ks. Mozolewski Włodzimierz (†21 IV 2016), br. Nowak Ludwik (†14 IX 1944), Św. Wincenty Pallotti (†22 I 1850), br. Panek Jan (†14 IV 1991), kl. Paprocki Jerzy (†13 VIII 1944), ks. Parzyszek Kazimierz (†16 III 1983), ks. Piaskowy Stanisław (†2 VII 2002), br. Przybylski Walenty (†17 XII 1926), br. Regulski Bronisław (†16 IV 1942), ks. Rut Zygmunt (†18 X 1992), ks. Sadzik Józef (†26 VIII 1980), Bł. Sanna Porcu Elisabetta (†17 II 1857), Bł. ks. Stanek Józef (†23 IX 1944), ks. Stefanowski Jan (†31 VIII 1987), ks. Suwała Stanisław (†31 X 1992), ks. Szczotka Franciszek (†8 III 1995), ks. Szczygieł Roman (†8 I 1990), Sł. B. ks. Szulmiński Stanisław (†27 XI 1941), ks. Tarka Roman (†23 IX 1997) **, ks. Turowski Wojciech (†20 XII 1959), ks. Wiater Bronisław (†19 V 1963), br. Wilczyński Jan (†9 X 1981), ks. Wiśniewski Adam (†31 VII 1987), br. Wszołek Ignacy (†29 I 1964), ks. Zbłowski Władysław (†14 VI 2000).

Aktualizacja strony Liber mortuorum w 2015 r. i perspektywy na przyszłość

1. Krótka historia strony Liber mortuorum
a) Pierwsze biogramy zmarłych pallotynów ukazały się na stronie internetowej WSD Ołtarzew w styczniu 2007 r. Autorem ich był ks. Janusz Dyl SAC, który tworzył je pod niezrealizowaną Księgę zmarłych pallotynów. W maju 2009 r., wraz z przebudową strony internetowej, zostały one zastąpione życiorysami, które również pochodziły z książki ks. Dyla pt. Pallotyni w Polsce w latach 1907-1947, Lublin 2001, s. 397-475. Te krótkie biogramy zostały doprowadzone do lat 1998-99 (nie były też kompletne i nie uwzględniały członków Regii Miłosierdzia Bożego). Od tego czasu ks. Stanisław Tylus SAC sporządził Indeks zmarłych według daty śmierci i dołączył wszystkie brakujące życiorysy zarówno z obu polskich prowincji, jak i Regii Miłosierdzia Bożego. Na stronie seminarium ołtarzewskiego biogramy te istniały do 2013 r.
b) Nowe, obecnie istniejące biogramy zmarłych pallotynów, zostały sporządzone przez ks. Stanisława Tylusa SAC. W 2011 r. zostały one umieszczone na stronie http://www.pallotyni.pl pod nazwą LIBER MORTUORUM. Początkowo były to tylko biogramy polskich pallotynów i przełożonych generalnych Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz życiorysy pallotynek. Poszerzona i poprawiona ich wersja (ale bez pallotynek i przełożonych generalnych pallotynów) została opublikowana drukiem (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013, ss. 694).
c) W latach 2013-15 strona Liber mortuorum (http://pallotyni.eu/Liber.mortuorum/zmarli_index.php) została poszerzona o życiorysy pallotynów i pallotynek pochodzenia polskiego oraz ekspallotynów, którzy zmarli jako księża diecezjalni lub w innym instytucie życia zakonnego. Od XI 2014 r. dołączone zostały też biogramy pallotynek pracujących w Polsce lub pochodzących z terenów polskich, jak również ich przełożone generalne. W 2015 r. rozszerzono zakres przedmiotowy strony o nowe kategorie: Słudzy Boży spoza Polski i niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Niezależnie od tego uaktualniane były kategorie polskich pallotynów i pallotynek, którzy odeszli do wieczności w okresie lat 2013-15. W celu szybszego znalezienia poszukiwanego biogramu przemodelowano Indeks zmarłych według daty śmierci oraz sporządzono nowy Alfabetyczny indeks zmarłych oraz Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci.

2. Stan aktualny biogramów
a) W ubiegłym roku strona Liber mortuorum aktualizowana była kilkanaście razy. Pojawiło się na niej 86 nowych biogramów, głównie pallotynek (65). W grupie polskich pallotynów znalazły się nowe biogramy: ks. Stanisława Wojtyły (†17 IV 2015), ks. Wendelina Macieja Rysia (†7 VIII 2015), ks. Feliksa Folejewskiego (†22 IX 2015), ks. Łukasza Śleziaka (†4 XI 2015), ks. Czesława Herlendera (†11 XII 2015), ks. Krzysztofa Syrka (†22 XII 2015) i ks. Łukasza Ciupy (†29 XII 2015). Pallotynów polskiego pochodzenia reprezentują: br. Gerhard Nowak (†31 III 1976) i br. Eduard Ossowski (†14 I 1944). Z pallotynek odeszły do wieczności: s. Judyta Bilicka (†2 I 2015), s. Kazimiera Jurek (†22 I 2015), s. Gaudencja Raczoń (†14 II 2015) i s. Gerarda Kitlas (†5 X 2015).
b) W 2015 r., praktycznie w 50% istniejących biogramów, zostały wprowadzone liczne uzupełnienia i poszerzenia, a także poprawiono zauważone błędy. Zmiany w poszczególnych biogramach sygnalizowane są informacjami naniesionymi zarówno pod konkretnym biogramem jak i na pasku: Ostatnie zmiany (w dwóch kategoriach: Nowe biogramy – Od VII 2015 r. i Od I 2016 r. oraz Zmienione lub uzupełnione biogramy – Od VII 2015 r. i Od I 2016 r.). Pod określeniem Zmienione lub uzupełnione biogramy autor ma na myśli raczej istotną lub większą partię zmian, niż tylko pewne drobne informacje, które pojawiają się niezależnie od ich zaznaczenia.

Stan aktualny biogramów na koniec grudnia 2014 i 2015 r. oraz w 2016 r.
Kategorie pallotyńskich biogramów XII 2014 XII 2015 Różnica 2016
Polscy pallotyni 368 375 +7 +10
Pallotyni polskiego pochodzenia (*) 14 16 +2 +3
Przełożeni generalni i biskupi 19 19 -- +1
Słudzy Boży spoza Polski -- 5 +5 +1
Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich (✺) -- 7 +7 +4
Ekspallotyni (**) 23 23 -- +2
Pallotynki (przełożone generalne i siostry pracujące w Polsce lub pochodzące z terenów polskich zostały oznaczone znakiem ☼) 47 112 +65 --
Przyjaciele SAC i ci, co odeszli od Stowarzyszenia -- -- -- +7
Razem 471 557 +86 587

c) W ubiegłym roku autor strony przeprowadził kwerendę materiałów w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w archiwum domu pallotyńskiego w Osny (8 I – 8 II 2015). W kraju wykorzystał częściowo materiały zawarte w archiwum domu pallotyńskiego w Gdańsku (dom przy ul. Elżbietańskiej, VIII 2015). Niezależnie od tego, przez cały rok, trwała kwerenda materiałów w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie. Szerokiemu badaniu poddawane były materiały, które autor strony pozyskał wcześniej w Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie, w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w Archiwum Sekretariatu Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. Wiele nowych informacji autor otrzymał od osób prywatnych i instytucji, m.in. np. od: ks. dra Damiana Bednarskiego z Uniwersytetu Śląskiego, prof. Jana Ptaka z KUL, p. Izabeli Pankowskiej, p. Mieczysława i Domiceli Wardynszkiewiczów czy od pallotynek z Gdańska (ul. Malczewskiego). Istniejące biogramy są systematycznie wzbogacane o fotografie, zarówno portretowe, jak i grupowe (sytuacyjne). Zdjęcia pochodzą głównie ze zbiorów Archiwum Prowincji Chrystusa Króla, ale i wielu osób prywatnych, którym pragnę jeszcze raz serdecznie podziękować.

3. Zrealizowane plany z 2015 r. (zapowiadane i niezapowiadane)
a) Z dniem 12 I 2015 r. zostały wymienione na stronie Liber mortuorum wszystkie dotychczasowe wersje życiorysów pallotynów polskich zmarłych do 2012 r. W ich miejsce wprowadzono biogramy zaczerpnięte z publikacji autora strony (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013). Inne kategorie pozostały bez zmian.
b) Zgodnie z zapowiedziami od sierpnia 2015 r. włączane są stopniowo do strony Liber mortuorum biogramy niemieckich pallotynów, działających przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Na chwilę obecną włączono biogramy 7 niemieckich pallotynów, umieszczając przy ich nazwisku symbol ✺. Do tej grupy weszli: ks. Ruprecht Dausmann (†1981), br. Hermann Jenne (†1935), ks. Josef Jost (†1933), ks. Andreas Kohl (†1925), ks. Bernhard Rieg (†1937), ks. Oskar Sebold (†1942) i br. Johannes Szczygiel (†1935).
c) Spośród nie sygnalizowanych wcześniej zmian na stronie Liber mortuorum pojawiła się od maja 2015 r. nowa grupa biogramów, to jest pallotyńskich sług Bożych spoza Polski. Obecnie w jej ramach można znaleźć 5 biogramów. Są to życiorysy: Josefa Englinga (†1918), Richarda Henkesa (†1945), Josefa Kentenicha (†1968), Franza Reinischa (†1942) i bł. Elisabetty Sanny Porcu (†1857).
d) Wśród nowych inicjatyw, nie sygnalizowanych wcześniej, należy wymienić dział Materiały źródłowe. Dział ma za zadanie poszerzać naszą wiedzę na temat życia i działalności zmarłego.
e) Dołączono również Miejsca spoczynku polskich pallotynów. Jest to alfabetyczny układ według miejsc pochówków, w których złożono zmarłych Współbraci. Obejmuje zarówno obszar Polski, jak i całego świata. Na końcu listy umieszczono też nazwiska pallotynów z niemieckiej Prowincji Świętej Trójcy, którzy spoczywają na ziemi polskiej. Pierwotna wersja została umieszczona 31 X 2015 r.

4. Perspektywy na przyszłość
a) W styczniu 2016 r. umieszczono na stronie Liber mortuorum biogram ks. Antoniego Słomkowskiego †1982, kapłana archidiecezji gnieźnieńskiej, profesora i rektora KUL (i materiały źródłowe, którymi są jego wspomnienia na temat kontaktów z pallotynami), zapoczątkowując w ten sposób grupę przyjaciół SAC. Będzie ona stopniowo realizowana w najbliższych latach.
b) Potwierdza się wolę finalizacji niepełnych dotychczas kategorii biograficznych, a zwłaszcza w grupach: Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich i Pallotyńscy słudzy Boży spoza Polski. Kontynuowane będą dalsze prace nad uzupełnianiem i poszerzaniem dotychczasowych biogramów, bowiem kwerenda materiałów archiwalnych dostarcza wiele nowych i nieznanych do tej pory informacji.
c) Na początku roku 2016 dołączono do strony Liber mortuorum zestawienie chronologiczne, które zostało zatytułowane: Rocznice pallotyńskich wydarzeń przypadających w 2016 roku. Autor strony zestawił wydarzenia, jakie dokonały się w latach: 1916 (100 lat temu), 1941 (75 lat temu), 1966 (50 lat temu) i 1991 (25 lat temu).
d) Spośród innych planów na rok 2016 jawią się następujące: zakończenie Kalendarium dziejów Regii Miłosierdzia Bożego (1946-2016) i sporządzenie Historii domów pallotyńskich należących do Prowincji Chrystusa Króla.

5. Uwagi i prośba o materiały
Wszystkich zainteresowanych biogramami zmarłych pallotynów lub pallotynek proszę o ewentualne spostrzeżenia i uwagi dotyczące treści biogramu lub innych kwestii. Ponadto zachęcam Wszystkich do przekazywania fotografii, informacji lub materiałów (jeśli trzeba, oczywiście do zwrotu) listownie lub na adres e-mailowy: stansac@wp.pl

Stroną techniczną Liber mortuorum od 2009 roku zajmuje się Pan Donat Jaroszewski. Za cierpliwość i wszelaką pomoc w tym zakresie jestem Mu bardzo wdzięczny.

Warszawa 18 II 2016 (uzupełniono 20 września 2016)
Stanisław Tylus SAC

Ksiądz dr Stanisław Tylus przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie

Autor strony przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie (8 XII 2014)





W Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu (7 II 2015)
30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016 Księdza Stanisława Tylusa

30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016. Od lewej księża: Waldemar Seremak, Jerzy Suchecki, Marian Kowalczyk, Tadeusz Pawłowski, Zbigniew Rembisz, Józef Targosz, Andrzej Majchrzak, Stanisław Tylus, Krzysztof Wojda, Kazimierz Szczepanik, Józef Nowak, Edward Grudziński, Wojciech Pietrzak, Edward Szram i br. Franciszek Dziczkiewicz

TYLUS STANISŁAW, LEKSYKON POLSKICH PALLOTYNÓW (1915-2012), APOSTOLICUM Ząbki – PALLOTTINUM Poznań 2013, ss. 694Leksykon polskich pallotynów 1915-2012

Publikacja Leksykon polskich pallotynów zawiera 356 biogramów polskich pallotynów zmarłych w latach 1915-2012. W książce został zastosowany układ alfabetyczny. Do biogramów zostały dołączone fotografie portretowe. Pod każdym biogramem została zamieszczona literatura, zawierająca bibliografię przedmiotową. Publikację zamyka indeks osobowy.

Podstawę źródłową niniejszej pracy stanowią akta osobowe zgromadzone w: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Sekretariatu Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie i Archiwum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W pracy zostały uwzględnione „Wiadomości Polskiej Prowincji SAK” (do 1993), „Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla” (1993-2012), „Annuntianda. Biuletyn Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAK” (1994-2012). Pomocne okazały się katalogi stowarzyszenia i prowincji polskich, czasopisma wydawane przez pallotynów i kroniki poszczególnych domów. Nie bez znaczenia były również relacje ustne żyjących członków stowarzyszenia i przedstawicieli rodzin zmarłych.

Zmarli współbracia tworzyli pallotyńską historię i byli nieomal wszechobecni w wielu dziedzinach polskiej kultury XX-XXI w., np. w nauce, literaturze i wszelkiego rodzaju piśmiennictwie oraz w działalności edukacyjnej, wychowawczej i wydawniczej, a także w pracach na rzecz emigracji, misji i apostolstwa świeckich. Pośród nich są postacie bardzo znane, które wywarły duży wpływ na dzieje Kościoła polskiego, m.in.: ks. Alojzy Majewski, ks. Wojciech Turowski czy Sł. B. ks. Stanisław Szulmiński, albo przeszły do historii Polski dzięki wielkiej miłości do Ojczyzny, jak Bł. ks. Józef Stanek czy ks. Franciszek Cegiełka i wielu innych.

Jednak w Leksykonie znajdują się nie tylko ci najwięksi, ale wszyscy, którzy żyli i działali w polskich strukturach stowarzyszenia w kraju i poza nim. O każdym z nich, nawet najskromniejszym bracie, kleryku czy nowicjuszu, możemy dowiedzieć się wszystkiego, co można było wydobyć ze źródeł i opracowań.

Książka jest już niedostępna w sprzedaży.