Liber mortuorum

Księga zmarłych polskich pallotynów i pallotynek

Dziś, to jest 7 grudnia 2019, mija rocznica śmierci:
Brak wspomnienia zmarłych

Wczoraj, to jest 6.12.2019, miała miejsce rocznica śmierci:
Brak wspomnienia zmarłych

W dniu jutrzejszym, to jest 8.12.2019, przypada rocznica śmierci:
ks. Johannes Schmitt junior (†1947) **
ks. Czesław Ramusiewicz (†1981)
s. Władysława Podwórna (†2012)

REGIA MIŁOSIERDZIA BOŻEGO

ZYGLEWICZ Stanisław (1931 – 2016), ksiądz, notariusz w Metropolitalnym Sądzie Warszawskim, od 1968 duszpasterz Polonii we Francji, długoletni proboszcz polonijnej parafii Oignies-Ostricourt

Urodził się w Ostrowie Lubelskim 15 V 1931 jako czwarte dziecko w rodzinie rolnika Ludwika i Wiktorii z Domaszewskich (†1976). Ochrzczono go 25 V w miejscowej parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, należącej do diecezji siedleckiej. Miał trzy starsze siostry: Janinę, Genowefę i Jadwigę oraz młodszego brata Władysława. Razem z nimi wychowywał się osierocony siostrzeniec Edward. W domu rodzinnym rodzice podkreślali w wychowaniu dzieci wartości religijne i narodowe. Sam Stanisław wspominał swego ojca – piłsudczyka z głębokiego przekonania – jak obwoził furmanką marszałka Józefa Piłsudskiego po wsiach powiatu ostrowskiego. W czasie II wojny światowej Stanisław był świadkiem, jak jego rodzice dawali schronienie i nocleg rodzinom żydowskim z okolic Ostrowa. Ojciec do końca życia nosił w ramieniu kulę, świadectwo wydarzeń ostatniej wojny. Stanisław, jako dwunastoletni chłopiec, widział swego ojca ustawionego w szeregu, z którego Niemcy wybierali co dziesiątą osobę na stracenie, w ramach represji, za pomoc udzielaną Żydom i partyzantom.

Stanisław ukończył w Ostrowie 6-letnią Publiczną Szkołę Powszechną. Był też ministrantem w kościele parafialnym. Swoje powołanie do pallotynów zawdzięczał ks. Piotrowi Granatowiczowi, który po wojnie werbował kandydatów do otwieranego ponownie gimnazjum na Kopcu. Poznał go osobiście poprzez swego najlepszego kolegę, dla którego ks. Piotr był wujkiem. 3 IX 1945 został przyjęty do Prywatnego Gimnazjum Męskiego Księży Pallotynów w Wadowicach na Kopcu, które ukończył w 1950 prywatną maturą. Gimnazjum to w 1948 zmieniło nazwę na Małe Seminarium Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego. Na Kopcu należał do harcerstwa i brał udział we wszystkich obozach i wycieczkach, a z czasem został odpowiedzialnym za przygotowywanie posiłków. W gimnazjum kopieckim odpowiadał za laboratorium z przyrody i botaniki, myśląc nawet o ewentualnej karierze leśnika. Uzyskawszy maturę wyjechał jeszcze na harcerski obóz, a następnie wrócił do domu rodzinnego, by przekazać rodzicom decyzję o wstąpieniu do pallotynów.

Nowicjat odbywał w Ząbkowicach Śląskich. Tam spotkał się ze Stanisławem Jurkowskim, z którym przyszło mu spędzić później wiele lat życia we Francji. 8 IX 1950 w Ząbkowicach przyjął sutannę Stowarzyszenia z rąk ks. prowincjała Stanisława Czapli. Na jego też ręce złożył na Kopcu w Wadowicach pierwszą profesję 26 VIII 1952 oraz wieczną – 22 VI 1955 w Ołtarzewie. Studia seminaryjne rozpoczął w Ząbkowicach (1951-52 – pierwszy rok filozofii) i kontynuował je w Ołtarzewie (1952-53 – drugi rok filozofii oraz pełny cykl teologii w latach 1953-57). Cenił sobie śpiew i chorał gregoriański, stąd w seminarium prowadził chór i scholę. Święcenia kapłańskie przyjął 22 VI 1957 w Ołtarzewie z rąk Stefana kard. Wyszyńskiego. Mszę prymicyjną odprawił 29 VI w Tulcach k. Poznania, gdzie zamieszkała jego starsza siostra Genowefa, a następnie 2 VII – w Ostrowie, w czasie odpustu parafialnego.

Po święceniach odbywał tirocinium w Poznaniu i tam pozostał do 1959, pracując jako wikariusz w naszej parafii pw. św. Wawrzyńca, gdzie opiekował się ministrantami i był kapelanem szpitala przy ul. ks. Augustyna Szamarzewskiego. W latach 1959-63 był wikariuszem w diecezjalnej parafii w Otwocku i równocześnie spełniał funkcję kapelana w Szpitalu Miejskim oraz w Sanatorium Przeciwgruźliczym – w sumie obsługiwał 600 łóżek. Kiedy wraz z chorymi stanął w obronie kaplicy w sanatorium, którą Służby Bezpieczeństwa chciały zburzyć, został zatrzymany i przesłuchiwany oraz skazany na 15 lat więzienia. Ostatecznie, nie poszedł do więzienia, gdyż władze nie potrafiły przedstawić pisemnego kontraktu, by udowodnić mu przynależność do sanatorium. Musiał jednak opuścić Otwock.

W 1963 zamieszkał w Ołtarzewie i od 2 IX tr. do 1966 pełnił obowiązki notariusza Sądu Metropolitalnego w Warszawie. W tym czasie, jeszcze w 1963, podjął obowiązki duszpasterskie w parafii św. Wawrzyńca w Warszawie, a od stycznia do czerwca 1964 pomagał duszpastersko w parafii w Tarchominie (od soboty po południu oraz w niedziele i święta; prowadził też dwie lekcje religii dla młodzieży). W 1964 zamieszkał ponownie w Otwocku, by rok później przenieść się do Ołtarzewa (ponieważ w Otwocku umieszczono Studium Pastoralne). Od 1 IX 1966 skierowano go kolejny raz do Otwocka. Rozpoczął też studia teologii moralnej w Akademii Teologii Katolickiej.

W końcu III 1968 wyjechał do Francji, przerywając studia na ATK. Udał się tam na czasowy pobyt, ale zatrzymano go na dłużej w Paryżu. Najpierw pracował przy wysyłce mszałów do Polski.

15 X 1970 został mianowany proboszczem parafii pw. św. Józefa w Oignies-Ostricourt. W kościele zrobił najpierw nowe ławki, założył centralne ogrzewanie, wymienił stolarkę okienną. W III 1972 zorganizował uroczyste obchody 50.lecia parafii – z oprawą liturgiczną w kościele i z wystawą dokumentacyjno-artystyczną w sali patronażu, obrazującą początki i ważne wydarzenia w dziejach społeczności parafialnej. W XII 1975 oddał do użytku nową plebanię. Waldemar Wesołowski, artysta plastyk i rzeźbiarz rozpoczął od 1 IX 1976 modernizację prezbiterium. W miejsce usuniętego starego ołtarza pojawił się nowy – Świętej Rodziny i Patronów Polski z rzeźbami przedstawiającymi przedstawicieli różnych warstw społecznych. Powstały nowe boczne ołtarze, filary i stacje drogi krzyżowej. Położono nową posadzkę z włoskiego trawertynu i czerwonego marmuru. Po pożarze zakrystii ks. Zyglewicz postarał się o jej umeblowanie i odmalował cały kościół. W swojej parafii w Oignies obchodził 27 VI 2007 jubileusz 50.lecia kapłaństwa.

Z czasem jednak choroby dawały znać o sobie coraz bardziej. Najpierw było kilka pobytów w szpitalu. Od 2008 zaczęła dokuczać mu cukrzyca, rok później pojawiły się zaburzenia funkcji poznawczych. W związku z tym 21 X 2009 przeniósł się do Polski i od 17 XI zamieszkał u siostry w Tulcach pod Poznaniem, będąc pod troskliwą opieką siostrzenicy Jadwigi Dziarskiej i rodziny oraz lekarzy. W ostatnim miesiącu życia znalazł się w szpitalu w Poznaniu, gdzie przez ostatnie dwa tygodnie jego silny organizm zmagał się już z agonią.

Ks. Stanisław zmarł 4 XII 2016 o godz. 01.15, w Wielospecjalistycznym Szpitalu Miejskim im. Józefa Strusia w Poznaniu. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 9 XII w kościele parafialnym pw. Narodzenia NMP w Tulcach. Mszy św. przewodniczył bp Zdzisław Fortuniak, senior archidiecezji poznańskiej. Uczestniczyło w niej 15 księży, tak pallotynów jak i diecezjalnych. Organizator pogrzebu, ks. Adam Borysik SAC odczytał biogram zmarłego kapłana. Homilię wygłosił ks. Mariusz Futyma. Na zakończenie liturgii pogrzebowej ks. Borysik skierował słowa podziękowań biskupowi, kapłanom, rodzinie ks. Stanisława i parafianom z Tulców. Zaznaczył przy tym, że ksiądz biskup miał zaplanowane spotkanie z ks. Zyglewiczem podczas wizytacji parafii, ale w tym właśnie dniu ks. Stanisław został przewieziony do szpitala w Poznaniu. Następnie ks. Jerzy Zawierucha, proboszcz z Oignies, przeczytał list kondolencyjny ks. Aleksandra Pietrzyka, superiora Regii Miłosierdzia Bożego i złożył od siebie i parafian, wyrazy współczucia dla rodziny zmarłego, a później odczytał jeszcze list kondolencyjny abpa Henryka Hosera, bpa warszawsko-praskiego oraz przestawił długoletnią i ofiarną pracę ks. Zyglewicza w parafii Oignies. W imieniu obu prowincji polskich przemawiał ks. Adam Kamizela, wiceprowincjał Prowincji Zwiastowania Pańskiego. Ks. dyrektor Lesław Witczak, wikariusz biskupi ds. materialnych diecezji włocławskiej, wspominał o więzach przyjaźni, jakie łączyły go z ks. Zyglewiczem i ks. Rajmundem Ankierskim, proboszczem w Harnes (dep. Pas-de-Calais). W uroczystościach pogrzebowych wziął udział m.in. ks. Piotr Hubert Jankowski, administrator Prowincji Zwiastowania Pańskiego i ks. Piotr Niedziela, wicerektor domu warszawskiego. Na życzenie rodziny zmarły został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Tulcach.

























Fotografia górna: FB Parafia Tulce
Fotografia dolna 1: Okres klerycki. Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie
Fotografia dolna 2: Zbiory br. Franciszka Dziczkiewicza
Fotografia dolna 3: FB Parafia Tulce
Fotografia dolna 4: Jubileusz 50.lecia kapłaństwa w katedrze w Boulogne, 3 IV 2007. Na FB Parafia Tulce zdjęcie zamieścił Herve Wisniewski
Fotografia dolna 5: Tulce 18 VI 2014
Fotografia dolna 6: Tulce 18 VI 2014. Od lewej ks. S. Zyglewicz, siostrzenica Jadwiga Dziarska i ks. Adam Borysik. Fot. 5-6 wykonał Stanisław Tylus SAC
Fotografia dolna 7: Tulce 22 V 2016
Fotografia dolna 8:
Fotografie dolne 9-13: Uroczystości pogrzebowe w Tulcach. Fotografie 8-13 otrzymałem dzięki uprzejmości Weroniki Dziarskiej
Oprac.: ks. Stanisław Tylus SAC
Ostatnio zmodyfikowano: 11 grudnia 2016


Indeks zmarłych według daty śmierci

Alfabetyczny indeks zmarłych

Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci

Miejsca spoczynku polskich pallotynów wraz ze zdjęciami


Ci, co odeszli ze Stowarzyszenia

Więzi Kardynała Franciszka Macharskiego z pallotynami


Rocznice pallotyńskich wydarzeń

Ks. Stanisław Jurkowski SAC, duszpasterz polonijny we Francji

Bereza Kartuska
Suchary

Indeksy i biogramy sporządził ks. Stanisław Tylus SAC
Kontakt: stansac@wp.pl
Stan z 26 listopada 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie tekstów i fotografii bez zgody autora strony jest zabronione.

Ostatnie zmiany
Nowe biogramy
-(od I 2019):ks. Biernacki Andrzej (†23 XII 2018), ks. Czulak Kazimierz (†29 IX 2019), s. Gumul Martyna (†9 IX 2019), bp Orszulik Alojzy (†21 II 2019), s. Rataj Majola (†6 XI 2018), s. Sitarz Władysława (†27 IV 2019), s. Stachnik Estera (†20 IX 2019), s. Szaniawska Helena (†22 VII 2019), ks. Świerkosz Józef (†20 XII 2018), s. Waszczeniuk Jadwiga (†17 XI 2018), ks. Wezdeckij Witalij (†24 VIII 2019)

-(od I 2018): br. Bandoszek Jan (†28 VII 2018), s. Joniec Speransa (†11 II 2018), ks. Kusznir Bogdan (†26 VIII 2018), ks. Maj Jerzy (†24 VI 2018), s. Matula Teresa (†1 VI 2018), ks. Płonka Tadeusz (†24 VIII 2018), bp Walter Konrad (†20 IX 2018).

Liber mortuorum w 2019 r. Przeszłość i przyszłość

1. Krótka historia strony Liber mortuorum
a) Pierwsze biogramy zmarłych pallotynów ukazały się na stronie internetowej WSD Ołtarzew w styczniu 2007 r. Autorem ich był ks. Janusz Dyl SAC, który tworzył je pod niezrealizowaną przez niego „Księgę zmarłych pallotynów”. W maju 2009 r., wraz z przebudową strony internetowej, zostały one zastąpione życiorysami, które również pochodziły z książki ks. Dyla pt. Pallotyni w Polsce w latach 1907-1947, Lublin 2001, s. 397-475. Te krótkie biogramy zostały doprowadzone do lat 1998-99 (nie były też kompletne i nie uwzględniały członków Regii Miłosierdzia Bożego). Od tego czasu ks. Stanisław Tylus SAC sporządził Indeks zmarłych według daty śmierci i dołączył wszystkie brakujące życiorysy zarówno z obu polskich prowincji, jak i Regii Miłosierdzia Bożego. Na stronie Seminarium ołtarzewskiego biogramy te istniały do 2013 r.
b) Nowe, obecnie istniejące biogramy zmarłych pallotynów, zostały napisane przez ks. Stanisława Tylusa SAC. W 2011 r. zostały one umieszczone na stronie http://www.pallotyni.pl, pod nazwą LIBER MORTUORUM. Początkowo były to tylko biogramy polskich pallotynów i przełożonych generalnych Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz życiorysy pallotynek. Poszerzona i poprawiona ich wersja (ale bez pallotynek i przełożonych generalnych pallotynów) została opublikowana drukiem (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013, ss. 694).
c) W latach 2013-15 strona Liber mortuorum (http://pallotyni.eu/Liber.mortuorum/zmarli_index.php) została poszerzona o życiorysy pallotynów i pallotynek pochodzenia polskiego oraz ekspallotynów, którzy zmarli jako księża diecezjalni lub w innym instytucie życia zakonnego. Od listopada 2014 r. dołączone zostały też biogramy pallotynek pracujących w Polsce lub pochodzących z terenów polskich, jak również ich przełożone generalne. W 2015 r. rozszerzono zakres przedmiotowy strony o nowe kategorie: Słudzy Boży spoza Polski i Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Niezależnie od tego uaktualniane były kategorie Polskich pallotynów i Pallotynek, którzy odeszli do wieczności w okresie lat 2013-15. W celu szybszego znalezienia poszukiwanego biogramu przemodelowano Indeks zmarłych według daty śmierci oraz sporządzono nowy Alfabetyczny indeks zmarłych oraz Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci.
d) W listopadzie 2017 r. strona została umieszczona w domenie https://LiberMortuorum.pl/ skąd jej zawartość jest dostępna w serwisach takich jak: http://www.pallotyni.pl, http://sac.org.pl
e) W 2015 r. strona Liber mortuorum aktualizowana była kilkanaście razy. Pojawiło się na niej 88 nowych biogramów, głównie pallotynek (65). Tego roku, praktycznie w 50% istniejących biogramów, zostały wprowadzone liczne uzupełnienia i poszerzenia, a także poprawiono zauważone błędy. Zmiany w poszczególnych biogramach sygnalizowane są informacjami naniesionymi pod konkretnym biogramem. Pod określeniem Zmienione lub Uzupełnione biogramy autor ma na myśli nie tylko istotną lub większą partię zmian, ale i pewne drobne informacje, które pojawiały się niezależnie od ich zaznaczenia. W 2016 r. dodano 28 nowych biogramów, zaś w 2017 r. pojawiło się 14 biogramów.

2. Stan aktualny biogramów
a) W latach 2018-19 strona Liber mortuorum poszerzyła się o 18 nowych biogramów. W grupie Polskich pallotynów i Pallotynek znalazły się następujące biogramy: s. Speransa Joniec (†11 II 2018), s. Teresa Matula (†1 VI 2018), ks. Jerzy Maj (†24 VI 2018) , br. Jan Bandoszek (†28 VII 2018) , ks. Tadeusz Płonka (†24 VIII 2018) , ks. Bogdan Kusznir (†26 VIII 2018) , s. Majola Rataj (†6 XI 2018) , s. Jadwiga Waszczeniuk (†17 XI 2018) , ks. Józef Świerkosz (†20 XII 2018) , ks. Andrzej Biernacki (†23 XII 2018) , s. Władysława Sitarz (†27 IV 2019) , s. Helena Szaniawska (†22 VII 2019) , ks. Witalij Wezdeckij (†24 VIII 2019) , s. Martyna Gumul (†9 IX 2019) , s. Estera Stachnik (†20 IX 2019) i ks. Kazimierz Czulak (†29 IX 2019) . Grupę Przełożonych Generalnych i pallotyńskich biskupów reprezentują: bp Konrad Walter (†20 IX 2018) i bp Alojzy Orszulik (†21 II 2019) .

Tabela. Stan aktualny biogramów na koniec grudnia 2014-2019 r.
Kategorie pallotyńskich biogramów

XII
2014

XII
2015

XII
2016

XII
2017

XII
2018

XI
2019

Polscy pallotyni 368 377 387 395 401 403
Pallotyni polskiego pochodzenia (*) 14 16 18 18 18 18
Przełożeni generalni i biskupi 19 19 20 22 23 24
Słudzy Boży spoza Polski -- 5 6 6 6 6
Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich (✺) -- 7 11 13 13 13
Ekspallotyni (**) 23 23 25 25 25 25
Pallotynki (przełożone generalne i siostry pracujące w Polsce lub pochodzące z terenów polskich zostały oznaczone znakiem ☼) 47 112 113 114 118 122
Przyjaciele SAC i ci, co odeszli od Stowarzyszenia -- -- 7 8 8 8
Razem 471 559 587 601 612 619

b) W latach 2018-19 autor strony przeprowadził kwerendę materiałów zawartych w archiwum domu pallotyńskiego w Gdańsku (dom przy ul. Elżbietańskiej). Niezależnie od tego, trwała kwerenda materiałów w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie. Szerokiemu badaniu poddawane były materiały, które autor strony pozyskał wcześniej w Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie, w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w Archiwum Sekretariatu Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. Wiele nowych informacji autor otrzymał od osób prywatnych i instytucji. Istniejące biogramy są systematycznie wzbogacane o fotografie, zarówno portretowe, jak i grupowe (sytuacyjne). Zdjęcia pochodzą głównie ze zbiorów Archiwum Prowincji Chrystusa Króla, ale i wielu osób prywatnych, którym pragnę jeszcze raz serdecznie podziękować

3. Zrealizowane plany z ubiegłych lat (zapowiadane i niezapowiadane)
a) Z dniem 12 stycznia 2015 r. zostały wymienione na stronie Liber mortuorum wszystkie dotychczasowe wersje życiorysów pallotynów polskich zmarłych do 2012 r. W ich miejsce wprowadzono biogramy zaczerpnięte z publikacji autora strony (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013). Inne kategorie pozostały bez zmian.
b) Zgodnie z zapowiedziami od sierpnia 2015 r. włączane są stopniowo do strony Liber mortuorum biogramy niemieckich pallotynów, działających przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Na chwilę obecną włączono biogramy 13 niemieckich pallotynów, umieszczając przy ich nazwisku symbol ✺.
c) Spośród nie sygnalizowanych wcześniej zmian na stronie Liber mortuorum pojawiła się od maja 2015 r. nowa grupa biogramów, to jest pallotyńskich sług Bożych spoza Polski. Obecnie w jej ramach można znaleźć 6 biogramów. Są to życiorysy: bł. Richarda Henkesa (†1945), bł. Elisabetty Sanny Porcu (†1857), Josefa Englinga (†1918), Josefa Kentenicha (†1968), Franza Reinischa (†1942) i bpa Heinricha Vietera (†1914).
d) Wśród nowych inicjatyw, nie sygnalizowanych wcześniej, należy wymienić dział Materiały źródłowe. Dział ma za zadanie poszerzać naszą wiedzę na temat życia i działalności zmarłego.
e) Dołączono również Miejsca spoczynku polskich pallotynów. Jest to alfabetyczny układ według miejsc pochówków, w których złożono zmarłych Współbraci. Obejmuje zarówno obszar Polski, jak i całego świata. Na końcu listy umieszczono też miejsca pochówków pallotynów z niemieckiej Prowincji Świętej Trójcy, spoczywających na ziemi polskiej, pallotynek i ekspallotynów. Pierwotna wersja została umieszczona 31 października 2015 r.
f) W styczniu 2016 r. umieszczono na stronie Liber mortuorum biogram ks. Antoniego Słomkowskiego †1982, kapłana archidiecezji gnieźnieńskiej, profesora i rektora KUL (i materiały źródłowe, którymi są jego wspomnienia na temat kontaktów z pallotynami), zapoczątkowując w ten sposób grupę przyjaciół SAC. Grupa aktualnie obejmuje 8 nazwisk i będzie ona stopniowo realizowana w najbliższych latach.
g) Uzupełniono i poszerzono biografie w kategorii Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich i Pallotyńscy słudzy Boży spoza Polski. Kontynuowane będą dalsze prace nad uzupełnianiem i poszerzaniem dotychczasowych biogramów, bowiem kwerenda materiałów archiwalnych dostarcza wiele nowych i nieznanych do tej pory informacji.
h) Na początku 2016 r. dołączono do strony Liber mortuorum zestawienie chronologiczne, które zostało zatytułowane: Rocznice pallotyńskich wydarzeń przypadających w 2016 roku. Autor strony zestawił wydarzenia, jakie dokonały się w latach: 1916 (100 lat temu), 1941 (75 lat temu), 1966 (50 lat temu) i 1991 (25 lat temu). W 2020 r. w miejsce w.w. Rocznic pojawi się Kalendarium pallotyńskie, które autor systematycznie publikuje na swoim profilu FB - https://www.facebook.com/profile.php?id=100012227057005.
i) Spośród innych planów na rok 2020 jawią się następujące: zakończenie Kalendarium dziejów Regii Miłosierdzia Bożego (1946-2019) i sporządzenie Historii domów pallotyńskich należących do Prowincji Chrystusa Króla.

5. Uwagi i prośba o materiały
Wszystkich zainteresowanych biogramami zmarłych pallotynów lub pallotynek proszę o ewentualne spostrzeżenia i uwagi dotyczące treści biogramu lub innych kwestii. Ponadto zachęcam Wszystkich do przekazywania fotografii, informacji lub materiałów (jeśli trzeba, oczywiście do zwrotu) na adres e-mailowy: stansac@wp.pl lub listownie na adres: Pallotyński Instytut Historyczny, ul. Skaryszewska 12, 03-802 Warszawa.

Stroną techniczną Liber mortuorum już od 10 lat (od 2009 r.) zajmuje się Pan Donat Jaroszewski. Za lata współpracy, cierpliwość i wszelaką pomoc w tym zakresie jestem Mu bardzo wdzięczny.

Warszawa 20 XI 2019
Stanisław Tylus SAC

Ksiądz dr Stanisław Tylus przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie

Autor strony przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie (8 XII 2014)





W Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu (7 II 2015)
30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016 Księdza Stanisława Tylusa

30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016. Od lewej księża: Waldemar Seremak, Jerzy Suchecki, Marian Kowalczyk, Tadeusz Pawłowski, Zbigniew Rembisz, Józef Targosz, Andrzej Majchrzak, Stanisław Tylus, Krzysztof Wojda, Kazimierz Szczepanik, Józef Nowak, Edward Grudziński, Wojciech Pietrzak, Edward Szram i br. Franciszek Dziczkiewicz

TYLUS STANISŁAW, LEKSYKON POLSKICH PALLOTYNÓW (1915-2012), APOSTOLICUM Ząbki – PALLOTTINUM Poznań 2013, ss. 694Leksykon polskich pallotynów 1915-2012

Publikacja Leksykon polskich pallotynów zawiera 356 biogramów polskich pallotynów zmarłych w latach 1915-2012. W książce został zastosowany układ alfabetyczny. Do biogramów zostały dołączone fotografie portretowe. Pod każdym biogramem została zamieszczona literatura, zawierająca bibliografię przedmiotową. Publikację zamyka indeks osobowy.

Podstawę źródłową niniejszej pracy stanowią akta osobowe zgromadzone w: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Sekretariatu Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie i Archiwum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W pracy zostały uwzględnione „Wiadomości Polskiej Prowincji SAK” (do 1993), „Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla” (1993-2012), „Annuntianda. Biuletyn Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAK” (1994-2012). Pomocne okazały się katalogi stowarzyszenia i prowincji polskich, czasopisma wydawane przez pallotynów i kroniki poszczególnych domów. Nie bez znaczenia były również relacje ustne żyjących członków stowarzyszenia i przedstawicieli rodzin zmarłych.

Zmarli współbracia tworzyli pallotyńską historię i byli nieomal wszechobecni w wielu dziedzinach polskiej kultury XX-XXI w., np. w nauce, literaturze i wszelkiego rodzaju piśmiennictwie oraz w działalności edukacyjnej, wychowawczej i wydawniczej, a także w pracach na rzecz emigracji, misji i apostolstwa świeckich. Pośród nich są postacie bardzo znane, które wywarły duży wpływ na dzieje Kościoła polskiego, m.in.: ks. Alojzy Majewski, ks. Wojciech Turowski czy Sł. B. ks. Stanisław Szulmiński, albo przeszły do historii Polski dzięki wielkiej miłości do Ojczyzny, jak Bł. ks. Józef Stanek czy ks. Franciszek Cegiełka i wielu innych.

Jednak w Leksykonie znajdują się nie tylko ci najwięksi, ale wszyscy, którzy żyli i działali w polskich strukturach stowarzyszenia w kraju i poza nim. O każdym z nich, nawet najskromniejszym bracie, kleryku czy nowicjuszu, możemy dowiedzieć się wszystkiego, co można było wydobyć ze źródeł i opracowań.

Książka jest już niedostępna w sprzedaży.