Liber mortuorum

Księga zmarłych polskich pallotynów i pallotynek

Dziś, to jest 25 maja 2020, mija rocznica śmierci:
br. Jan Janz (†1921)
ks. Leon Bemke (†1984)
ks. Mirosław Drozdek (†2007)

Wczoraj, to jest 24.05.2020, miała miejsce rocznica śmierci:
ks. Kazimierz Trypus (†2003)

W dniu jutrzejszym, to jest 26.05.2020, przypada rocznica śmierci:
br. Jan Breza (†2010)

SOBCZYK Marian (1928 – 1998), ksiądz, rekolekcjonista, misjonarz w Rwandzie 1973-94, delegat prowincjała w Rwandzie 1973-76, ojciec duchowny seminariumPROWINCJA CHRYSTUSA KRÓLA

SOBCZYK Marian (1928 – 1998), ksiądz, rekolekcjonista, misjonarz w Rwandzie 1973-94, delegat prowincjała w Rwandzie 1973-76, ojciec duchowny seminarium

Urodził się 20 IV 1928 w Studziannej, w diecezji sandomierskiej, jako syn Józefa (od VIII 1942 przebywał w obozach Auschwitz i Natzweiler) i Marianny z d. Worach. Uczył się w gimnazjum filipinów w Studziannej oraz Gostyniu i uzyskawszy maturę wstąpił do stowarzyszenia. Nowicjat rozpoczął 30 VIII 1947, a 8 IX otrzymał strój pallotyński w Ząbkowicach Śląskich z rąk ks. prowincjała Stanisława Czapli. Pierwszą konsekrację złożył 15 VIII 1949 w Wadowicach na Kopcu na ręce ks. Czapli, a wieczną w Samsiecznie 15 VIII 1952 na ręce ks. Augustyna Zarazy. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1948-54 w Ołtarzewie. Pracę seminaryjną napisał pt. Rola Kościoła jako motywu wiarygodności w życiu A.B. Baker (1954). Święcenia kapłańskie przyjął 19 VI 1953 w Ołtarzewie z rąk bpa Zygmunta Choromańskiego.

Po święceniach dekretem prowincjała 12 VIII 1954 został skierowany do Ząbkowic Śląskich na stanowisko socjusza nowicjatu, a po roku na prefekta studentów studium filozofii i ojcem duchownym braci profesów. Następnie w 1957 został przeniesiony na ojca duchownego w WSD w Ołtarzewie. Dekretem z 23 VI 1958 został mianowany proboszczem w pallotyńskiej parafii św. Wawrzyńca w Poznaniu i ojcem duchownym wspólnoty. Po 12 latach gorliwej pracy na własną prośbę został zwolniony z funkcji proboszcza i przeznaczony do pracy rekolekcyjno-misyjnej. 5 VI 1971 uzyskał nominację na rektora domu i kościoła w Szczecinie.

W związku z wyjazdem na misje złożył rezygnację z obowiązków rektora domu (8 I 1973) i rozpoczął w Zakopanem wraz z całą grupą przygotowania językowe do pracy misyjnej. Uroczyste pożegnanie odbyło się 13 V 1973 w Ołtarzewie, a 31 V 1973, w uroczystość Wniebowstąpienia (dzień Królowej Świata), wraz z innymi księżmi udał się na misje do Rwandy (najpierw pociągiem do Paryża, a następnie drogą lotniczą przybyli do Kigali rano 8 VI), gdzie pełnił funkcję pierwszego delegata prowincjała w nowo powstałej misji (dekret z 30 V 1973). Na Dworcu Gdańskim oprócz pallotynów, najbliższej rodziny, przyjaciół przyjechał nawet autokar z kilkudziesięcioosobową delegacją parafii rodzinnej misjonarza wraz z księdzem proboszczem. Uroczystość pożegnania misjonarzy przez regię francuską i Polonię w Paryżu (3 VI) była transmitowana przez radio. Podczas mszy przemawiał ordynariusz Kabgayi w Rwandzie abp André Perraudin (†2003).

Po przybyciu na miejsce wraz z innymi misjonarzami opanował język francuski i tubylczy kinyaruanda, a w marcu – kwietniu następnego roku przeszedł na pojedynczą placówkę. Był proboszczem w Kansi (od IX 1974), a od 1984 w Kinoni na północy Rwandy (wraz z ks. Mieczysławem Białym). Pełnił też rolę wicedelegata Delegatury Świętej Rodziny w Rwandzie (mianowany 11 XI 1978). Niejeden raz rezygnował z pracy na misjach i znów wracał powodowany niepokojem, gdyż był cenionym misjonarzem, duszpasterzem i współbratem. W II 1993 o świcie pewnego dnia zjawili się w Kinoni wojskowi przybyli z Ugandy, z rozkazem przejęcia na potrzeby wojska wszystkich pojazdów i domu. Obaj misjonarze musieli w krótkim czasie przygotować swój podręczny bagaż i zapakować na jeepa, który powiózł ich w nieznanym kierunku. Po kilku dniach dotarła wiadomość, że zostali wywiezieni do Ugandy i tam uwolnieni z groźbą śmierci w przypadku powrotu do Rwandy. Po powrocie do Polski został na krótko mianowany kapelanem sióstr na Wilczej w Warszawie, a po kilku miesiącach przeniesiony 15 IX 1993 do Ołtarzewa jako ojciec duchowny kleryków. Podejmował odtąd różne serie rekolekcji dla księży i sióstr zakonnych.

Ksiądz Marian zmagał się z cukrzycą i chorobą Parkinsona. Mimo to miał jeszcze wiele sił, planów i chęci. Przyjął obowiązek wygłoszenia rekolekcji dla członków Regii Miłosierdzia Bożego we Francji i przygotowywał się do jubileuszu 45-lecia kapłaństwa, który miał się odbyć w czerwcu. Tymczasem zmarł 22 V 1998 ok. 19.00 w szpitalu w Pruszkowie. Tego dnia po mszy i śniadaniu wypił kawę we wspólnocie, rozmawiał i cieszył się. Pracował też nad kazaniem jubileuszowym z racji 25-lecia kapłaństwa misjonarza z Rwandy ks. Ryszarda Domańskiego, a kiedy przed południem poczuł ostry ból w okolicach serca, odwieziono go do szpitala. Przeprowadzone badania nie wykazały wielkiego niebezpieczeństwa. Miał poczucie humoru i prosił o przywiezienie brewiarza i potrzebnej bielizny. Po południu poczuł się gorzej i zabrano go na oddział intensywnej terapii. Był pod opieką służby zdrowia. Wieczorem, mimo zabiegów lekarza, już nie żył. Wspomniane kazanie tkwiło jeszcze w maszynie do pisania. Przerwane w połowie ostatnie słowo wskazywało, że pracował nad nim do końca. Miał je wygłosić następnego dnia w Otwocku. Zostało ono odczytane przez ks. Łukasza Kopaniaka, którego jeszcze ks. Sobczyk zdążył przed śmiercią poprosić o wyręczenie w wygłoszeniu kazania. Było to ostatnie jego kazanie i świadectwo misjonarza.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się 27 V w Ołtarzewie. Koncelebrowanej mszy przewodniczył i homilię wygłosił ks. prowincjał Czesław Parzyszek. Po niej odczytano list generała stowarzyszenia, a słowa pożegnania wygłosił ks. Stanisław Filipek, superior z Rwandy, ks. Zbigniew Starczewski, prokurator federacji filipinów i ks. Henryk Hoser, superior z Francji. W uroczystościach uczestniczyło ponad 120 kapłanów zakonnych i diecezjalnych, liczne delegacje sióstr zakonnych, delegacje ze Studziannej i Poznania wraz ze swoimi duszpasterzami. Ks. Marian został pochowany w drugiej kwaterze pallotyńskiej na cmentarzu w Ołtarzewie.

Zawsze żył misjami i chciał tam nadal wracać po ostatniej wojnie domowej, ale zdrowie mu na to już nie pozwoliło. Wiele pytał o rozwój misji i prac stowarzyszenia. Był współzałożycielem „Z Kraju Tysiąca Wzgórz”, biuletynu polskich misjonarzy pracujących w Rwandzie. Kochał kapłaństwo i szanował każde powołanie. Wygłosił niejedną konferencję o kapłaństwie, osadzoną na głębokich fundamentach wiary. Pozostał wierny przyrzeczeniom złożonym w stowarzyszeniu. Gdziekolwiek był, zawsze w duchu charyzmatu założyciela włączał się w życie wspólnot apostolskich. Był bardzo ceniony za pracowitość, kompetencje i dobrą organizację pracy. Solidnie przygotowywał kazania i nauki rekolekcyjne. Miał wuja u filipinów w Studziannej – ks. Bolesława Sobczyka, który później przeszedł w szeregi duchowieństwa diecezji łódzkiej (†30 III 1972).

Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015 (uzupełniono 14 lutego 2016)
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 485-487


Indeks zmarłych według daty śmierci

Alfabetyczny indeks zmarłych

Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci

Miejsca spoczynku polskich pallotynów wraz ze zdjęciami


Ci, co odeszli ze Stowarzyszenia

Więzi Kardynała Franciszka Macharskiego z pallotynami


Rocznice pallotyńskich wydarzeń

Ks. Stanisław Jurkowski SAC, duszpasterz polonijny we Francji

Bereza Kartuska
Suchary

Indeksy i biogramy sporządził ks. Stanisław Tylus SAC
Kontakt: stansac@wp.pl
Stan z 4 marca 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie tekstów i fotografii bez zgody autora strony jest zabronione.

Ostatnie zmiany
Nowe biogramy
-(od I 2020):br. Cuper Jan (†18 II 2020), ks. Kobielus Stanisław (†3 I 2020)

-(2019):ks. Biernacki Andrzej (†23 XII 2018), ks. Czulak Kazimierz (†29 IX 2019), s. Gumul Martyna (†9 IX 2019), bp Orszulik Alojzy (†21 II 2019), s. Rataj Majola (†6 XI 2018), s. Sitarz Władysława (†27 IV 2019), s. Stachnik Estera (†20 IX 2019), s. Szaniawska Helena (†22 VII 2019), ks. Świerkosz Józef (†20 XII 2018), bp Thennatt Thomas (†14 XII 2018), s. Waszczeniuk Jadwiga (†17 XI 2018), ks. Wezdeckij Witalij (†24 VIII 2019), br. Wojciechowski Tadeusz (†12 XII 2019).

-(2018): br. Bandoszek Jan (†28 VII 2018), s. Joniec Speransa (†11 II 2018), ks. Kusznir Bogdan (†26 VIII 2018), ks. Maj Jerzy (†24 VI 2018), s. Matula Teresa (†1 VI 2018), ks. Płonka Tadeusz (†24 VIII 2018), bp Walter Konrad (†20 IX 2018).

Liber mortuorum w 2020 r. Przeszłość i przyszłość

1. Krótka historia strony Liber mortuorum
a) Pierwsze biogramy zmarłych pallotynów ukazały się na stronie internetowej WSD Ołtarzew w styczniu 2007 r. Autorem ich był ks. Janusz Dyl SAC, który tworzył je pod niezrealizowaną przez niego „Księgę zmarłych pallotynów”. W maju 2009 r., wraz z przebudową strony internetowej, zostały one zastąpione życiorysami, które również pochodziły z książki ks. Dyla pt. Pallotyni w Polsce w latach 1907-1947, Lublin 2001, s. 397-475. Te krótkie biogramy zostały doprowadzone do lat 1998-99 (nie były też kompletne i nie uwzględniały członków Regii Miłosierdzia Bożego). Od tego czasu ks. Stanisław Tylus SAC sporządził Indeks zmarłych według daty śmierci i dołączył wszystkie brakujące życiorysy zarówno z obu polskich prowincji, jak i Regii Miłosierdzia Bożego. Na stronie Seminarium ołtarzewskiego biogramy te istniały do 2013 r.
b) Nowe, obecnie istniejące biogramy zmarłych pallotynów, zostały napisane przez ks. Stanisława Tylusa SAC. W 2011 r. zostały one umieszczone na stronie http://www.pallotyni.pl, pod nazwą LIBER MORTUORUM. Początkowo były to tylko biogramy polskich pallotynów i przełożonych generalnych Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz życiorysy pallotynek. Poszerzona i poprawiona ich wersja (ale bez pallotynek i przełożonych generalnych pallotynów) została opublikowana drukiem (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013, ss. 694).
c) W latach 2013-15 strona Liber mortuorum (http://pallotyni.eu/Liber.mortuorum/zmarli_index.php) została poszerzona o życiorysy pallotynów i pallotynek pochodzenia polskiego oraz ekspallotynów, którzy zmarli jako księża diecezjalni lub w innym instytucie życia zakonnego. Od listopada 2014 r. dołączone zostały też biogramy pallotynek pracujących w Polsce lub pochodzących z terenów polskich, jak również ich przełożone generalne. W 2015 r. rozszerzono zakres przedmiotowy strony o nowe kategorie: Słudzy Boży spoza Polski i Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Niezależnie od tego uaktualniane były kategorie Polskich pallotynów i Pallotynek, którzy odeszli do wieczności w okresie lat 2013-15. W celu szybszego znalezienia poszukiwanego biogramu przemodelowano Indeks zmarłych według daty śmierci oraz sporządzono nowy Alfabetyczny indeks zmarłych oraz Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci.
d) W listopadzie 2017 r. strona została umieszczona w domenie https://LiberMortuorum.pl/ skąd jej zawartość jest dostępna w serwisach takich jak: http://www.pallotyni.pl, http://sac.org.pl
e) W 2015 r. strona Liber mortuorum aktualizowana była kilkanaście razy. Pojawiło się na niej 88 nowych biogramów, głównie pallotynek (65). Tego roku, praktycznie w 50% istniejących biogramów, zostały wprowadzone liczne uzupełnienia i poszerzenia, a także poprawiono zauważone błędy. Zmiany w poszczególnych biogramach sygnalizowane są informacjami naniesionymi pod konkretnym biogramem. Pod określeniem Zmienione lub Uzupełnione biogramy autor ma na myśli nie tylko istotną lub większą partię zmian, ale i pewne drobne informacje, które pojawiały się niezależnie od ich zaznaczenia. W 2016 r. dodano 28 nowych biogramów, zaś w 2017 r. pojawiło się 14 biogramów.

2. Stan aktualny biogramów
a) W latach 2018-20 strona Liber mortuorum poszerzyła się o 22 nowych biogramów. W grupie Polskich pallotynów i Pallotynek znalazły się następujące biogramy: s. Speransa Joniec (†11 II 2018), s. Teresa Matula (†1 VI 2018), ks. Jerzy Maj (†24 VI 2018) , br. Jan Bandoszek (†28 VII 2018) , ks. Tadeusz Płonka (†24 VIII 2018) , ks. Bogdan Kusznir (†26 VIII 2018) , s. Majola Rataj (†6 XI 2018) , s. Jadwiga Waszczeniuk (†17 XI 2018) , ks. Józef Świerkosz (†20 XII 2018) , ks. Andrzej Biernacki (†23 XII 2018) , s. Władysława Sitarz (†27 IV 2019) , s. Helena Szaniawska (†22 VII 2019) , ks. Witalij Wezdeckij (†24 VIII 2019) , s. Martyna Gumul (†9 IX 2019) , s. Estera Stachnik (†20 IX 2019) i ks. Kazimierz Czulak (†29 IX 2019), br. Tadeusz Wojciechowski (†12 XII 2019) i ks. Stanisław Kobielus (†3 I 2020) oraz br. Jan Cuper (†18 II 2020). Grupę Przełożonych Generalnych i pallotyńskich biskupów reprezentują: bp Konrad Walter (†20 IX 2018), bp Thomas Thennatt (†14 XII 2018) i bp Alojzy Orszulik (†21 II 2019) .

Tabela. Stan aktualny biogramów na koniec grudnia 2014-2020 r.
Kategorie pallotyńskich biogramów

XII
2014

XII
2015

XII
2016

XII
2017

XII
2018

XII
2019

2020
Polscy pallotyni 368 377 387 395 401 404 +2
Pallotyni polskiego pochodzenia (*) 14 16 18 18 18 18  
Przełożeni generalni i biskupi 19 19 20 22 23 25  
Słudzy Boży spoza Polski -- 5 6 6 6 6  
Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich (✺) -- 7 11 13 13 13  
Ekspallotyni (**) 23 23 25 25 25 25  
Pallotynki (przełożone generalne i siostry pracujące w Polsce lub pochodzące z terenów polskich zostały oznaczone znakiem ☼) 47 112 113 114 118 122  
Przyjaciele SAC i ci, co odeszli od Stowarzyszenia -- -- 7 8 8 8  
Razem 471 559 587 601 612 621 +2

b) W latach 2018-19 autor strony przeprowadził kwerendę materiałów zawartych w archiwum domu pallotyńskiego w Gdańsku (dom przy ul. Elżbietańskiej). Niezależnie od tego, trwała kwerenda materiałów w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie. Szerokiemu badaniu poddawane były materiały, które autor strony pozyskał wcześniej w Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie, w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w Archiwum Sekretariatu Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. Wiele nowych informacji autor otrzymał od osób prywatnych i instytucji. Istniejące biogramy są systematycznie wzbogacane o fotografie, zarówno portretowe, jak i grupowe (sytuacyjne). Zdjęcia pochodzą głównie ze zbiorów Archiwum Prowincji Chrystusa Króla, ale i wielu osób prywatnych, którym pragnę jeszcze raz serdecznie podziękować

3. Zrealizowane plany z ubiegłych lat (zapowiadane i niezapowiadane)
a) Z dniem 12 stycznia 2015 r. zostały wymienione na stronie Liber mortuorum wszystkie dotychczasowe wersje życiorysów pallotynów polskich zmarłych do 2012 r. W ich miejsce wprowadzono biogramy zaczerpnięte z publikacji autora strony (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013). Inne kategorie pozostały bez zmian.
b) Zgodnie z zapowiedziami od sierpnia 2015 r. włączane są stopniowo do strony Liber mortuorum biogramy niemieckich pallotynów, działających przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Na chwilę obecną włączono biogramy 13 niemieckich pallotynów, umieszczając przy ich nazwisku symbol ✺.
c) Spośród nie sygnalizowanych wcześniej zmian na stronie Liber mortuorum pojawiła się od maja 2015 r. nowa grupa biogramów, to jest pallotyńskich sług Bożych spoza Polski. Obecnie w jej ramach można znaleźć 6 biogramów. Są to życiorysy: bł. Richarda Henkesa (†1945), bł. Elisabetty Sanny Porcu (†1857), Josefa Englinga (†1918), Josefa Kentenicha (†1968), Franza Reinischa (†1942) i bpa Heinricha Vietera (†1914).
d) Wśród nowych inicjatyw, nie sygnalizowanych wcześniej, należy wymienić dział Materiały źródłowe. Dział ma za zadanie poszerzać naszą wiedzę na temat życia i działalności zmarłego.
e) Dołączono również Miejsca spoczynku polskich pallotynów. Jest to alfabetyczny układ według miejsc pochówków, w których złożono zmarłych Współbraci. Obejmuje zarówno obszar Polski, jak i całego świata. Na końcu listy umieszczono też miejsca pochówków pallotynów z niemieckiej Prowincji Świętej Trójcy, spoczywających na ziemi polskiej, pallotynek i ekspallotynów. Pierwotna wersja została umieszczona 31 października 2015 r.
f) W styczniu 2016 r. umieszczono na stronie Liber mortuorum biogram ks. Antoniego Słomkowskiego †1982, kapłana archidiecezji gnieźnieńskiej, profesora i rektora KUL (i materiały źródłowe, którymi są jego wspomnienia na temat kontaktów z pallotynami), zapoczątkowując w ten sposób grupę przyjaciół SAC. Grupa aktualnie obejmuje 8 nazwisk i będzie ona stopniowo realizowana w najbliższych latach.
g) Uzupełniono i poszerzono biografie w kategorii Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich i Pallotyńscy słudzy Boży spoza Polski. Kontynuowane będą dalsze prace nad uzupełnianiem i poszerzaniem dotychczasowych biogramów, bowiem kwerenda materiałów archiwalnych dostarcza wiele nowych i nieznanych do tej pory informacji.
h) Na początku 2016 r. dołączono do strony Liber mortuorum zestawienie chronologiczne, które zostało zatytułowane: Rocznice pallotyńskich wydarzeń przypadających w 2016 roku. Autor strony zestawił wydarzenia, jakie dokonały się w latach: 1916 (100 lat temu), 1941 (75 lat temu), 1966 (50 lat temu) i 1991 (25 lat temu). W 2020 r. w miejsce w.w. Rocznic pojawi się Kalendarium pallotyńskie, które autor systematycznie publikuje na swoim profilu FB - https://www.facebook.com/profile.php?id=100012227057005.
i) Spośród innych planów na rok 2020 jawią się następujące: zakończenie Kalendarium dziejów Regii Miłosierdzia Bożego (1946-2019) i sporządzenie Historii domów pallotyńskich należących do Prowincji Chrystusa Króla.

5. Uwagi i prośba o materiały
Wszystkich zainteresowanych biogramami zmarłych pallotynów lub pallotynek proszę o ewentualne spostrzeżenia i uwagi dotyczące treści biogramu lub innych kwestii. Ponadto zachęcam Wszystkich do przekazywania fotografii, informacji lub materiałów (jeśli trzeba, oczywiście do zwrotu) na adres e-mailowy: stansac@wp.pl lub listownie na adres: Pallotyński Instytut Historyczny, ul. Skaryszewska 12, 03-802 Warszawa.

Stroną techniczną Liber mortuorum już od 11 lat (od 2009 r.) zajmuje się Pan Donat Jaroszewski. Za lata współpracy, cierpliwość i wszelaką pomoc w tym zakresie jestem Mu bardzo wdzięczny.

Warszawa 4 III 2020
Stanisław Tylus SAC

Ksiądz dr Stanisław Tylus przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie

Autor strony przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie (8 XII 2014)





W Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu (7 II 2015)
30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016 Księdza Stanisława Tylusa

30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016. Od lewej księża: Waldemar Seremak, Jerzy Suchecki, Marian Kowalczyk, Tadeusz Pawłowski, Zbigniew Rembisz, Józef Targosz, Andrzej Majchrzak, Stanisław Tylus, Krzysztof Wojda, Kazimierz Szczepanik, Józef Nowak, Edward Grudziński, Wojciech Pietrzak, Edward Szram i br. Franciszek Dziczkiewicz

TYLUS STANISŁAW, LEKSYKON POLSKICH PALLOTYNÓW (1915-2012), APOSTOLICUM Ząbki – PALLOTTINUM Poznań 2013, ss. 694Leksykon polskich pallotynów 1915-2012

Publikacja Leksykon polskich pallotynów zawiera 356 biogramów polskich pallotynów zmarłych w latach 1915-2012. W książce został zastosowany układ alfabetyczny. Do biogramów zostały dołączone fotografie portretowe. Pod każdym biogramem została zamieszczona literatura, zawierająca bibliografię przedmiotową. Publikację zamyka indeks osobowy.

Podstawę źródłową niniejszej pracy stanowią akta osobowe zgromadzone w: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Sekretariatu Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie i Archiwum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W pracy zostały uwzględnione „Wiadomości Polskiej Prowincji SAK” (do 1993), „Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla” (1993-2012), „Annuntianda. Biuletyn Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAK” (1994-2012). Pomocne okazały się katalogi stowarzyszenia i prowincji polskich, czasopisma wydawane przez pallotynów i kroniki poszczególnych domów. Nie bez znaczenia były również relacje ustne żyjących członków stowarzyszenia i przedstawicieli rodzin zmarłych.

Zmarli współbracia tworzyli pallotyńską historię i byli nieomal wszechobecni w wielu dziedzinach polskiej kultury XX-XXI w., np. w nauce, literaturze i wszelkiego rodzaju piśmiennictwie oraz w działalności edukacyjnej, wychowawczej i wydawniczej, a także w pracach na rzecz emigracji, misji i apostolstwa świeckich. Pośród nich są postacie bardzo znane, które wywarły duży wpływ na dzieje Kościoła polskiego, m.in.: ks. Alojzy Majewski, ks. Wojciech Turowski czy Sł. B. ks. Stanisław Szulmiński, albo przeszły do historii Polski dzięki wielkiej miłości do Ojczyzny, jak Bł. ks. Józef Stanek czy ks. Franciszek Cegiełka i wielu innych.

Jednak w Leksykonie znajdują się nie tylko ci najwięksi, ale wszyscy, którzy żyli i działali w polskich strukturach stowarzyszenia w kraju i poza nim. O każdym z nich, nawet najskromniejszym bracie, kleryku czy nowicjuszu, możemy dowiedzieć się wszystkiego, co można było wydobyć ze źródeł i opracowań.

Książka jest już niedostępna w sprzedaży.