Liber mortuorum
Księga zmarłych polskich pallotynów i pallotynek
Dziś, to jest 9 czerwca 2026, mija rocznica śmierci
:
ks. Eugeniusz Piskorek (†2007)s. Bonita Wojtach (†2010)
Wczoraj, to jest 8.06.2026, miała miejsce rocznica śmierci:
ks. Franciszek Drwal (†1987)ks. Mieczysław Ziomkowski (†2005)
W dniu jutrzejszym, to jest 10.06.2026, przypada rocznica śmierci:
Klemens Stefański (†1938)
FORYCKI Leon (1908 – 1991), ksiądz, doktor teologii, profesor i dyrektor Collegium Marianum, profesor teologii pastoralnej, dogmatycznej i homiletyki w Ołtarzewie, prefekt alumnówUrodził się 25 VI 1908 w Krzywosądowie Kościelnym k. Jarocina, w parafii Kuczków, w archidiecezji gnieźnieńskiej, jako syn Jana i Katarzyny z d. Kaźmierczak. Wychowywał się w wielodzietnej 12-osobowej rodzinie. Dom rodzinny Foryckich był szkołą wychowania chrześcijańskiego i polskości. W zimowe wieczory wszyscy śpiewali polskie pieśni religijne, które znali na pamięć. Od 19 VII 1920 uczył się w pallotyńskim gimnazjum w Nakle n. Notecią, które ukończył 26 VIII 1925 i w tym samym roku rozpoczął nowicjat. Sutannę otrzymał 7 X 1925 w Wadowicach z rąk
ks. Wojciecha Turowskiego, a 24 IX 1927 na jego ręce złożył w Sucharach pierwszą profesję. Studia filozoficzne odbył w Sucharach i Ołtarzewie (1926-28), teologiczne zaś w Rzymie na Gregorianum (1928-32), uwieńczone stopniem naukowym doktora teologii (1931). Tam też w 1930 złożył konsekrację wieczną. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 VII 1931 w Rzymie z rąk kard. Francesca Marchettiego-Selvaggianiego.
Po święceniach powrócił do Polski. Przebywał w Wadowicach, a następnie w 1932 został skierowany na studia humanistyczne w zakresie historii i na kurs pedagogiczny na UW. W 1937 na podstawie pracy
Polska a plan ligi antytureckiej na Soborze Lateraneńskim 1512-1517 uzyskał dyplom magistra historii. Po ukończeniu studiów skierowano go w 1938 do Chełmna na stanowisko profesora i dyrektora Collegium Josephianum. W roku następnym został przeniesiony do Ołtarzewa na stanowisko profesora teologii pastoralnej i homiletyki oraz prefekta alumnów. Gdy w czasie wojny pallotyńskie seminarium „wędrowało” do Wadowic i Kalwarii Zebrzydowskiej, również ks. Forycki w 1942 udał się tam, wykładając klerykom wiele przedmiotów (m.in. historię Kościoła). Spełniał też funkcję rektora seminarium.
W 1945 został profesorem i dyrektorem wadowickiego Collegium Marianum oraz rektorem domu (1945-48). Dokończył remont Collegium, rozpoczęty w 1945 przez ks. Józefa Wróbla, i przygotował budynek do wznowienia działalności szkoły. Jesienią 1945 gimnazjum liczyło 83 uczniów-internistów. Kuratorium po przeprowadzonej skrupulatnej wizytacji nadało gimnazjum uprawnienia szkół państwowych. W 1952 powrócił do Ołtarzewa jako profesor teologii dogmatycznej. Od 1956 przebywał kolejno w Radomiu jako rekolekcjonista, w Poznaniu od 1957 jako kapelan i w Szczecinie od 1958 jako rekolekcjonista, kapelan szpitalny, duszpasterz inteligencji i sióstr zakonnych. W 1960 ponownie powrócił do Ołtarzewa jako profesor teologii dogmatycznej i pastoralnej. W latach 1967-69 pracował na placówce w Kielcach na Karczówce, a od 1969 w Gdańsku, przy ul. Elżbietańskiej 1. Był tu spowiednikiem i kaznodzieją. 19 VII 1981 obchodził tu jubileusz 50-lecia kapłaństwa. Przybył nań prowincjał ks. Henryk Kietliński, liczni współbracia z różnych pallotyńskich domów, przedstawiciele sąsiednich domów zakonnych, dziekan ks. Bogdan Napierała, proboszcz miejscowej parafii św. Brygidy ks. kanonik Henryk Jankowski, ks. Wacław Eborowicz i ks. Alfons Gracz – profesorowie WSD z Pelplina, dawni słuchacze jubilata, rodzina i znajomi. Do jubileuszu dołączył br. Ignacy Forycki, brat rodzony jubilata, który obchodził razem z nim swój diamentowy jubileusz konsekracji (choć 60 lat minęło mu 15 X 1979). W kazaniu ks. Kietliński podkreślił potrzebę i znaczenie kapłaństwa w życiu Kościoła oraz posługi jubilatów, które spełniali i spełniają z największą gorliwością, zapałem apostolskim, a przede wszystkim z głęboką wiarą. Realizowali oni w całym swym życiu sumiennie i odpowiedzialnie ideę św. Wincentego Pallottiego.
Ostatnie lata i miesiące jego życia były naznaczone chorobą. Powoli odchodził z tego świata. Zanikała pamięć, dokuczało mu wiele chorób. Cierpiał, bo nie mógł już spowiadać i głosić słowa Bożego. W tym ostatnim czasie był otoczony troskliwą opieką lekarzy, rektora domu (Stefan Potoniec), współbraci – szczególnie ks. Andrzeja Koźmińskiego i br. Zdzisława Figarskiego. Ks. Leon był wzruszony życzliwością i każdym dobrym słowem o nim. Wydawało się, że będzie jeszcze obchodził jubileusz 60-lecia kapłaństwa 19 VII. Już nawet nadeszło specjalne błogosławieństwo papieskie na tę okoliczność. Niestety, zmarł 2 VI 1991 o godz. 18.20, w domu pallotyńskim w Gdańsku, w obecności współbraci zgromadzonych na modlitwie. Śmierć nastąpiła w trakcie przygotowań do zabiegu lekarskiego. Bezpośrednią przyczyną śmierci była niewydolność serca i nerek. Msza pogrzebowa została odprawiona 5 VI w kościele św. Elżbiety w Gdańsku. Mszy przewodniczył bp gdański, a homilię wygłosił prowincjał ks. Czesław Parzyszek. Oprócz licznego grona współbraci z wielu domów we mszy wzięli udział księża diecezjalni i zakonni z Gdańska wraz z kanclerzem kurii. Razem ok. 50. księży. Doczesne szczątki zmarłego zostały pochowane na cmentarzu na Srebrzysku.
Był niezwykle pracowitym kapłanem i profesorem, człowiekiem uczciwym i ceniącym sobie umiłowanie prawdy. Nie był zmienny i nie lubił mówić o innych, chyba że wymagała tego prawda i dobro wyższe. Prawda była naczelną wartością jego życia i postępowania. Jego niezwykła kultura urzekała innych, bowiem tak jak św. Augustyn chciał w każdym człowieku widzieć tajemnicę Boga, którą należy szanować jako wielką świętość, dlatego w codziennym życiu, na wykładach, kazaniach i konferencjach wzywał do należytego szacunku dla drugiego człowieka. Promieniował dobrocią i sumiennością. Rzetelnie wypełniał powierzone mu zadania.
Kochał kapłaństwo i chętnie wypełniał jego funkcje, solidnie się do nich przygotowując. Sprawował je zawsze w poczuciu wielkiego
sacrum. Na jego pierwszopiątkowe kazania przybywali wierni z całego Gdańska. Głosił wspaniałe kazania o wierze. Chętnie wypełniał posługę w konfesjonale, z której korzystali zarówno duchowni, jak i świeccy. Posiadał dar rzeczowego i Bożego rozeznawania duchów. Kiedy nie mógł udzielać się duszpastersko, ludzie tęsknili za jego kazaniami, spowiedziami, posługą duszpasterską, w których promieniowała żywa i głęboka wiara. W posługiwaniu kapłańskim zawsze był wierny Magisterium Kościoła. Był kapłanem szczerej modlitwy.
Szczególnie cenił przedmioty, które wykładał. Jego wykłady z teologii dogmatycznej były przez niego szczególnie przeżywane, a zwłaszcza traktat o Eucharystii – widać było szczere łzy wzruszenia na wspomnienie tej wielkiej tajemnicy wiary i niewdzięczności człowieka. Przekazywał zawsze pewną naukę Kościoła, a zdania poszczególnych teologów podawał ostrożnie, zaznaczając, że jest to tylko niesprawdzony i odosobniony pogląd. Wykładając historię Polski w ponurych czasach stalinowskich, w gimnazjum na Kopcu, nie tolerował zafałszowania historii i ukazywał jej wielkość i piękno. Nie tylko oburzał się na zakłamane podręczniki historii, ale nawet ciskał je w kąt, powtarzając słowa: „tak nie można”. Tej miłości Ojczyzny nauczył się już od rodziców. Szanował polską mowę i tradycję. Za Cyprianem Norwidem powtarzał, że Ojczyzna to pamięć o ludziach, grobach, zwyczajach. Kto o tym zapomina, nie ma w nim prawdziwej miłości Ojczyzny. W imię prawdy o Polsce, wierze i religii gotów był oddać życie czy powiedzieć twarde słowo: „nie!”. Był cenionym i wymagającym profesorem, a mimo to każdy mógł liczyć na jego pomoc i szacunek. Jest autorem opracowań dotyczących historii stowarzyszenia w Polsce:
Z okazji półwiecza polskich pallotynów („Znak” 9(1957) nr 7, 704-709),
Wspomnienia [z życia seminaryjnego], w: Księga pamiątkowa 50-lecia WSD w Ołtarzewie (Ołtarzew 1958, 63-69),
Wspomnienia 1925-1932 (RP 9(1968) 159-163).
Był wierny stowarzyszeniu i kochał je jak matkę. Wiernie wypełniał podjęte zobowiązania. Zawsze interesował się życiem stowarzyszenia i cieszył się każdym jego sukcesem. Podczas różnych spotkań pytał o problemy i radości prowincji. Był ubogi i wdzięczny za wszystko, co posiadał (w testamencie z 1984 prosił stowarzyszenie o odprawienie za niego gregorianki, na której cele uzbierał przez kilka lat pewną sumę pieniędzy z oszczędności za otrzymywane pekulium i pragnął, aby tę sumę już wówczas zużytkować, by nie straciła na wartości).
Spośród rodzeństwa ks. Leona jeszcze 7 poświęciło się służbie Bożej: 2 braci w stowarzyszeniu – br. Antoni (1883-1915) i br. Ignacy (1900-83); 2 siostry u elżbietanek – Maksymila (w świecie Pelagia), po nowicjacie w Nysie pracowała w Skorogoszczy k. Opola i zmarła w Bobrku k. Bytomia w wieku 97 lat, oraz Magitha (w świecie Rozalia) – zmarła 30 XII 1979 w Berlinie; 2 u szarytek – Agnieszka, która pracowała w szpitalu w Bydgoszczy i zmarła w X 1939, oraz Wiktoria – pracowała w Gnieźnie i tam zmarła 23 II 1972, oraz jedna u sióstr Opatrzności Bożej – Gerarda (w świecie Maria), zmarła w 1977. To ona przywiozła w 1915 na Kopiec 15-letniego brata Ignacego, a potem udała się do swego klasztoru k. Lwowa.
„Wyrażam najgłębszą wdzięczność Bogu przede wszystkim za dwie wielkie łaski. Za to, że od dzieciństwa moim udziałem była święta wiara katolicka, wpojona mi przez rodzinę głęboko katolicką z przekonania i postępowania. Drugą łaską, którą uważam za dowód zupełnie niezasłużonego miłosierdzia, jakie dobry Bóg raczył mi okazać, jest powołanie kapłańskie w Stowarzyszeniu Księży Pallotynów. [...] Chociaż nie wiem, jakie będzie ostatnie miejsce mej pracy na ziemi i gdzie mnie śmierć zastanie, jednak wyrażam prośbę, aby moje doczesne szczątki spoczęły na cmentarzu w pobliżu większej placówki pallotyńskiej, by dobrzy współbracia, przechodząc obok mego grobu i patrząc na tabliczkę grobową, polecali moją duszę miłosierdziu Bożemu” (testament).
Fotografia dolna 2: Wizytacja ks. prowincjała Henryka Kietlińskiego w Gdańsku. Od lewej księża: Jerzy Firczyk, Marian Bartos, Eugeniusz Klimiński, H. Kietliński, L. Forycki, Józef Andruszewski, Jan Zubek. Zbiory U. Dereszkiewicz
Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015 (uzupełniono 18 lutego 2016)
Tekst biogramu: Tylus Stanisław,
Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 178-181
Indeks zmarłych według daty śmierci
Alfabetyczny indeks zmarłych
Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci
Miejsca spoczynku polskich pallotynów wraz ze zdjęciami
Ci, co odeszli ze Stowarzyszenia
Więzi Kardynała Franciszka Macharskiego z pallotynami
Rocznice pallotyńskich wydarzeń
Ks. Stanisław Jurkowski SAC, duszpasterz polonijny we Francji
Bereza Kartuska
Suchary
Indeksy i biogramy sporządził ks. dr Stanisław Tylus SAC
Kontakt: stansac@wp.pl
Stan z 3 listopada 2025
Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie tekstów i fotografii bez zgody autora strony jest zabronione.
Liber mortuorum w latach 2020-2025. Przeszłość i przyszłość
1. Krótka historia strony Liber mortuorum
a) Pierwsze biogramy zmarłych pallotynów ukazały się na stronie internetowej WSD Ołtarzew w styczniu 2007 r. Autorem ich był ks. Janusz Dyl SAC, który tworzył je pod niezrealizowaną przez niego „Księgę zmarłych pallotynów”. W maju 2009 r., wraz z przebudową strony internetowej, zostały one zastąpione życiorysami, które również pochodziły z książki ks. Dyla pt. Pallotyni w Polsce w latach 1907-1947, Lublin 2001, s. 397-475. Te krótkie biogramy zostały doprowadzone do lat 1998-99 (nie były też kompletne i nie uwzględniały członków Regii Miłosierdzia Bożego). Od tego czasu ks. Stanisław Tylus SAC sporządził Indeks zmarłych według daty śmierci i dołączył wszystkie brakujące życiorysy zarówno z obu polskich prowincji, jak i Regii Miłosierdzia Bożego. Na stronie Seminarium ołtarzewskiego biogramy te istniały do 2013 r.
b) Nowe, obecnie istniejące biogramy zmarłych pallotynów, zostały napisane przez ks. Stanisława Tylusa SAC. W 2011 r. zostały one umieszczone na stronie http://www.pallotyni.pl, pod nazwą LIBER MORTUORUM. Początkowo były to tylko biogramy polskich pallotynów i przełożonych generalnych Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz życiorysy pallotynek. Poszerzona i poprawiona ich wersja (ale bez pallotynek i przełożonych generalnych pallotynów) została opublikowana drukiem (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013, ss. 694).
c) W latach 2013-15 strona Liber mortuorum (http://pallotyni.eu/Liber.mortuorum/zmarli_index.php) została poszerzona o życiorysy pallotynów i pallotynek pochodzenia polskiego oraz ekspallotynów, którzy zmarli jako księża diecezjalni lub w innym instytucie życia zakonnego. Od listopada 2014 r. dołączone zostały też biogramy pallotynek pracujących w Polsce lub pochodzących z terenów polskich, jak również ich przełożone generalne. W 2015 r. rozszerzono zakres przedmiotowy strony o nowe kategorie: Słudzy Boży spoza Polski i Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Niezależnie od tego uaktualniane były kategorie Polskich pallotynów i Pallotynek, którzy odeszli do wieczności w okresie lat 2013-15. W celu szybszego znalezienia poszukiwanego biogramu przemodelowano Indeks zmarłych według daty śmierci oraz sporządzono nowy Alfabetyczny indeks zmarłych oraz Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci.
d) W listopadzie 2017 r. strona została umieszczona w domenie https://LiberMortuorum.pl/
skąd jej zawartość jest dostępna w serwisach takich jak: http://www.pallotyni.pl, http://sac.org.pl
e) W 2015 r. strona Liber mortuorum aktualizowana była kilkanaście razy. Pojawiło się na niej 88 nowych biogramów, głównie pallotynek (65). Tego roku, praktycznie w 50% istniejących biogramów, zostały wprowadzone liczne uzupełnienia i poszerzenia, a także poprawiono zauważone błędy. Zmiany w poszczególnych biogramach sygnalizowane są informacjami naniesionymi pod konkretnym biogramem. Pod określeniem Zmienione lub Uzupełnione biogramy autor ma na myśli nie tylko istotną lub większą partię zmian, ale i pewne drobne informacje, które pojawiały się niezależnie od ich zaznaczenia. W 2016 r. dodano 28 nowych biogramów, zaś w 2017 r. pojawiło się 14 biogramów.
2. Stan aktualny biogramów
a) W latach 2022-2023 strona Liber mortuorum poszerzyła się o łącznie o 24 biogramy, z których 23 to nowe biogramy polskich pallotynów: ks. Charchut Stanisław (†9 II 2022), ks. Daniel Leszek (†20 III 2022), ks. Tomasiński Tadeusz (†1 VI 2022), ks. Matuszewski Stanisław (†23 VI 2022), br. Mystkowski Mieczysław (†1 VII 2022), br. Szporna Wojciech (†5 X 2022), ks. Stasiak Władysław (†29 X 2022), ks. Bławat Anastazy (†1 I 2023), ks. Szczotka Marian (†28 I 2023), ks. Jurkowski Stanisław (†10 II 2023), ks. Czaja Piotr (†25 II 2023), ks. Szczepański Józef (†19 V 2023), ks. Bazan Tadeusz (†15 VI 2023), ks. Borowski Tomasz (†20 VI 2023), ks. Kantor Stanisław (†20 VI 2023), br. Kubiszewski Jan (†3 X 2023), ks. Wierzba Jacek (†21 XI 2023), ks. Kozłowski Józef (†26 XI 2023), ks. Rembisz Zbigniew (†7 XII 2023), ks. Bober Szczepan (†24 XII 2023). Ukazał się również jeden biogram przełożonych geberalnych i biskupów - bp Freeman Séamus (†20 VIII 2022).
Tabela. Stan aktualny biogramów na koniec grudnia 2014-2025 r.
| Kategorie pallotyńskich biogramów | XII
2014 | XII
2015 | XII
2016 | XII
2017 |
XII
2018 |
XII
2019 |
XII
2020 |
XII
2021 |
XII
2022 |
XII
2023 |
XII
2024 |
2025 |
| Polscy pallotyni | 368 | 377 | 387 | 395 |
401 |
404 |
419 |
431 |
442 |
455 |
468 |
+4 |
| Pallotyni polskiego pochodzenia (*) | 14 | 16 | 18 | 18 |
18 |
18 |
18 |
18 |
18 |
18 |
18 |
|
| Przełożeni generalni i biskupi | 19 | 19 | 20 | 22 |
23 |
25 |
25 |
26 |
27 |
27 |
27 |
|
| Słudzy Boży spoza Polski | -- | 5 | 6 | 6 |
6 |
6 |
6 |
6 |
6 |
6 |
6 |
|
| Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich (✺) | -- | 7 | 11 | 13 |
13 |
13 |
13 |
13 |
13 |
13 |
13 |
|
| Ekspallotyni (**) | 23 | 23 | 25 | 25 |
25 |
25 |
25 |
25 |
25 |
25 |
25 |
|
| Pallotynki (przełożone generalne i siostry pracujące w Polsce lub pochodzące z terenów polskich zostały oznaczone znakiem ☼) | 47 | 112 | 113 | 114 |
118 |
122 |
127 |
130 |
131 |
134 |
137 |
+5 |
| Przyjaciele SAC i ci, co odeszli od Stowarzyszenia | -- | -- | 7 | 8 |
8 |
8 |
9 |
9 |
9 |
9 |
9 |
|
| Razem | 471 | 559 | 587 | 601 |
612 |
621 |
642 |
658 |
671 |
686 |
703 |
+9 |
b) W latach 2018-2021 strona Liber mortuorum poszerzyła się o 24 nowych biogramów. W grupie Polskich pallotynów i Pallotynek znalazły się następujące biogramy: s. Speransa Joniec (†11 II 2018), s. Teresa Matula (†1 VI 2018), ks. Jerzy Maj (†24 VI 2018), br. Jan Bandoszek (†28 VII 2018), ks. Tadeusz Płonka (†24 VIII 2018), ks. Bogdan Kusznir (†26 VIII 2018), s. Majola Rataj (†6 XI 2018) , s. Jadwiga Waszczeniuk (†17 XI 2018), ks. Józef Świerkosz (†20 XII 2018) , ks. Andrzej Biernacki (†23 XII 2018), s. Władysława Sitarz (†27 IV 2019) , s. Helena Szaniawska (†22 VII 2019), ks. Witalij Wezdeckij (†24 VIII 2019), s. Martyna Gumul (†9 IX 2019), s. Estera Stachnik (†20 IX 2019), ks. Kazimierz Czulak (†29 IX 2019), br. Tadeusz Wojciechowski (†12 XII 2019), ks. Stanisław Kobielus (†3 I 2020), br. Jan Cuper (†18 II 2020), ks. Józef Żemlok (†16 III 2020) i ks. Józef Liszewski (†18 III 2020). ks. Żemlok Józef (†16 III 2020), ks. Liszewski Józef (†18 III 2020), ks. Kantor Wiesław (†5 V 2020), ks. Latoń Jan (†7 V 2020), s. Wołosewicz Wirginitas (†17 V 2020), s. Hetnał Maria (†14 VI 2020), s. Otta Agnieszka (†15 VII 2020), ks. Korycki Jan (†31 VII 2020), ks. Szewczul Jerzy (†6 X 2020), s. Smentoch Kryspina (†14 X 2020), s. Suchecka Zofia (†19 X 2020), ks. Domagała Stefan (†24 X 2020), ks. Dragiel Mirosław (†30 X 2020), ks. Pytka Kazimierz (†5 XI 2020), ks. Domański Ryszard (†10 XI 2020), ks. Młodawski Grzegorz (†22 XI 2020), ks. Lisiak Józef (†27 XII 2020), s. Klekowska Mariola (†27 XII 2020), ks. Dzwonkowski Roman (†30 XI 2020), s. Wojtczak Urszula (†9 I 2021), ks. Błaszczak Jerzy (†15 I 2021), ks. Rykaczewski Tadeusz (†9 II 2021), ks. Czulak Antoni (†23 IV 2021), ks. Daniel Edward (†17 IV 2021), s. Gojtowska Agnieszka (†27 V 2021), ks. Nowak Kazimierz (†14 V 2021), s. Pruszyńska Zefiryna (†1 V 2021), ks. Zając Jan (†4 VII 2021), ks. Kot Jan (†8 VII 2021), ks. Mugobe Banuni Ignace (†26 VII 2021), ks. Kończak Jan (†11 VIII 2021), ks. Stachera Kazimierz (†24 VIII 2021), ks. Orlikowski Stanisław (†9 X 2021) i br. Dziczkiewicz Franciszek (†21 X 2021). Grupę Przełożonych Generalnych i pallotyńskich biskupów reprezentują: bp Konrad Walter (†20 IX 2018), bp Thomas Thennatt (†14 XII 2018), bp Alojzy Orszulik (†21 II 2019) i abp Hoser Henryk (†13 VIII 2021).
c) W latach 2018-19 autor strony przeprowadził kwerendę materiałów zawartych w archiwum domu pallotyńskiego w Gdańsku (dom przy ul. Elżbietańskiej). Niezależnie od tego, trwała kwerenda materiałów w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie. Szerokiemu badaniu poddawane były materiały, które autor strony pozyskał wcześniej w Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie, w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w Archiwum Sekretariatu Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. Wiele nowych informacji autor otrzymał od osób prywatnych i instytucji. Istniejące biogramy są systematycznie wzbogacane o fotografie, zarówno portretowe, jak i grupowe (sytuacyjne). Zdjęcia pochodzą głównie ze zbiorów Archiwum Prowincji Chrystusa Króla, ale i wielu osób prywatnych, którym pragnę jeszcze raz serdecznie podziękować
3. Zrealizowane plany z ubiegłych lat (zapowiadane i niezapowiadane)
a) Z dniem 12 stycznia 2015 r. zostały wymienione na stronie Liber mortuorum wszystkie dotychczasowe wersje życiorysów pallotynów polskich zmarłych do 2012 r. W ich miejsce wprowadzono biogramy zaczerpnięte z publikacji autora strony (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013). Inne kategorie pozostały bez zmian.
b) Zgodnie z zapowiedziami od sierpnia 2015 r. włączane są stopniowo do strony Liber mortuorum biogramy niemieckich pallotynów, działających przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Na chwilę obecną włączono biogramy 13 niemieckich pallotynów, umieszczając przy ich nazwisku symbol ✺.
c) Spośród nie sygnalizowanych wcześniej zmian na stronie Liber mortuorum pojawiła się od maja 2015 r. nowa grupa biogramów, to jest pallotyńskich sług Bożych spoza Polski. Obecnie w jej ramach można znaleźć 6 biogramów. Są to życiorysy: bł. Richarda Henkesa (†1945), bł. Elisabetty Sanny Porcu (†1857), Josefa Englinga (†1918), Josefa Kentenicha (†1968), Franza Reinischa (†1942) i bpa Heinricha Vietera (†1914).
d) Wśród nowych inicjatyw, nie sygnalizowanych wcześniej, należy wymienić dział Materiały źródłowe. Dział ma za zadanie poszerzać naszą wiedzę na temat życia i działalności zmarłego.
e) Dołączono również Miejsca spoczynku polskich pallotynów. Jest to alfabetyczny układ według miejsc pochówków, w których złożono zmarłych Współbraci. Obejmuje zarówno obszar Polski, jak i całego świata. Na końcu listy umieszczono też miejsca pochówków pallotynów z niemieckiej Prowincji Świętej Trójcy, spoczywających na ziemi polskiej, pallotynek i ekspallotynów. Pierwotna wersja została umieszczona 31 października 2015 r.
f) W styczniu 2016 r. umieszczono na stronie Liber mortuorum biogram ks. Antoniego Słomkowskiego †1982, kapłana archidiecezji gnieźnieńskiej, profesora i rektora KUL (i materiały źródłowe, którymi są jego wspomnienia na temat kontaktów z pallotynami), zapoczątkowując w ten sposób grupę przyjaciół SAC. Grupa aktualnie obejmuje 8 nazwisk i będzie ona stopniowo realizowana w najbliższych latach.
g) Uzupełniono i poszerzono biografie w kategorii Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich i Pallotyńscy słudzy Boży spoza Polski. Kontynuowane będą dalsze prace nad uzupełnianiem i poszerzaniem dotychczasowych biogramów, bowiem kwerenda materiałów archiwalnych dostarcza wiele nowych i nieznanych do tej pory informacji.
h) Na początku 2016 r. dołączono do strony Liber mortuorum zestawienie chronologiczne, które zostało zatytułowane: Rocznice pallotyńskich wydarzeń przypadających w 2016 roku. Autor strony zestawił wydarzenia, jakie dokonały się w latach: 1916 (100 lat temu), 1941 (75 lat temu), 1966 (50 lat temu) i 1991 (25 lat temu). W 2020 r. w miejsce w.w. Rocznic pojawi się Kalendarium pallotyńskie, które autor systematycznie publikuje na swoim profilu FB - https://www.facebook.com/profile.php?id=100012227057005.
i) Spośród innych planów zrealizowanych planów było zakończenie Kalendarium dziejów Regii Miłosierdzia Bożego (1946-2019).
5. Uwagi i prośba o materiały
Wszystkich zainteresowanych biogramami zmarłych pallotynów lub pallotynek proszę o ewentualne spostrzeżenia i uwagi dotyczące treści biogramu lub innych kwestii. Ponadto zachęcam Wszystkich do przekazywania fotografii, informacji lub materiałów (jeśli trzeba, oczywiście do zwrotu) na adres e-mailowy: stansac@wp.pl lub listownie na adres:
ks. dr Stanisław Tylus
ul. Pszczyńska 39a/41
skr. poczt. 24
03-548 Warszawa 24.
Stroną techniczną Liber mortuorum już od 16 lat (od 2009 r.) zajmuje się Pan Donat Jaroszewski. Za lata współpracy, cierpliwość i wszelaką pomoc w tym zakresie jestem Mu bardzo wdzięczny.
Warszawa 22 X 2024
ks. dr Stanisław Tylus SAC
Autor strony przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie (8 XII 2014)
W Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu (7 II 2015)
30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016. Od lewej księża: Waldemar Seremak, Jerzy Suchecki, Marian Kowalczyk, Tadeusz Pawłowski, Zbigniew Rembisz, Józef Targosz, Andrzej Majchrzak, Stanisław Tylus, Krzysztof Wojda, Kazimierz Szczepanik, Józef Nowak, Edward Grudziński, Wojciech Pietrzak, Edward Szram i br. Franciszek Dziczkiewicz
TYLUS STANISŁAW, LEKSYKON POLSKICH PALLOTYNÓW (1915-2012), APOSTOLICUM Ząbki – PALLOTTINUM Poznań 2013, ss. 694
Publikacja Leksykon polskich pallotynów zawiera 356 biogramów polskich pallotynów zmarłych w latach 1915-2012. W książce został zastosowany układ alfabetyczny. Do biogramów zostały dołączone fotografie portretowe. Pod każdym biogramem została zamieszczona literatura, zawierająca bibliografię przedmiotową. Publikację zamyka indeks osobowy.
Podstawę źródłową niniejszej pracy stanowią akta osobowe zgromadzone w: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Sekretariatu Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie i Archiwum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W pracy zostały uwzględnione „Wiadomości Polskiej Prowincji SAK” (do 1993), „Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla” (1993-2012), „Annuntianda. Biuletyn Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAK” (1994-2012). Pomocne okazały się katalogi stowarzyszenia i prowincji polskich, czasopisma wydawane przez pallotynów i kroniki poszczególnych domów. Nie bez znaczenia były również relacje ustne żyjących członków stowarzyszenia i przedstawicieli rodzin zmarłych.
Zmarli współbracia tworzyli pallotyńską historię i byli nieomal wszechobecni w wielu dziedzinach polskiej kultury XX-XXI w., np. w nauce, literaturze i wszelkiego rodzaju piśmiennictwie oraz w działalności edukacyjnej, wychowawczej i wydawniczej, a także w pracach na rzecz emigracji, misji i apostolstwa świeckich. Pośród nich są postacie bardzo znane, które wywarły duży wpływ na dzieje Kościoła polskiego, m.in.: ks. Alojzy Majewski, ks. Wojciech Turowski czy Sł. B. ks. Stanisław Szulmiński, albo przeszły do historii Polski dzięki wielkiej miłości do Ojczyzny, jak Bł. ks. Józef Stanek czy ks. Franciszek Cegiełka i wielu innych.
Jednak w Leksykonie znajdują się nie tylko ci najwięksi, ale wszyscy, którzy żyli i działali w polskich strukturach stowarzyszenia w kraju i poza nim. O każdym z nich, nawet najskromniejszym bracie, kleryku czy nowicjuszu, możemy dowiedzieć się wszystkiego, co można było wydobyć ze źródeł i opracowań.
Książka jest już niedostępna w sprzedaży.