Liber mortuorum

Księga zmarłych polskich pallotynów i pallotynek

Dziś, to jest 23 września 2019, mija rocznica śmierci:
bł. ks. Józef Stanek (†1944)
ks. Jakub Krzyszczuk (Jacques Crisou) (†1976)
br. Franciszek Ciesielka (†1989)
ks. Roman Tarka (†1997) **
s. Consumata Wojtczak (†2017)

Wczoraj, to jest 22.09.2019, miała miejsce rocznica śmierci:
s. Klemensa Zdrojewska (†1983)
s. Paulina Bigus (†1991)
ks. Józef Lesiak (†1999)
br. Jan Maciejewski (†2000)
ks. Feliks Folejewski (†2015)

W dniu jutrzejszym, to jest 24.09.2019, przypada rocznica śmierci:
s. Gabriela Jelińska (†1976)

ZBŁOWSKI Władysław Jan (1912 – 2000), ksiądz, kapelan AK Obwodu Wola, Śródmieście-Północ, ps. Struś, profesor Collegium Marianum, działacz harcerski, redaktor Pallottinum, pułkownikPROWINCJA CHRYSTUSA KRÓLA

ZBŁOWSKI Władysław Jan (1912 – 2000), ksiądz, kapelan AK Obwodu Wola, Śródmieście-Północ, ps. Struś, profesor Collegium Marianum, działacz harcerski, redaktor Pallottinum, pułkownik

Urodził się 9 V 1912 w Wernem, w Westfalii, w diecezji monastyrskiej, jako syn górnika Jana i Władysławy z d. Zborowska. W akcie metrykalnym figuruje jako Jan Władysław, ponieważ władze niemieckie nie wyraziły zgody na polskie imię. Ojciec zginął w 1915 nad Narwią podczas I wojny światowej, walcząc w wojsku niemieckim. Rodzinę Zbłowskich znał jeszcze z Westfalii ks. Alojzy Majewski, który u nich zamieszkiwał, przebywając na tamtym terenie w charakterze duszpasterza emigracyjnego. Z czasem matka przeniosła się do Berlina, a potem do Kościany w Wielkopolsce, gdzie Władysław od 1918 uczęszczał do szkoły podstawowej. W 1924 został przyjęty do gimnazjum w Sucharach, a następnie w 1925 w Wadowicach na Kopcu. Miał zdolności matematyczne, dlatego chętnie pomagał innym w nauce. Sutannę pallotyńską przyjął 21 VIII 1930 z rąk ks. Wojciecha Turowskiego w Sucharach. Drugi rok nowicjatu i pierwszą profesję złożył na Kopcu na ręce ks. Leona Bemkego (19 III 1933). Jednocześnie kończył tu gimnazjum. Po otrzymaniu świadectwa maturalnego w 1933 rozpoczął studia filozoficzne, najpierw w Sucharach (1933/1934), później w Kleczy Dolnej (1934/1935), a teologiczne, znowu w Sucharach (1935/1936), potem w Ołtarzewie (1936-39). Ryzykując życie, 19 VII 1934, rzucił się na ratunek klerykowi Władysławowi Paluchowi, tonącemu podczas wakacyjnej kąpieli w Wiśle pod Chełmnem. Niestety, prąd był tak silny, że nie udało się go już uratować. Profesję wieczną złożył w Sucharach 19 III 1936 na ręce ks. Józefa Bogdana. Święcenia kapłańskie otrzymał w Warszawie 11 VI 1938 z rąk abpa Stanisława Galla. Po święceniach kapłańskich rozpoczął studia matematyczno-fizyczne w UW, odbywając jednocześnie ostatni rok studiów teologicznych w Ołtarzewie.

W VIII 1939 został wyznaczony na wikariusza placówki duszpasterskiej w Warszawie przy ul. Skaryszewskiej. Tam zastał go wybuch II wojny światowej. Według jego wspomnień sam pozostał na straży praskiego domu, który wraz z kościołem został zbombardowany 10. i ponownie 17 IX. Ratował wtedy to, co się dało z płonących budynków. Zamieszkał wówczas i duszpasterzował w kaplicy Sióstr Rodziny Maryi. Kościół przy ul. Skaryszewskiej wraz z domem został odbudowany i powiększony w roku następnym według projektu inż. Stanisława Marzyńskiego (poświęcono go w XI 1941). Po kampanii wrześniowej, od X 1939 ks. Władysław zaangażował się w działalność konspiracyjną. Miał ps. Struś. Jako kapelan wojskowy należał do podziemnego ordynariatu polowego AK. Jego głównym zadaniem było odbieranie przysięgi i błogosławienie. W 1943 został mianowany naczelnym kapelanem AK Obwodu Warszawa-Wola (a potem Śródmieście-Północ, Zgrupowanie „Chrobry II”). W latach 1943-44 pracował w Ołtarzewie w charakterze duszpasterza, pomagając miejscowemu rektorowi. Gdy w VII 1944 Niemcy wyrzucili pallotynów z Ołtarzewa, przeniósł się do Warszawy. Brał czynny udział w powstaniu warszawskim („Zwykle chodzi w hełmie, z pistoletem i granatem za pasem, ale i z fioletową stułą. Wygląda bojowo”, S. Krasucki). Wspierał też powstańców modlitwą i znakiem krzyża, pocieszał cierpiących i odprowadzał do wieczności umierających. Po upadku powstania przebywał w obozach jenieckich, najpierw w Lamsdorfie (obecnie Łambinowice), między Nysą a Opolem, a następnie w Gross Born (obecnie Borne Sulinowo) k. Neustettin (obecnie Szczecinek) – Oflag II D. Dzięki jego posłudze wielu jeńców uczestniczyło we mszach, spowiadało się i przyjmowało Komunię Świętą. W obozie istniał nawet tajny Wyższy Instytut Kultury Religijnej (Zbłowski Władysław, Za drutami Grossborn, „WTK” 1981, nr 16).

Po wyzwoleniu obozu 4 II 1945, po krótkim odpoczynku w Warszawie i Ołtarzewie, od marca do maja administrował parafią w Rąbiniu i Błociszewie (w archidiec. poznańskiej), a w maju tego roku udał się do Krakowa, aby kontynuować studia matematyczne na reaktywowanym UJ. Studia te połączył z pracą nauczyciela matematyki i fizyki w nowo otwartym kopieckim Collegium Marianum. Prowadził tam również drużynę harcerską. W VI 1949 został przeniesiony do Gdańska, gdzie pracował przy kościele Chrystusa Króla. Był tam wikariuszem, a potem 7 IX – 26 XI 1949 pełnił obowiązki komisarycznego proboszcza. Wtedy duszpasterstwo u Chrystusa Króla zostało przejęte przez diecezję gdańską. Ksiądz W. Zbłowski w listopadzie tego roku przeniósł się do odbudowywanego kościoła św. Elżbiety w tym samym mieście, mieszkając przez pierwsze półtora roku u sióstr pallotynek.

W 1955 został przeniesiony do parafii Przechowo k. Świecia (do VI 1956), a po krótkim pobycie w Chełmnie (VI – IX 1956), do Suchar. Po 2 latach został wikariuszem w Szymonce. W V 1961 został przeniesiony do Otwocka, aby przygotowywać się do pracy rekolekcyjnej i po krótkim zastępstwie w kapelanii Sióstr Rodziny Maryi w Brwinowie, we wrześniu tego roku został skierowany do Poznania. Został tu redaktorem w wydawnictwie Pallottinum. W 1966 został przeznaczony do pallotyńskiej placówki w Zakopanem, gdzie jako duszpasterz spędził 8 lat. W latach 1974-87 przebywał w Bobolicach k. Koszalina, gdzie pełnił funkcję kapelana sióstr pallotynek, które prowadziły dom pomocy społecznej. Następnie po roku pobytu w Wólce Mlądzkiej, w 1988 został przeniesiony do Otwocka. Tam spędził resztę życia. Często pomagał spowiadać i uczestniczył w spotkaniach kombatanckich. W 1998 przeżywał w Ołtarzewie diamentowy jubileusz kapłaństwa (z ks. J. Klocem, S. Treuchlem, E. Weronem). Dziękczynnej Eucharystii przewodniczył bp Władysław Miziołek.

W ostatnich tygodniach życia zaczął ograniczać swe porcje żywnościowe i nie wiadomo dlaczego to czynił. Wtedy powoli zaczął słabnąć. Nie mogli mu pomóc już lekarze. Opiekował się nim wówczas szczególnie kleryk Krzysztof Lewiński. Zmarł w swoim pokoju nad ranem 14 VI 2000. Pogrzeb odbył się 16 VI. Uczestniczyli w nim bardzo licznie pallotyni z obydwu prowincji, ks. dziekan otwocki, proboszcz z Bobolic, duża liczba sióstr zakonnych, rodzina i kombatanci AK ze sztandarem. Mszy przewodniczył ks. prowincjał Czesław Parzyszek, który wygłosił też homilię. Na zakończenie mszy kolega kursowy zmarłego, ks. Eugeniusz Weron, wskazał na 3 charakterystyczne cechy jego życia i posługi kapłańskiej: miłość do stowarzyszenia, Ojczyzny i MB Różańcowej – nigdy nie rozstawał się z różańcem. Zwłoki jego spoczęły w kwaterze pallotyńskiej na Katolickim Cmentarzu Komunalnym przy ul. M. Andriollego w Otwocku. Był odznaczony krzyżem Virtuti Militari (1947). Otrzymał Warszawski Krzyż Powstańczy, Krzyż Walecznych za udział w walkach z hitlerowskim okupantem w latach 1939-45 (odznaczony 27 III 1990), Medal za Warszawę 1939-1945 i Medal Zwycięstwa i Wolności 1945. W uznaniu za wielkie zaangażowanie i czynny udział w życiu środowiska dostał 13 X 1999 Medal Pamiątkowy Zgrupowania „Chrobry II”, a wcześniej: odznakę pamiątkową 25-lecia Powstania Warszawskiego oraz odznakę jubileuszową 50 lat Powstania Warszawskiego. O jego działalności opowiada film Drogi do wolności, wyświetlony w polskiej telewizji 15 VIII 1977. Ks. W. Zbłowski opublikował Wspomnienia kapelana „Strusia” (Warszawa 1993) i Wspomnienia kapelana z Woli, w: Udział kapelanów wojskowych w drugiej wojnie światowej, red. Julian Humeński (Warszawa 1984, 429-440) i Powstanie zaczęliśmy na Woli (KA 1991, nr 7-8, 22-23).

Był wierny nauce Kościoła i Tradycji. Wiarę wyniósł z domu rodzinnego i zawsze rozwijał ją przez żywy kontakt z Bogiem. Chętnie sprawował sakramenty i cieszył się, że może służyć siostrom czy kapłanom. Wszystkie swe zadania wykonywał sumiennie. Sam podkreślał, że chętnie szedł tam, gdzie go posłali przełożeni. Wolał być człowiekiem zwyczajnym, pełnym realizmu, niż błyszczeć na świeczniku. Nigdy nie narzekał. Nie krył swoich emocji i nieraz były one widoczne w różnych sytuacjach. Prowadziło to niekiedy do przykrych dla niego konsekwencji. Podczas pobytu w Gdańsku otrzymał kilkakrotne nagany i suspensy za impulsywne kazania, w których ostro atakował komunizm. Po trzeciej suspensie i zakazie głoszenia kazań napisał do prowincjała: „Serdeczne »Bóg zapłać«. Mnie i tak kazania do szczęścia nie są potrzebne. Tym gorliwiej za to będę się modlił, by inni lepiej mówili kazania. Nie rozumiem jednak na czym dowcip polega, i kto został ukarany – raczej chyba moi współbracia. Czy dla mnie nie wystarczyłoby to, co mi powiedział wyznaniowy wojewódzki? Z synowskim oddaniem ks. Zbłowski W. SAC” (list z 12 IV 1955). Nie miał daru nawiązywania kontaktów z ludźmi, mimo to w jego pogrzebie uczestniczyło wielu, dla których był duszpasterzem, kapelanem i przewodnikiem. Był uczynnym człowiekiem i otwartym na ludzkie potrzeby. Umiał dzielić się z potrzebującymi. Nie lubił sztywnych struktur i przesadnych manier. Interesował się życiem stowarzyszenia i jego działalnością i jak sam stwierdził – modlił się o powołania do niego.

Należał do Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii. W 70. latach XX w. prowadził systematyczne obserwacje słońca i plam słonecznych („Urania” (47)1976 nr 7).







Fotografia dolna 1: AP F1575,1
Fotografia dolna 2: AP F1575,3
Fotografia dolna 3: Karykatura ks. Zbłowskiego 1954, rysunek, AP F1575,2
Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015 (uzupełniono 12 października 2016)
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 642-645


Indeks zmarłych według daty śmierci

Alfabetyczny indeks zmarłych

Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci

Miejsca spoczynku polskich pallotynów wraz ze zdjęciami


Ci, co odeszli ze Stowarzyszenia

Więzi Kardynała Franciszka Macharskiego z pallotynami


Rocznice pallotyńskich wydarzeń

Ks. Stanisław Jurkowski SAC, duszpasterz polonijny we Francji

Bereza Kartuska
Suchary

Indeksy i biogramy sporządził ks. Stanisław Tylus SAC
Kontakt: stansac@wp.pl
Stan z 23 stycznia 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie tekstów i fotografii bez zgody autora strony jest zabronione.

Ostatnie zmiany
Nowe biogramy
-(od I 2019):ks. Biernacki Andrzej (†23 XII 2018), s. Rataj Majola (†6 XI 2018), ks. Świerkosz Józef (†20 XII 2018), s. Waszczeniuk Jadwiga (†17 XI 2018)

-(od I 2018): br. Bandoszek Jan (†28 VII 2018), s. Joniec Speransa (†11 II 2018), ks. Kusznir Bogdan (†26 VIII 2018), ks. Maj Jerzy (†24 VI 2018), s. Matula Teresa (†1 VI 2018), ks. Płonka Tadeusz (†24 VIII 2018), bp Walter Konrad (†20 IX 2018).

Liber mortuorum w 2018 r. Przeszłość i przyszłość

1. Krótka historia strony Liber mortuorum
a) Pierwsze biogramy zmarłych pallotynów ukazały się na stronie internetowej WSD Ołtarzew w styczniu 2007 r. Autorem ich był ks. Janusz Dyl SAC, który tworzył je pod niezrealizowaną Księgę zmarłych pallotynów. W maju 2009 r., wraz z przebudową strony internetowej, zostały one zastąpione życiorysami, które również pochodziły z książki ks. Dyla pt. Pallotyni w Polsce w latach 1907-1947, Lublin 2001, s. 397-475. Te krótkie biogramy zostały doprowadzone do lat 1998-99 (nie były też kompletne i nie uwzględniały członków Regii Miłosierdzia Bożego). Od tego czasu ks. Stanisław Tylus SAC sporządził Indeks zmarłych według daty śmierci i dołączył wszystkie brakujące życiorysy zarówno z obu polskich prowincji, jak i Regii Miłosierdzia Bożego. Na stronie seminarium ołtarzewskiego biogramy te istniały do 2013 r.
b) Nowe, obecnie istniejące biogramy zmarłych pallotynów, zostały sporządzone przez ks. Stanisława Tylusa SAC. W 2011 r. zostały one umieszczone na stronie http://www.pallotyni.pl pod nazwą LIBER MORTUORUM. Początkowo były to tylko biogramy polskich pallotynów i przełożonych generalnych Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz życiorysy pallotynek. Poszerzona i poprawiona ich wersja (ale bez pallotynek i przełożonych generalnych pallotynów) została opublikowana drukiem (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013, ss. 694).
c) W latach 2013-15 strona Liber mortuorum (http://pallotyni.eu/Liber.mortuorum/zmarli_index.php) została poszerzona o życiorysy pallotynów i pallotynek pochodzenia polskiego oraz ekspallotynów, którzy zmarli jako księża diecezjalni lub w innym instytucie życia zakonnego. Od XI 2014 r. dołączone zostały też biogramy pallotynek pracujących w Polsce lub pochodzących z terenów polskich, jak również ich przełożone generalne. W 2015 r. rozszerzono zakres przedmiotowy strony o nowe kategorie: Słudzy Boży spoza Polski i niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Niezależnie od tego uaktualniane były kategorie polskich pallotynów i pallotynek, którzy odeszli do wieczności w okresie lat 2013-15. W celu szybszego znalezienia poszukiwanego biogramu przemodelowano Indeks zmarłych według daty śmierci oraz sporządzono nowy Alfabetyczny indeks zmarłych oraz Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci.
d) W listopadzie 2017 roku, strona została umieszczona w domenie https://LiberMortuorum.pl/ skąd jej zawartość jest dostęna w serwisach takich jak: http://www.pallotyni.pl, http://sac.org.pl

2. Stan aktualny biogramów
a) W 2014 roku strona Liber mortuorum aktualizowana była kilkanaście razy. Pojawiło się na niej 86 nowych biogramów, głównie pallotynek (65). W grupie polskich pallotynów znalazły się nowe biogramy: ks. Stanisława Wojtyły (†17 IV 2015), ks. Wendelina Macieja Rysia (†7 VIII 2015), ks. Feliksa Folejewskiego (†22 IX 2015), ks. Łukasza Śleziaka (†4 XI 2015), ks. Czesława Herlendera (†11 XII 2015), ks. Krzysztofa Syrka (†22 XII 2015) i ks. Łukasza Ciupy (†29 XII 2015). Pallotynów polskiego pochodzenia reprezentują: br. Gerhard Nowak (†31 III 1976) i br. Eduard Ossowski (†14 I 1944). Z pallotynek odeszły do wieczności: s. Judyta Bilicka (†2 I 2015), s. Kazimiera Jurek (†22 I 2015), s. Gaudencja Raczoń (†14 II 2015) i s. Gerarda Kitlas (†5 X 2015).
b) W 2015 r., praktycznie w 50% istniejących biogramów, zostały wprowadzone liczne uzupełnienia i poszerzenia, a także poprawiono zauważone błędy. Zmiany w poszczególnych biogramach sygnalizowane są informacjami naniesionymi zarówno pod konkretnym biogramem jak i na pasku: Ostatnie zmiany (w dwóch kategoriach: Nowe biogramy – Od VII 2015 r. i Od I 2016 r. oraz Zmienione lub uzupełnione biogramy – Od VII 2015 r. i Od I 2016 r.). Pod określeniem Zmienione lub uzupełnione biogramy autor ma na myśli raczej istotną lub większą partię zmian, niż tylko pewne drobne informacje, które pojawiają się niezależnie od ich zaznaczenia.
c) W 2016 roku dodano 30 nowych biogramów, zaś w 2017r. dodano 13 biogramów.

Stan aktualny biogramów na koniec grudnia 2014, 2015, 2016 oraz 2017r.
Kategorie pallotyńskich biogramów XII 2014 XII 2015 2016 2017
Polscy pallotyni 368 375 +10 +10
Pallotyni polskiego pochodzenia (*) 14 16 +2 --
Przełożeni generalni i biskupi 19 19 +1 +3
Słudzy Boży spoza Polski -- 5 +1 --
Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich (✺) -- 7 +4 --
Ekspallotyni (**) 23 23 +2 --
Pallotynki (przełożone generalne i siostry pracujące w Polsce lub pochodzące z terenów polskich zostały oznaczone znakiem ☼) 47 112 -- --
Przyjaciele SAC i ci, co odeszli od Stowarzyszenia -- -- +7 --
Razem 471 557 587 600

c) W 2015 roku autor strony przeprowadził kwerendę materiałów w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w archiwum domu pallotyńskiego w Osny (8 I – 8 II 2015). W kraju wykorzystał częściowo materiały zawarte w archiwum domu pallotyńskiego w Gdańsku (dom przy ul. Elżbietańskiej, VIII 2015). Niezależnie od tego, przez cały rok, trwała kwerenda materiałów w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie. Szerokiemu badaniu poddawane były materiały, które autor strony pozyskał wcześniej w Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie, w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w Archiwum Sekretariatu Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. Wiele nowych informacji autor otrzymał od osób prywatnych i instytucji, m.in. np. od: ks. dra Damiana Bednarskiego z Uniwersytetu Śląskiego, prof. Jana Ptaka z KUL, p. Izabeli Pankowskiej, p. Mieczysława i Domiceli Wardynszkiewiczów czy od pallotynek z Gdańska (ul. Malczewskiego). Istniejące biogramy są systematycznie wzbogacane o fotografie, zarówno portretowe, jak i grupowe (sytuacyjne). Zdjęcia pochodzą głównie ze zbiorów Archiwum Prowincji Chrystusa Króla, ale i wielu osób prywatnych, którym pragnę jeszcze raz serdecznie podziękować.

3. Zrealizowane plany z ubiegłych lat (zapowiadane i niezapowiadane)
a) Z dniem 12 I 2015 r. zostały wymienione na stronie Liber mortuorum wszystkie dotychczasowe wersje życiorysów pallotynów polskich zmarłych do 2012 r. W ich miejsce wprowadzono biogramy zaczerpnięte z publikacji autora strony (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013). Inne kategorie pozostały bez zmian.
b) Zgodnie z zapowiedziami od sierpnia 2015 r. włączane są stopniowo do strony Liber mortuorum biogramy niemieckich pallotynów, działających przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Na chwilę obecną włączono biogramy 7 niemieckich pallotynów, umieszczając przy ich nazwisku symbol ✺. Do tej grupy weszli: ks. Ruprecht Dausmann (†1981), br. Hermann Jenne (†1935), ks. Josef Jost (†1933), ks. Andreas Kohl (†1925), ks. Bernhard Rieg (†1937), ks. Oskar Sebold (†1942) i br. Johannes Szczygiel (†1935).
c) Spośród nie sygnalizowanych wcześniej zmian na stronie Liber mortuorum pojawiła się od maja 2015 r. nowa grupa biogramów, to jest pallotyńskich sług Bożych spoza Polski. Obecnie w jej ramach można znaleźć 5 biogramów. Są to życiorysy: Josefa Englinga (†1918), Richarda Henkesa (†1945), Josefa Kentenicha (†1968), Franza Reinischa (†1942) i bł. Elisabetty Sanny Porcu (†1857).
d) Wśród nowych inicjatyw, nie sygnalizowanych wcześniej, należy wymienić dział Materiały źródłowe. Dział ma za zadanie poszerzać naszą wiedzę na temat życia i działalności zmarłego.
e) Dołączono również Miejsca spoczynku polskich pallotynów. Jest to alfabetyczny układ według miejsc pochówków, w których złożono zmarłych Współbraci. Obejmuje zarówno obszar Polski, jak i całego świata. Na końcu listy umieszczono też nazwiska pallotynów z niemieckiej Prowincji Świętej Trójcy, którzy spoczywają na ziemi polskiej. Pierwotna wersja została umieszczona 31 X 2015 r.
f) W styczniu 2016 r. umieszczono na stronie Liber mortuorum biogram ks. Antoniego Słomkowskiego †1982, kapłana archidiecezji gnieźnieńskiej, profesora i rektora KUL (i materiały źródłowe, którymi są jego wspomnienia na temat kontaktów z pallotynami), zapoczątkowując w ten sposób grupę przyjaciół SAC. Będzie ona stopniowo realizowana w najbliższych latach.
g) Uzupełniono i poszerzono biografie w kategorii Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich i Pallotyńscy słudzy Boży spoza Polski. Kontynuowane będą dalsze prace nad uzupełnianiem i poszerzaniem dotychczasowych biogramów, bowiem kwerenda materiałów archiwalnych dostarcza wiele nowych i nieznanych do tej pory informacji.
h) Na początku roku 2016 dołączono do strony Liber mortuorum zestawienie chronologiczne, które zostało zatytułowane: Rocznice pallotyńskich wydarzeń przypadających w 2016 roku. Autor strony zestawił wydarzenia, jakie dokonały się w latach: 1916 (100 lat temu), 1941 (75 lat temu), 1966 (50 lat temu) i 1991 (25 lat temu).
i) Spośród innych planów na rok 2018 jawią się następujące: zakończenie Kalendarium dziejów Regii Miłosierdzia Bożego (1946-2016) i sporządzenie Historii domów pallotyńskich należących do Prowincji Chrystusa Króla.

5. Uwagi i prośba o materiały
Wszystkich zainteresowanych biogramami zmarłych pallotynów lub pallotynek proszę o ewentualne spostrzeżenia i uwagi dotyczące treści biogramu lub innych kwestii. Ponadto zachęcam Wszystkich do przekazywania fotografii, informacji lub materiałów (jeśli trzeba, oczywiście do zwrotu) listownie lub na adres e-mailowy: stansac@wp.pl

Stroną techniczną Liber mortuorum od 2009 roku zajmuje się Pan Donat Jaroszewski. Za cierpliwość i wszelaką pomoc w tym zakresie jestem Mu bardzo wdzięczny.

Warszawa 2 I 2018
Stanisław Tylus SAC

Ksiądz dr Stanisław Tylus przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie

Autor strony przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie (8 XII 2014)





W Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu (7 II 2015)
30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016 Księdza Stanisława Tylusa

30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016. Od lewej księża: Waldemar Seremak, Jerzy Suchecki, Marian Kowalczyk, Tadeusz Pawłowski, Zbigniew Rembisz, Józef Targosz, Andrzej Majchrzak, Stanisław Tylus, Krzysztof Wojda, Kazimierz Szczepanik, Józef Nowak, Edward Grudziński, Wojciech Pietrzak, Edward Szram i br. Franciszek Dziczkiewicz

TYLUS STANISŁAW, LEKSYKON POLSKICH PALLOTYNÓW (1915-2012), APOSTOLICUM Ząbki – PALLOTTINUM Poznań 2013, ss. 694Leksykon polskich pallotynów 1915-2012

Publikacja Leksykon polskich pallotynów zawiera 356 biogramów polskich pallotynów zmarłych w latach 1915-2012. W książce został zastosowany układ alfabetyczny. Do biogramów zostały dołączone fotografie portretowe. Pod każdym biogramem została zamieszczona literatura, zawierająca bibliografię przedmiotową. Publikację zamyka indeks osobowy.

Podstawę źródłową niniejszej pracy stanowią akta osobowe zgromadzone w: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Sekretariatu Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie i Archiwum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W pracy zostały uwzględnione „Wiadomości Polskiej Prowincji SAK” (do 1993), „Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla” (1993-2012), „Annuntianda. Biuletyn Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAK” (1994-2012). Pomocne okazały się katalogi stowarzyszenia i prowincji polskich, czasopisma wydawane przez pallotynów i kroniki poszczególnych domów. Nie bez znaczenia były również relacje ustne żyjących członków stowarzyszenia i przedstawicieli rodzin zmarłych.

Zmarli współbracia tworzyli pallotyńską historię i byli nieomal wszechobecni w wielu dziedzinach polskiej kultury XX-XXI w., np. w nauce, literaturze i wszelkiego rodzaju piśmiennictwie oraz w działalności edukacyjnej, wychowawczej i wydawniczej, a także w pracach na rzecz emigracji, misji i apostolstwa świeckich. Pośród nich są postacie bardzo znane, które wywarły duży wpływ na dzieje Kościoła polskiego, m.in.: ks. Alojzy Majewski, ks. Wojciech Turowski czy Sł. B. ks. Stanisław Szulmiński, albo przeszły do historii Polski dzięki wielkiej miłości do Ojczyzny, jak Bł. ks. Józef Stanek czy ks. Franciszek Cegiełka i wielu innych.

Jednak w Leksykonie znajdują się nie tylko ci najwięksi, ale wszyscy, którzy żyli i działali w polskich strukturach stowarzyszenia w kraju i poza nim. O każdym z nich, nawet najskromniejszym bracie, kleryku czy nowicjuszu, możemy dowiedzieć się wszystkiego, co można było wydobyć ze źródeł i opracowań.

Książka jest już niedostępna w sprzedaży.