Liber mortuorum

Księga zmarłych polskich pallotynów i pallotynek

Dziś, to jest 26 sierpnia 2019, mija rocznica śmierci:
br. Roman Rżysko (†1966)
ks. Józef Sadzik (†1980)
ks. Bogdan Kusznir (†26 VIII 2018)

Wczoraj, to jest 25.08.2019, miała miejsce rocznica śmierci:
ks. Anton Wycisk (†1974) *

W dniu jutrzejszym, to jest 27.08.2019, przypada rocznica śmierci:
br. Franciszek Zbrojny (†1959)
s. Czesława Dorszyńska (†2005)

CIEŚLAK Leon (1914 – 1953), ksiądz, mistrz nowicjatu, rekolekcjonistaCIEŚLAK Leon (1914 – 1953), ksiądz, mistrz nowicjatu, rekolekcjonista

Urodził się 20 VI 1914 w Wojnowicach, w parafii Buk, w archidiecezji poznańskiej, jako syn rolnika i młynarza Ignacego oraz Marii z d. Herkt. Jego ojciec był rzemieślnikiem. Do gimnazjum uczęszczał w Sucharach i na Kopcu w Wadowicach. Do stowarzyszenia wstąpił i obłóczony został w Sucharach przez ks. Tomasza Mąciora 15 VIII 1932. Pierwszą profesję złożył 15 VIII 1934. Mimo że był słabego zdrowia, udzielał się w zespole muzycznym, grając na tubie, która wymagała siły fizycznej. Chętnie brał udział w różnych akcjach zespołowych, które urządzano w seminarium (i w nowicjacie), zwłaszcza w okresie świąt i uroczystości religijnych. Święcenia kapłańskie otrzymał 25 II 1940 w Warszawie z rąk abpa Stanisława Galla. Po święceniach został mianowany ekonomem domu ołtarzewskiego. Na tym stanowisku wykazał wielką przedsiębiorczość i dobrze zaopatrywał dom w niezbędną żywność w trudnych warunkach okupacji niemieckiej. Od 1942 studiował psychologię i pedagogikę na tajnych kompletach na UW. Studia te ukończył po wojnie na UJ. W czasie okupacji prowadził w Warszawie ożywioną działalność duszpasterską w tzw. zespołach samowychowawczych wśród inteligencji, nauczycielstwa i młodzieży.

Po upadku powstania warszawskiego podobną działalność rozwinął w Częstochowie, Krakowie i Poznaniu wśród uchodźców z Warszawy. Wraz ze zmartwychwstankami utworzył w Częstochowie Bibliotekę Samowychowania, w której wydawał broszury, m.in. „Uśmiech dziecka” czy „Szaweł zdruzgotany” (Częstochowa 1946). Jemu też przypisuje się myśl założenia ośrodka kultu miłosierdzia Bożego w pobliżu Jasnej Góry, która miała zrodzić się podczas jego modlitw przed cudownym obrazem MB Częstochowskiej. W stowarzyszeniu początkowo pełnił funkcję ekonoma w Ołtarzewie, prowadził duszpasterstwo wychowawców w Warszawie, Krakowie, Częstochowie i Poznaniu. Od 1947 był ojcem duchownym w Collegium Marianum, następnie w WSD w Ołtarzewie. W 1950 na UJ uzyskał stopień magistra teologii na podstawie pracy Odpusty ułatwiają rozwój życia duchowego.

W latach 1951-53 był rektorem nowo założonego domu w Otwocku (1950), a w 1952 został tam mistrzem nowicjatu kleryków, równocześnie prowadząc działalność w zespołach samowychowania dla dorosłych, a nawet dla dzieci. Według niego wychowanie dziecka Bożego powinno się zaczynać od podstaw, czyli od wychowania matek i przygotowania ojców. „Obok wychowania zbiorowego, poświęcał dużo swego drogiego czasu dzieciom i młodzieży, nieraz trudnej i beznadziejnej, której dzięki specjalnemu podejściu pedagogicznemu wykrywał jej właściwe powołanie życiowe. […] Siebie i swoich wychowanków stale zachęcał do gromadzenia na rzecz królestwa Bożego na ziemi tzw. skarbca duchownego, na który się składa modlitwa, praca, cierpienia, a przede wszystkim osobista świętość” (S. Czapla).

Ksiądz Cieślak w VIII 1953 zrezygnował z urlopu i podjął się zastępstwa duszpasterskiego w Jeziornie Fabrycznej (wówczas filia parafii Słomczyn; ob. parafia Konstancin-Jeziorna, dzielnica Mirków). 15 VIII po męczącej pracy w konfesjonale i na ambonie poszedł nad Wisłę, aby nieco odpocząć. Tu utonął w nurtach rzeki. Kronika domu otwockiego tak opisywała to wydarzenie: „Wieczorem o godz. 21.00 jak grom z nieba nadeszła wieść, która wstrząsnęła do głębi sercem i duszą wszystkich nas. Ks. Magister nie żyje! Utonął podczas kąpieli w Wiśle. Przyniesiono jego sutannę, ubranie i teczkę, brewiarz i okulary. Nie było już żadnej wątpliwości, że nigdy go więcej nie ujrzymy. Smutek, łzy i ciche szlochanie połączone z modlitwą mieszały się z sobą. Na drugi dzień skoro świt dwóch kleryków pojechało na miejsce wypadku i wszczęli poszukiwania za zwłokami na łodziach rybackich. Jednak bezskutecznie. Dopiero na trzeci dzień po utonięciu we wtorek 18 sierpnia raniutko jeden z rybaków zauważył niedaleko brzegu i niedaleko od miejsca utonięcia zwłoki. Rozpoznano i stwierdzono tożsamość. Przewieziono zwłoki następnie do prosektorium w Warszawie, a pogrzeb mógł się odbyć dopiero w piątek 22 sierpnia w uroczystość Niepokalanego Serca Najśw. Maryi Panny. Spoczął snem wiecznego spoczynku nasz ukochany ojciec na cmentarzu na Bródnie, na działce 71, naprzeciwko grobu ks. Paulińskiego”.

Ksiądz Leon od 1947 modlił się o śmierć i wyczuwał ją. W ostatnich miesiącach życia z pośpiechem wykańczał pewne sprawy i prace. Siostrze, która pytała o przyczynę pośpiechu odpowiedział, że czyni to na wypadek śmierci. Ważnym dniem dla niego był 13 VIII 1953. Nad Wisłą wykazywał niezwykłe ożywienie ducha i entuzjazm. „Sam dźwięcznym solowym głosem zaśpiewał pieśń Matce Bożej Ave, Maris Stella. Omówił podczas tej wycieczki ze swą duchową dziatwą ważne zagadnienia dotyczące pracy samowychowawczej. Ustalono też wtedy definitywnie ideał kursowy. Hasło kursowe na miesiąc sierpień widniało w sali wykładowej podane przez Magistra „Radosne Fiat” (Kronika otwocka). „Hasło to kazał wypisać na bardzo charakterystycznym, przygotowanym ad hoc rysunku. Stoi oto postać Matki Najśw., a do niej zbliża się kapłan z kielichem w ręku. Zauważyłem sam, że czegoś się bał, nie zdając sobie najprawdopodobniej sprawy z tego, co go czeka. Ale był ogromnie spokojny. Widać w duszy jego tliło się jakieś cierpienie, jakieś przeczucie, wobec którego jednak chciał podejść po męsku, odważnie, owszem z radością. Słowa więc najpiękniejszego oddania się, jakie kiedykolwiek wypowiedziała dusza ludzka, słowa mariańskiego oddania się Bogu za wszystko, słowa ufności do Maryi »Maryja tylko uratować może«, w dzień Wniebowzięcia, zakończyły to życie kapłańskie, pełne porywów, ofiarnej miłości i żaru apostolskiego” (S. Czapla).

Ksiądz Cieślak pomagał Augustowi kard. Hlondowi w przygotowaniu uroczystości poświęcenia narodu polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi Panny. Po dokonaniu aktu zawierzenia (8 IX 1946) zabiegał o pogłębienie świadomości Polaków, by trwali przy Maryi i pozostali wierni przyjętym zobowiązaniom. Czynił to przez czuwania wynagradzające Matce Najświętszej na Jasnej Górze w pierwsze soboty miesiąca, a w całym kraju propagował nabożeństwa w duchu fatimskim. Wydał też drukiem książeczkę w formie ulotki Ofiarowanie Polski Niepokalanemu Sercu Maryi. Pamiątka dni ślubowań parafialnych, diecezjalnych, ogólnopolskich (Częstochowa 1946), zawierającą teksty modlitw do Matki Bożej, do odmawiania podczas wieczornej modlitwy, gdzie zachęcał do duchowego spotkania z Najświętszą Maryją Dziewicą i do składania przed Nią specjalnego „raportu narodu polskiego”. Jest uważany za prekursora apelu jasnogórskiego; tę praktykę szerzył już podczas okupacji w Warszawie wśród młodzieży akademickiej na tajnych kompletach i w sodalicjach mariańskich. Był rzecznikiem i propagatorem szensztackiego modelu wychowania w wychowaniu nowicjuszy w Otwocku, opartego na ascezie organicznej i ścisłym przymierzu z Maryją w duchu tego ruchu. W tym sposobie wychowania był wspierany przez ks. prowincjała Stanisława Czaplę.

Odznaczał się gorącym nabożeństwem do MB Trzykroć Przedziwnej i Królowej Apostołów, której wiele razy składał ofiarę ze swego życia dla celów apostolskich. W swoim pokoju miał różne obrazy Matki Bożej i spis wszystkich świąt maryjnych w ciągu roku liturgicznego. Przy licznych zajęciach „[…] znajdował i czas na modlitwę. Był mężem modlitwy. Wierzył w wielką moc modlitwy. W ostatnim zwłaszcza okresie jego życia dało się zauważyć większe pod tym względem pogłębienia. Zauważono, że modlił się nawet w czasie pracy, w czasie udzielania porad duchownych. Często odprawiał drogę krzyżową. Jego młodzież podpatrzyła, jak w późne noce, gdy wszyscy spali, on przy blasku tylko wiecznej lampki długo klęczał przed Najświętszym Sakramentem, nieraz leżał krzyżem. Czynił to wtedy, gdy słowo zachęty czy pokuta i ostre wystąpienia nie odnosiły skutku, nie mogły przełamać pewnych trudności […]. Modlił się więc nie tylko za siebie, ale i za innych” (S. Czapla). Był bardzo przywiązany do stowarzyszenia, któremu służył apostolskim zapałem i niestrudzoną gorliwością życia kapłańskiego. Sumiennie wykonywał swoje obowiązki. Był koleżeński i uczynny.

Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015 (uzupełniono 13 września 2016)
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 119-121


Materiały źródłowe

„Wszystko z Maryją dla Boga i Polski”. „Cicha ofiara serca – budzić odpowiedzialność za Stowarzyszenie, Naród i Kościół, stać na straży posłannictwa katolickiego Polski” – takimi ideałami żył ten, o którym pisał prof. T. Wojno: „Miałem wrażenie, że wszystko co mówił ojciec Leon ma głębsze znaczenie. Nie przypominam sobie, abym prowadził kiedyś z nim rozmowę zdawkową”. Olśniony sylwetką Założyciela chciał jak najgłębiej zaszczepić miłość do Stowarzyszenia w swych wychowankach. „Przejąć nam się trzeba – mówił ukochaniem idei pallotyńskiej, człowiek kocha co pozna, co ważne, co wielkie, dlaczego się poświęcił? A to przecież takie nasze, ukochane. Maryja z nami, Chrystus z nami. Być pallotynem, to szczęście bezgraniczne, godność niepojęta...”. Bóg nam powierzył wielkie zadanie, odpowiedzialność za przyszłe pokolenia, za rozkwit kultury, więc nie wolno nam żyć w przeciętności. Biada mi, gdybym nie rozwinął idei Ojca Założyciela.

Chciał tego dokonać na drodze wychowania dzieci „od ziarenka”. Do wychowawców więc pisał: „Wychowawco jesteś współtwórcą Boga w rzeźbieniu arcydzieł stworzeń: dusz ludzkich. Lecz pamiętaj, wychować człowieka, tzn. ziarno myśli Bożych (nie swoich) w skupieniu do gleby dobrać, rzucać siejbę z umiarem. Gdy gleba skalista ziarna nie przyjmie, porusz więc ją głęboko, a słońce ogrzeje ciepłem życiodajnym. Lecz życie Boże rozwinie tylko sam Bóg. Więc glebie deszczu co dzień wyprosisz u Ojca. Wysiłku nie szczędź, wyniki zdaj na Boga”. Do zmartwychwstania człowieka Bożego dojdziesz tylko przez krzyż i grób zapomnienia. „Pamiętaj, że droga naszego życia to droga walki – droga ciągłego obumierania sobie. Per crucem et mortem – przez poniewierkę, prześladowanie, przez zawody, przez zanik wszystkiego co ludzkie dojdziesz do zmartwychwstania w Chrystusie”... „Naszym zadaniem duszę dać”...

Pallotyńskie zaduszki NP 1956, s. 38



Indeks zmarłych według daty śmierci

Alfabetyczny indeks zmarłych

Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci

Miejsca spoczynku polskich pallotynów wraz ze zdjęciami


Ci, co odeszli ze Stowarzyszenia

Więzi Kardynała Franciszka Macharskiego z pallotynami


Rocznice pallotyńskich wydarzeń

Ks. Stanisław Jurkowski SAC, duszpasterz polonijny we Francji

Bereza Kartuska
Suchary

Indeksy i biogramy sporządził ks. Stanisław Tylus SAC
Kontakt: stansac@wp.pl
Stan z 23 stycznia 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie tekstów i fotografii bez zgody autora strony jest zabronione.

Ostatnie zmiany
Nowe biogramy
-(od I 2019):ks. Biernacki Andrzej (†23 XII 2018), s. Rataj Majola (†6 XI 2018), ks. Świerkosz Józef (†20 XII 2018), s. Waszczeniuk Jadwiga (†17 XI 2018)

-(od I 2018): br. Bandoszek Jan (†28 VII 2018), s. Joniec Speransa (†11 II 2018), ks. Kusznir Bogdan (†26 VIII 2018), ks. Maj Jerzy (†24 VI 2018), s. Matula Teresa (†1 VI 2018), ks. Płonka Tadeusz (†24 VIII 2018), bp Walter Konrad (†20 IX 2018).

Liber mortuorum w 2018 r. Przeszłość i przyszłość

1. Krótka historia strony Liber mortuorum
a) Pierwsze biogramy zmarłych pallotynów ukazały się na stronie internetowej WSD Ołtarzew w styczniu 2007 r. Autorem ich był ks. Janusz Dyl SAC, który tworzył je pod niezrealizowaną Księgę zmarłych pallotynów. W maju 2009 r., wraz z przebudową strony internetowej, zostały one zastąpione życiorysami, które również pochodziły z książki ks. Dyla pt. Pallotyni w Polsce w latach 1907-1947, Lublin 2001, s. 397-475. Te krótkie biogramy zostały doprowadzone do lat 1998-99 (nie były też kompletne i nie uwzględniały członków Regii Miłosierdzia Bożego). Od tego czasu ks. Stanisław Tylus SAC sporządził Indeks zmarłych według daty śmierci i dołączył wszystkie brakujące życiorysy zarówno z obu polskich prowincji, jak i Regii Miłosierdzia Bożego. Na stronie seminarium ołtarzewskiego biogramy te istniały do 2013 r.
b) Nowe, obecnie istniejące biogramy zmarłych pallotynów, zostały sporządzone przez ks. Stanisława Tylusa SAC. W 2011 r. zostały one umieszczone na stronie http://www.pallotyni.pl pod nazwą LIBER MORTUORUM. Początkowo były to tylko biogramy polskich pallotynów i przełożonych generalnych Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz życiorysy pallotynek. Poszerzona i poprawiona ich wersja (ale bez pallotynek i przełożonych generalnych pallotynów) została opublikowana drukiem (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013, ss. 694).
c) W latach 2013-15 strona Liber mortuorum (http://pallotyni.eu/Liber.mortuorum/zmarli_index.php) została poszerzona o życiorysy pallotynów i pallotynek pochodzenia polskiego oraz ekspallotynów, którzy zmarli jako księża diecezjalni lub w innym instytucie życia zakonnego. Od XI 2014 r. dołączone zostały też biogramy pallotynek pracujących w Polsce lub pochodzących z terenów polskich, jak również ich przełożone generalne. W 2015 r. rozszerzono zakres przedmiotowy strony o nowe kategorie: Słudzy Boży spoza Polski i niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Niezależnie od tego uaktualniane były kategorie polskich pallotynów i pallotynek, którzy odeszli do wieczności w okresie lat 2013-15. W celu szybszego znalezienia poszukiwanego biogramu przemodelowano Indeks zmarłych według daty śmierci oraz sporządzono nowy Alfabetyczny indeks zmarłych oraz Indeks zmarłych z podziałem na lata śmierci.
d) W listopadzie 2017 roku, strona została umieszczona w domenie https://LiberMortuorum.pl/ skąd jej zawartość jest dostęna w serwisach takich jak: http://www.pallotyni.pl, http://sac.org.pl

2. Stan aktualny biogramów
a) W 2014 roku strona Liber mortuorum aktualizowana była kilkanaście razy. Pojawiło się na niej 86 nowych biogramów, głównie pallotynek (65). W grupie polskich pallotynów znalazły się nowe biogramy: ks. Stanisława Wojtyły (†17 IV 2015), ks. Wendelina Macieja Rysia (†7 VIII 2015), ks. Feliksa Folejewskiego (†22 IX 2015), ks. Łukasza Śleziaka (†4 XI 2015), ks. Czesława Herlendera (†11 XII 2015), ks. Krzysztofa Syrka (†22 XII 2015) i ks. Łukasza Ciupy (†29 XII 2015). Pallotynów polskiego pochodzenia reprezentują: br. Gerhard Nowak (†31 III 1976) i br. Eduard Ossowski (†14 I 1944). Z pallotynek odeszły do wieczności: s. Judyta Bilicka (†2 I 2015), s. Kazimiera Jurek (†22 I 2015), s. Gaudencja Raczoń (†14 II 2015) i s. Gerarda Kitlas (†5 X 2015).
b) W 2015 r., praktycznie w 50% istniejących biogramów, zostały wprowadzone liczne uzupełnienia i poszerzenia, a także poprawiono zauważone błędy. Zmiany w poszczególnych biogramach sygnalizowane są informacjami naniesionymi zarówno pod konkretnym biogramem jak i na pasku: Ostatnie zmiany (w dwóch kategoriach: Nowe biogramy – Od VII 2015 r. i Od I 2016 r. oraz Zmienione lub uzupełnione biogramy – Od VII 2015 r. i Od I 2016 r.). Pod określeniem Zmienione lub uzupełnione biogramy autor ma na myśli raczej istotną lub większą partię zmian, niż tylko pewne drobne informacje, które pojawiają się niezależnie od ich zaznaczenia.
c) W 2016 roku dodano 30 nowych biogramów, zaś w 2017r. dodano 13 biogramów.

Stan aktualny biogramów na koniec grudnia 2014, 2015, 2016 oraz 2017r.
Kategorie pallotyńskich biogramów XII 2014 XII 2015 2016 2017
Polscy pallotyni 368 375 +10 +10
Pallotyni polskiego pochodzenia (*) 14 16 +2 --
Przełożeni generalni i biskupi 19 19 +1 +3
Słudzy Boży spoza Polski -- 5 +1 --
Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich (✺) -- 7 +4 --
Ekspallotyni (**) 23 23 +2 --
Pallotynki (przełożone generalne i siostry pracujące w Polsce lub pochodzące z terenów polskich zostały oznaczone znakiem ☼) 47 112 -- --
Przyjaciele SAC i ci, co odeszli od Stowarzyszenia -- -- +7 --
Razem 471 557 587 600

c) W 2015 roku autor strony przeprowadził kwerendę materiałów w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w archiwum domu pallotyńskiego w Osny (8 I – 8 II 2015). W kraju wykorzystał częściowo materiały zawarte w archiwum domu pallotyńskiego w Gdańsku (dom przy ul. Elżbietańskiej, VIII 2015). Niezależnie od tego, przez cały rok, trwała kwerenda materiałów w Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie. Szerokiemu badaniu poddawane były materiały, które autor strony pozyskał wcześniej w Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie, w Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu i w Archiwum Sekretariatu Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. Wiele nowych informacji autor otrzymał od osób prywatnych i instytucji, m.in. np. od: ks. dra Damiana Bednarskiego z Uniwersytetu Śląskiego, prof. Jana Ptaka z KUL, p. Izabeli Pankowskiej, p. Mieczysława i Domiceli Wardynszkiewiczów czy od pallotynek z Gdańska (ul. Malczewskiego). Istniejące biogramy są systematycznie wzbogacane o fotografie, zarówno portretowe, jak i grupowe (sytuacyjne). Zdjęcia pochodzą głównie ze zbiorów Archiwum Prowincji Chrystusa Króla, ale i wielu osób prywatnych, którym pragnę jeszcze raz serdecznie podziękować.

3. Zrealizowane plany z ubiegłych lat (zapowiadane i niezapowiadane)
a) Z dniem 12 I 2015 r. zostały wymienione na stronie Liber mortuorum wszystkie dotychczasowe wersje życiorysów pallotynów polskich zmarłych do 2012 r. W ich miejsce wprowadzono biogramy zaczerpnięte z publikacji autora strony (Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów 1915-2012, Ząbki 2013). Inne kategorie pozostały bez zmian.
b) Zgodnie z zapowiedziami od sierpnia 2015 r. włączane są stopniowo do strony Liber mortuorum biogramy niemieckich pallotynów, działających przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich. Na chwilę obecną włączono biogramy 7 niemieckich pallotynów, umieszczając przy ich nazwisku symbol ✺. Do tej grupy weszli: ks. Ruprecht Dausmann (†1981), br. Hermann Jenne (†1935), ks. Josef Jost (†1933), ks. Andreas Kohl (†1925), ks. Bernhard Rieg (†1937), ks. Oskar Sebold (†1942) i br. Johannes Szczygiel (†1935).
c) Spośród nie sygnalizowanych wcześniej zmian na stronie Liber mortuorum pojawiła się od maja 2015 r. nowa grupa biogramów, to jest pallotyńskich sług Bożych spoza Polski. Obecnie w jej ramach można znaleźć 5 biogramów. Są to życiorysy: Josefa Englinga (†1918), Richarda Henkesa (†1945), Josefa Kentenicha (†1968), Franza Reinischa (†1942) i bł. Elisabetty Sanny Porcu (†1857).
d) Wśród nowych inicjatyw, nie sygnalizowanych wcześniej, należy wymienić dział Materiały źródłowe. Dział ma za zadanie poszerzać naszą wiedzę na temat życia i działalności zmarłego.
e) Dołączono również Miejsca spoczynku polskich pallotynów. Jest to alfabetyczny układ według miejsc pochówków, w których złożono zmarłych Współbraci. Obejmuje zarówno obszar Polski, jak i całego świata. Na końcu listy umieszczono też nazwiska pallotynów z niemieckiej Prowincji Świętej Trójcy, którzy spoczywają na ziemi polskiej. Pierwotna wersja została umieszczona 31 X 2015 r.
f) W styczniu 2016 r. umieszczono na stronie Liber mortuorum biogram ks. Antoniego Słomkowskiego †1982, kapłana archidiecezji gnieźnieńskiej, profesora i rektora KUL (i materiały źródłowe, którymi są jego wspomnienia na temat kontaktów z pallotynami), zapoczątkowując w ten sposób grupę przyjaciół SAC. Będzie ona stopniowo realizowana w najbliższych latach.
g) Uzupełniono i poszerzono biografie w kategorii Niemieccy pallotyni działający przed 1945 r. na obecnych ziemiach polskich i Pallotyńscy słudzy Boży spoza Polski. Kontynuowane będą dalsze prace nad uzupełnianiem i poszerzaniem dotychczasowych biogramów, bowiem kwerenda materiałów archiwalnych dostarcza wiele nowych i nieznanych do tej pory informacji.
h) Na początku roku 2016 dołączono do strony Liber mortuorum zestawienie chronologiczne, które zostało zatytułowane: Rocznice pallotyńskich wydarzeń przypadających w 2016 roku. Autor strony zestawił wydarzenia, jakie dokonały się w latach: 1916 (100 lat temu), 1941 (75 lat temu), 1966 (50 lat temu) i 1991 (25 lat temu).
i) Spośród innych planów na rok 2018 jawią się następujące: zakończenie Kalendarium dziejów Regii Miłosierdzia Bożego (1946-2016) i sporządzenie Historii domów pallotyńskich należących do Prowincji Chrystusa Króla.

5. Uwagi i prośba o materiały
Wszystkich zainteresowanych biogramami zmarłych pallotynów lub pallotynek proszę o ewentualne spostrzeżenia i uwagi dotyczące treści biogramu lub innych kwestii. Ponadto zachęcam Wszystkich do przekazywania fotografii, informacji lub materiałów (jeśli trzeba, oczywiście do zwrotu) listownie lub na adres e-mailowy: stansac@wp.pl

Stroną techniczną Liber mortuorum od 2009 roku zajmuje się Pan Donat Jaroszewski. Za cierpliwość i wszelaką pomoc w tym zakresie jestem Mu bardzo wdzięczny.

Warszawa 2 I 2018
Stanisław Tylus SAC

Ksiądz dr Stanisław Tylus przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie

Autor strony przy relikwiach św. Wincentego Pallottiego w kościele SS. Salvatore in Onda przy via dei Pettinari w Rzymie (8 XII 2014)





W Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu (7 II 2015)
30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016 Księdza Stanisława Tylusa

30. rocznica święceń kapłańskich. Ołtarzew 10 V 2016. Od lewej księża: Waldemar Seremak, Jerzy Suchecki, Marian Kowalczyk, Tadeusz Pawłowski, Zbigniew Rembisz, Józef Targosz, Andrzej Majchrzak, Stanisław Tylus, Krzysztof Wojda, Kazimierz Szczepanik, Józef Nowak, Edward Grudziński, Wojciech Pietrzak, Edward Szram i br. Franciszek Dziczkiewicz

TYLUS STANISŁAW, LEKSYKON POLSKICH PALLOTYNÓW (1915-2012), APOSTOLICUM Ząbki – PALLOTTINUM Poznań 2013, ss. 694Leksykon polskich pallotynów 1915-2012

Publikacja Leksykon polskich pallotynów zawiera 356 biogramów polskich pallotynów zmarłych w latach 1915-2012. W książce został zastosowany układ alfabetyczny. Do biogramów zostały dołączone fotografie portretowe. Pod każdym biogramem została zamieszczona literatura, zawierająca bibliografię przedmiotową. Publikację zamyka indeks osobowy.

Podstawę źródłową niniejszej pracy stanowią akta osobowe zgromadzone w: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Sekretariatu Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Archiwum Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie i Archiwum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W pracy zostały uwzględnione „Wiadomości Polskiej Prowincji SAK” (do 1993), „Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla” (1993-2012), „Annuntianda. Biuletyn Prowincji Zwiastowania Pańskiego SAK” (1994-2012). Pomocne okazały się katalogi stowarzyszenia i prowincji polskich, czasopisma wydawane przez pallotynów i kroniki poszczególnych domów. Nie bez znaczenia były również relacje ustne żyjących członków stowarzyszenia i przedstawicieli rodzin zmarłych.

Zmarli współbracia tworzyli pallotyńską historię i byli nieomal wszechobecni w wielu dziedzinach polskiej kultury XX-XXI w., np. w nauce, literaturze i wszelkiego rodzaju piśmiennictwie oraz w działalności edukacyjnej, wychowawczej i wydawniczej, a także w pracach na rzecz emigracji, misji i apostolstwa świeckich. Pośród nich są postacie bardzo znane, które wywarły duży wpływ na dzieje Kościoła polskiego, m.in.: ks. Alojzy Majewski, ks. Wojciech Turowski czy Sł. B. ks. Stanisław Szulmiński, albo przeszły do historii Polski dzięki wielkiej miłości do Ojczyzny, jak Bł. ks. Józef Stanek czy ks. Franciszek Cegiełka i wielu innych.

Jednak w Leksykonie znajdują się nie tylko ci najwięksi, ale wszyscy, którzy żyli i działali w polskich strukturach stowarzyszenia w kraju i poza nim. O każdym z nich, nawet najskromniejszym bracie, kleryku czy nowicjuszu, możemy dowiedzieć się wszystkiego, co można było wydobyć ze źródeł i opracowań.

Książka jest już niedostępna w sprzedaży.